Σενέρ Λεβέντ και "αντι-ιμπεριαλιστικός" αγώνας

Όταν η εκπλήρωση των ιμπεριαλιστικών, διχοτομικών σχεδίων για τη Κύπρο, βαφτίζεται αντι-ιμπεριαλιστικός αγώνας.

Ο Σενέρ Λεβέντ έγινε γνωστός μέσα από την σύγκρουση του με τον Ραούφ Ντενκτάς την περίοδο 1999-2001. Λιγότερο γνωστό είναι ότι στις εκλογές του 2000, ο Λεβέντ ήταν υποψήφιος για την προεδρία της «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου» (ΤΔΒΚ) και πήρε κάτω από 1% των ψήφων ανάμεσα στους Τουρκοκύπριους. Ο Σενέρ Λεβέντ έγινε γνωστός και αγαπητός στους Ελληνοκύπριους απορριπτικούς λόγω της εναντίωσης του στην διζωνική ομοσπονδία. Ο Λεβέντ πολλές φορές τις τελευταίες 2 δεκαετίες έγραψε ενάντια στην τουρκική κατοχή και υπέρ της επιστροφής των τ/κ στην Κυπριακή Δημοκρατία, υπέρ του ενιαίου κράτους και ενάντια στην εδαφική ομοσπονδία. Βέβαια όταν κατέβηκε υποψήφιος ευρωβουλευτής το 2014 στην Κυπριακή Δημοκρατία σε ένα ιδιότυπο μικτό εκλογικό σώμα (όπου πήρε 1% των ψήφων) δήλωσε ότι παρά την διαφωνία του, δέχεται και την διζωνική ομοσπονδία αν αυτό θέλει η πλειοψηφία.

Ο Σενέρ Λεβέντ δηλώνει αντι-ιμπεριαλιστής. Πέραν από το σύνθημα βέβαια, πρέπει να δει κανείς σε ποια συμπεράσματα καταλήγει το «αντι-ιμπεριαλιστικό» πλαίσιο σκέψης στο οποίο αναφέρονται διάφοροι. Πολλά έχουν λεχτεί και γραφτεί για το πώς διάφοροι εθνο-κεντρισμοί και εθνικισμοί αυτό-προβάλλονται ως αντι-ιμπεριαλιστικές στάσεις διεκδικώντας αριστερή κάλυψη και ευρύτερη νομιμοποίηση. Από μια αριστερή, και άρα εξ’ ορισμού αντι-εθνικιστική σκοπιά, έχουμε γελάσει πολλές φορές με τα καμώματα διάφορων, του Σενέρ Λεβέντ και των πρόσφατων ε/κ εθνικιστών συμμάχων του περιλαμβανομένων. Με το πιο κάτω μαργαριτάρι του 1983 όμως θα γελάσουμε νομίζω πολύ περισσότεροι, πολύ περισσότερο.

