Δεν είναι ρατσιστικό να διαχωρίζονται τα πολιτικά δικαιώματα των ατόμων στη βάση της κοινότητας από την οποία προέρχονται;

Δεν είναι ρατσιστικό να διαχωρίζονται τα πολιτικά δικαιώματα των ατόμων στη βάση της κοινότητας από την οποία προέρχονται;

Όχι, δεν είναι ρατσιστικό. Ρατσιστικός διαχωρισμός και στέρηση δικαιωμάτων υπάρχει σήμερα στις συνθήκες της διχοτόμησης και στις δυο πλευρές με διαφορετικό όμως τρόπο. Αντίθετα, από την πρώτη στιγμή της λύσης οι τέσσερις βασικές ελευθερίες διακίνησης, εγκατάστασης, ιδιοκτησίας και εργασίας θα ισχύουν για όλους. Η αναγνώριση μιας κοινότητας που μειοψηφεί αριθμητικά ως πολιτικής οντότητας προστατεύει τα δικαιώματα των μελών της και δεν τα αφήνει στο έλεος της πλειοψηφούσας κοινότητας. Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν έχει προϋπάρξει μια περίοδος διακοινοτικής βίας και ένα μεγάλο διάστημα παρατεταμένης εκεχειρίας και πληθυσμιακού διαχωρισμού. Η κατοχύρωση πολιτικών δικαιωμάτων στη βάση της κοινότητας είναι σύνηθες φαινόμενο και ισχύει στις πλείστες χώρες ο πληθυσμός των οποίων αποτελείται από ιστορικά διαμορφωμένες εθνοτικές κοινότητες. Η αντίληψη για την «εθνοτική τυφλότητα» του νόμου είναι ένα ξεπερασμένο ιδεολόγημα, που χρησιμοποιήθηκε για την επιβολή των πλειοψηφιών στις μειοψηφίες. Η σχετική αντίληψη αδυνατεί να εκφράσει την πολλαπλότητα των δικαιωμάτων, ατομικών και συλλογικών/κοινοτικών, και να σεβαστεί το διαφορετικό και ταυτόχρονα να υπερασπιστεί την ισοτιμία απέναντι στις διάφορες μορφές ρατσισμού.

Η σύνδεση πολιτικών δικαιωμάτων με την κοινότητα προέλευσης δεν είναι από μόνη της ούτε άδικη ούτε προβληματική. Η σύνδεση είναι προβληματική μόνο όταν στηρίζεται στη βάση της ανισότητας και επιτρέπει σε ένα τμήμα του πληθυσμού να μονοπωλεί την εξουσία ή τους πόρους μιας χώρας. Αντίθετα, στην περίπτωση της Κύπρου, διαχρονικά αυτή η σύνδεση γίνεται στη βάση της ισότητας και σκοπό έχει να εμποδίσει την περιθωριοποίηση της μειοψηφούσας κοινότητας και τον αποκλεισμό της από την εξουσία. Σήμερα, με βάση τη διασταυρούμενη και σταθμισμένη ψήφο που έχει αποφασιστεί, αίρεται ένας πολιτικός διαχωρισμός του συντάγματος του 1960, που προέβλεπε πλήρως διαχωρισμένες πολιτικές διαδικασίες στις δυο κοινότητες και συνεργασία μόνο σε επίπεδο κορυφής. Το μοντέλο διακυβέρνησης της επανενωμένης Κύπρου θα σέβεται τη διαφορετικότητα και ταυτόχρονα θα επιτρέπει την κοινή πολιτική έκφραση, θα διασφαλίζει την αυτονομία αλλά και θα επιτρέπει την συνύπαρξη και συνεργασία των κοινοτήτων σε ομοσπονδιακό επίπεδο.