Η ανακήρυξη της ΤΔΒΚ το 1983 υπήρξε ένα σημείο καμπής στην σύγχρονη κυπριακή ιστορία. Ήταν η στιγμή που η τ/κ εθνικιστική ελίτ έκανε ένα καθοριστικό άλμα για το πρότζεκτ της για διχοτόμηση της Κύπρου. Η τ/κ αριστερά, αδύνατη ως ήταν τότε, εξέφρασε τον σκεπτικισμό της και προσπάθησε παράλληλα να δει κάποια θετικά σημεία τουλάχιστον στο εσωτερικό πεδίο ή κάποιες προοπτικές σχετικής αυτονόμησης της κοινότητας από την Τουρκία. Αντίθετα, ο δημοσιογράφος της Κιμπρις Ποστασί τότε, Σενέρ Λεβέντ, ήταν πολύ πιο ενθουσιασμένος και ευθυγραμμισμένος με τον Ραούφ Ντενκτάς. Τρεις μόλις μέρες μετά την ανακήρυξη της ΤΔΒΚ, στις 18 Νοεμβρίου 1983, στο άρθρο του «Ακούστε την φωνή μας» ο Λεβέντ καλεί το σοσιαλιστικό μπλοκ κρατών να αναγνωρίσει την ΤΔΒΚ διότι αυτή είναι ένα αντι-ιμπεριαλιστικό και αντι-ΝΑΤΟικό κράτος που «δεν έχει χώρο για ξένες βάσεις». Το άρθρο ξεκινά με την εξής εκπληκτική αναφορά: «Στη Βόρεια Κύπρο έχει ιδρυθεί ένα ανεξάρτητο, αδέσμευτο, αντιφασισιστικό, αντιρατσιστικό, αντισιωνιστικό και αντιστεκόμενο μικροσκοπικό κράτος. Αναγνωρίστε το». Ακολούθως αναφέρεται στη Κυπριακή Δημοκρατία του 1960 ως «μια ΝΑΤΟϊκή λύση επιβληθείσα στον Κυπριακό λαό», λέει ότι οι Βρετανικές Βάσεις «δεν είναι στα δικά μας χώματα αλλά στο Νότο» και συνεχίζει πιο κάτω λέγοντας: «και ο κάθε Ελληνοκύπριος εργάτης είναι ενάντια στις ιμπεριαλιστικές βάσεις. Αναγνωρίστε μας για να μπορέσουμε να πολεμήσουμε μαζί τους δίπλα δίπλα… Ακούτε τη φωνή μας σοσιαλιστικές χώρες; Αναγνωρίστε μας… Τείνετε το χέρι σας για την ειρήνη και την ελευθερία».

Κάποιοι μπορεί να πουν, «πωπω πολιτική ανάλυση, διορατικότητα και συνέπεια». Εγώ λέω αυτό θα πει: «τι ενιαίο κράτος, τι διχοτόμηση, η φωνή μου (εγώ είμαι οι τ/κ) να ακούγεται».

ΥΓ1. Οι πληροφορίες για το άρθρο του Λεβέντ του 1983 αντλούνται από το επιστημονικό κείμενο του Νίκου Μούδουρου, “TRNC” in the Turkish Cypriot context: A moment of multiple and contradictory interpretations, στο Eastern Mediterranean Geopolitical Review, Vol. 3 (Spring 2018), 34-59. Μετάφραση του κειμένου του Σενέρ Λεβέντ από Αντώνη Χατζηκυριάκο.

ΥΓ2. Αντι-ιμπεριαλισμός ρεεεε, όχι αστεία. Ποια κατοχή ως παρόν τζιαι ποια επανένωση ως μέλλον; Αναγνωρίστε το 2ο κράτος, το ελεύθερο. Ποια βόρεια Κύπρος τζιαι ποια τ/κ διοίκηση τζιαι δικοινοτικά γλωσσάρια. Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, ανεξάρτητη και αδέσμευτη, Λεβέντικη. Χωρίς ιμπεριαλιστικές βάσεις. Να σέβεστε.

Γρηγόρης Ιωάννου

Το σημερινό Διακύβευμα

Πολύ καλός και πειστικός ο τρόπος που ο κ. Μαλάς αναλύει την ουσία του όρου Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία και τις πρόνοιες εφαρμογής της στη περίπτωση που θα είχαμε λύση. Οι ορολογίες και το περιεχόμενο αποτελούν διαχρονικά το αγαπημένο θέμα των δημοσιογράφων προσπαθώντας κάθε φορά να βάλουν τρικλοποδιές ιδιαίτερα σε υποψήφιους που στηρίζουν τη λύση ομοσπονδίας . Δεν είμαι όμως βέβαιος αν όλοι αυτοί οι δημοσιογράφοι κατάλαβαν πραγματικά τι παίζεται στο κυπριακό από δω και μπρος ή αν συνειδητά επιχειρούν μετατόπιση του θέματος κάνοντας ερωτησούλλες εννοιολογικού χαρακτήρα. Εδώ είχαμε μιαν αποτυχία στις τελευταίες διαπραγματεύσεις με πιθανότατα, αμετάκλητες συνέπειες. Η τελευταία συνάντηση στο Κρανς Μοντάνα ξεδίπλωσε ξεκάθαρα και σε παγκόσμιο επίπεδο τις πραγματικές προθέσεις της ε/κ και ελληνικής πλευράς δίνοντας σοβαρά ελαφρυντικά / ερείσματα στη πολιτική της τούρκικης κυβέρνησης και δημιουργώντας παράλληλα τις προϋποθέσεις για ένα άνοιγμα των τ/κ στον υπόλοιπο κόσμο (εμπορικές - οικονομικές συμφωνίες, political acknowledgement κ.λ.π.) . Είχαμε τη γνωστή έκθεση καταπέλτης του Γ.Γ. του ΟΗΕ με αγωνιώδες προσπάθειες στο εσωτερικό να υποβαθμιστεί παρουσιάζοντας τον Γ.Γ. σαν έναν ηλίθιο που δεν κατάλαβε τις πραγματικές προθέσεις της τούρκικης πλευράς (ενώ ο δικός μας ; ….. εξυπνότατος , σαΐνι ο άτιμος ) . Είχαμε την ανησυχητική δήλωση του υπουργού εξωτερικών της Τουρκίας ότι πιθανή κατάρρευση των συνομιλιών θα έβρισκε την Τουρκία την επόμενη μέρα σε αναζήτηση άλλου πλάνου . Στο εσωτερικό η επιθυμία για λύση επανένωσης και ειρηνικής συνύπαρξης με το κτίσιμο μιας ομόσπονδης πολιτείας θάφτηκε κάτω από τις εθνικιστικές ιαχές ενός Αναστασιάδη που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από το φίλο-εοκαβίτικο του παρελθόν . Βλέπουμε καθαρά πως η αποτυχία στο Κραν Μοντάνα αποθράσυνε το ντόπιο φασισμό βάζοντας τα τελευταία ίσως καρφιά στο φέρετρο της επανένωσης και της ειρηνικής συνύπαρξης . Πολύ δύσκολη λοιπόν η επόμενη ημέρα για τον υποψήφιο της λύσης . Αν νομίζουν οι διάφοροι δημοσιογράφοι ότι την επόμενη των εκλογών θα έχουμε back to business as usual, δηλαδή να επιδιώξουμε επανέναρξη κάποιου άγονου διαλόγου για να διαχειριστούμε τη διχοτόμηση προς όφελος της ε/κ πολιτικο- οικονομικής ελίτ, πλανώνται πλάνην οικτράν . Αν έχουν επίγνωση της σημερινής πραγματικότητας , οι ερωτήσεις θα πρέπει να περιστρέφονται στο τι μέλλει γενέσθαι την επόμενη μέρα και ιδιαίτερα πως ο κ. Μαλάς (για τους άλλους άδικος ο κόπος αφού ευνοούν διχοτόμηση) θα αξιοποιήσει τις ελαχιστότατες πιθανότητες που έχουν απομείνει για να ανατρέψει την οριστική διχοτόμηση της πατρίδας μας . Πως τέλος, θα ξανακτιστεί το κίνημα της επανένωσης και της ελπίδας ανάμεσα στο λαό θωρακίζοντας τον από το δηλητήριο του εθνικισμού. Αυτό είναι το διακύβευμα σήμερα. Δημήτρης Δημητρίου

Προσωρινή στελέχωση θεσμών κατά τη μεταβατική περίοδο

Η ιστορία με την προσωρινή στελέχωση των θεσμών του ενωμένου κράτους την μεταβατική περίοδο μέχρι τη διενέργεια των ομοσπονδιακών εκλογών, είναι όπως τα πλείστα ζητήματα του κυπριακού που μετατρέπονται κατά καιρούς σε εστία αντιπαράθεσης, θεαματικά πυροτεχνήματα χωρίς καμιά ουσιαστική αξία ως τέτοια. Δεν έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία ο τρόπος προσωρινής κατανομής των υφιστάμενων αξιωματούχων στα νέα σώματα. Ταυτόχρονα όμως ένα τέτοιο ζήτημα μπορεί να αναδείξει σε όποιον/α σκέφτεται και μπορεί να δει πέραν από τα προφανή, τα βαρύγδουπα συνθήματα και την επιφάνεια, τον πυρήνα της κυπριακής διένεξης και της αναπαραγωγής της.

Στον διχοτομιστή και στον εθνικόφρονα είναι αδιανόητη και μόνο η ιδέα του διαμοιρασμού της εξουσίας ε/κ και τ/κ και είναι αδιανόητη η λειτουργία του κοινού ενωμένου κράτους. Σε αυτό το πλαίσιο και ρητορικό σύμπαν και μόνη η αναφορά του «Ακκιντζί συμπρόεδρου», υπονοεί ένα τελεσθέν έγκλημα ή έστω μια κατάφορη αδικία, πριν καν αναφερθεί το τι αρμοδιότητες θα έχει ή τι είναι αυτό που θα κάνει. Το κοινό κράτος, τόσο την στιγμή της ίδρυσης του όσο και μετά γίνεται πάντα αντιληπτό στους διχοτομιστές ως πεδίο μάχης ε/κ και τ/κ. Γίνεται δηλαδή μεταφορά του παρόντος της διακοινοτικής αντιπαράθεσης σε μέλλοντα χρόνο την στιγμή του επικυρωμένου από δημοψηφίσματα διακοινοτικού συμβιβασμού και στην χρονικότητα της επίλυσης της σύγκρουσης.

Στην απορριπτική επιχειρηματολογία το ενωμένο κράτος μπορεί να γίνει αντιληπτό μόνο ως προσωρινή διακοπή της υπάρχουσας διχοτόμησης που θα πρέπει να λήξει για να υπάρξει αποκατάσταση της κανονικής τάξης πραγμάτων. Είναι δεδομένο για τον απορριπτικό λόγο το ότι θα καταρρεύσει (και το ότι θα πρέπει να καταρρεύσει) αν παρ’ ελπίδα συγκροτηθεί το ενωμένο κράτος. Το θέμα πάνω στο οποίο συζητούν κατ’ ακρίβειαν οι απορριπτικοί δεν είναι η συγκρότηση του ενωμένου κράτους αλλά οι όροι της κατάρρευσης του, οι συνθήκες και ο συσχετισμός δύναμης στην διακοινοτική διένεξη την επαύριο της κατάρρευσης.

Αυτή είναι η ουσία πίσω από τις διάφορες μετωνυμίες περί «παρθενογένεσης». Το πώς και σε ποιο βαθμό θα καταφέρει το ε/κ κατεστημένο να διατηρήσει το μονοπώλιο της εξουσίας και των ωφελημάτων του στάτους κβο αν δεν καταφέρει να μπλοκάρει την διαδικασία πριν τα δημοψηφίσματα ή αν χάσει τα δημοψηφίσματα, μέσα από την κατάρρευση του ενωμένου κράτους. Τα υπόλοιπα είναι μαϊντανός.

Γρηγόρης Ιωάννου

Ναι ρε! ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ

Eνάντια στους εθνικισμούς τζιαι τα εθνικά κέντρα τους, ενάντια στους οπαδούς του συρματοπλέγματος τζιαι βόρεια τζιαι νότια, ενάντια στη διχοτόμηση με εγγυήσεις, επεμβατικά δικαιώματα τζιαι 6 στρατούς.

enter image description here

Το ζήτημα της ασφάλειας

Είναι γενικά παραδεχτό ότι η κυριότερη ανησυχία των Τουρκοκυπρίων αφορά την πολιτική ισότητα που κύρια εκφράζεται στην πρόταση για εκ περιτροπής προεδρία ενώ οι εδαφικές αναπροσαρμογές αποτελούν την κύρια έγνοια των Ελληνοκύπριων. Και για τις δύο κοινότητες όμως η ασφάλεια παίζει ουσιαστικό ρόλο. Είναι σταθερή μας πεποίθηση πως οι ίδιοι οι Κύπριοι θα πρέπει να επιλύσουν όλα τα ζητήματα που αφορούν την διακυβέρνηση και το εδαφικό και να καταλήξουν σε συναντίληψη γύρω από τα ζητήματα της ασφάλειας προτού καλέσουν τις εγγυήτριες δυνάμεις για την ολοκλήρωση της συμφωνίας.