Έρχεται πάλι ο Απρίλης που έφερε τις νίκες μας

Για όλους και όλες εμάς που αγωνιζόμαστε για την επανένωση της Κύπρου, η διάνοιξη του πρώτου οδοφράγματος στο Λήδρα Πάλας τον Απρίλη του 2003 αποτελεί αδιαμφισβήτητα το σημαντικότερο γεγονός στη σύγχρονη κυπριακή ιστορία. Αποτελεί το πιο δυνατό χτύπημα στους εθνικισμούς, που για χρόνια καλλιεργούσαν εκ του ασφαλούς πίσω από τις βαρέλες του διαχωρισμού οι πολιτικές και στρατιωτικές ελίτ της ε/κ και τ/κ κοινότητας. Τότε, δεν αποκαλύφθηκε -για κάποιους ενδεχομένως για πρώτη φορά- απλώς η άλλη Κύπρος, αυτή του βορρά ή του νότου αντίστοιχα, αλλά, σημαντικότερα, αποκαλύφθηκε πώς μια άλλη Κύπρος, επανενωμένη και ειρηνική, είναι εφικτή. Ωστόσο, είναι πέντε χρόνια αργότερα -και παρά το πισωγύρισμα του 2004-, με τη διάνοιξη του οδοφράγματος Λήδρας-Λοκματζί στις 3 Απριλίου 2008, μετά από κινητοποιήσεις ακτιβιστών και από τις δύο πλευρές της πράσινης γραμμής, που το κίνημα της επανένωσης σημειώνει την πρώτη του ουσιαστική νίκη. Η ενοποίηση της Λευκωσίας δεν έχει μόνο συμβολική αλλά και ουσιαστική σημασία, αφού επέτρεψε και επιτρέπει σε όσες/ους το επιθυμούν να πολλαπλασιάσουν τις επαφές τους με την άλλη πλευρά και τους ανθρώπους της, να συνευρεθούν, να διασκεδάσουν, να οργανωθούν και να οργανώσουν κοινωνικές, πολιτικές και άλλες δράσεις, δημιουργώντας ένα είδος συμβολικού αλλά και πραγματικού κοινού/δια-κοινοτικού «συνεχούς» υπερβαίνοντας στην πράξη τον διαχωρισμό.

Ταυτόχρονα όμως, την παρούσα στιγμή βιώνουμε την απαρχή μιας καινούργιας εποχής στο Κυπριακό. Η κατάρρευση των συνομιλιών και το παιχνίδι εξουσίας που παρακολουθούμε στη θάλασσα δημιουργούν ένα πολεμικό πλαίσιο, το οποίο επιτρέπει στις εθνικιστικές δυνάμεις να ξαναδείξουν τα δόντια τους. Η ιδέα της επισημοποίησης της διχοτόμησης αντί μιας συμφωνίας για λύση επανένωσης άρχισε ήδη να διαρρέεται και από τις δυο πλευρές. Η ε/κ ηγεσία νομίζει ότι μπορεί να επεκτείνει το μοντέλο του Κυπριακού ως κατάστασης εξαίρεσης και στη θάλασσα – να έχει αυτή ως το κράτος τον αποκλειστικό έλεγχο και να μοιραστεί η θάλασσα οριζόντια όπως το έδαφος μεταξύ της «ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας» και της «ΑΟΖ της ΤΔΒΚ», όπως είπε δήθεν σχηματικά και καθόλου τυχαία ο Αναστασιάδης πριν μερικούς μήνες. Η Τουρκία περικυκλώνει με πλοία την νότια Κύπρο αξιώνοντας πάγωμα των ε/κ γεωτρήσεων ενώ η τ/κ ηγεσία θέτει ζήτημα συν-διαχείρισης του ενεργιακού προγράμματος με ή χωρίς λύση του κυπριακού. Για πρώτη φορά ακούστηκαν τόσο ξεκάθαρα από μεγάλο μέρος της ε/κ πολιτικής ηγεσίας, συμπεριλαμβανομένου και του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, «ως πιθανά μέτρα» η απόσυρση των εγγράφων όλων των αξιωματούχων του ψευδοκράτους ή/και το κλείσιμο των οδοφραγμάτων. Είναι φανερό ότι αυτό στο οποίο μας οδηγεί αυτή η πολιτική της έντασης είναι η παγίωση της διχοτόμησης στο έδαφος και η διεύρυνση της πλέον και στη θάλασσα. Αυτό δημιουργεί ένα ακόμα πιο αποπνικτικό πλαίσιο, καθώς ενισχύονται οι πιο αντιδραστικές δυνάμεις μέσα στις δυο κοινότητες. Η εδραίωση της ακροδεξιάς ως αυτόνομη δύναμη και στα δυο κοινοβούλια, η περαιτέρω ενίσχυση της τουρκικής επικυριαρχίας στη βόρεια Κύπρο και η αναβάθμιση της Εκκλησίας στη νότια Κύπρο που ανοιχτά πλέον λειτουργεί ως κράτος εν κράτει είναι συνδεδεμένες εξελίξεις.

Στον παραλογισμό και στους τυχοδιωκτισμούς η απάντηση είναι η δέσμευση να μην συμμετέχουμε σε κανενός είδους σύγκρουση και να συνεχίσουμε τους αγώνες για να κτίσουμε την επανένωση από τα κάτω. Φαντάζει -και στην πραγματικότητα είναι- δύσκολη η de facto επανένωση, ωστόσο είναι ο μόνος αξιοπρεπής δρόμος διαθέσιμος για όσους και όσες πιστεύουν στην ειρήνη. Να φτιάξουμε ομοσπονδιακές δομές σε επίπεδο κοινωνίας, να πυκνώσουμε τις διακοινοτικές επαφές, να ανοίξουμε και άλλα οδοφράγματα, τρύπες στο τείχος του διαχωρισμού.

Την Τρίτη, 3 Απριλίου μαζευόμαστε στο οδόφραγμα Λήδρας-Λοκματζί στις 5 το απόγευμα και ζωντανεύουμε ξανά με μια γιορτή τη νεκρή ζώνη. Γιατί αυτή τη χρονική στιγμή θα πρέπει να μαζέψουμε και πάλι τις δυνάμεις μας και να αναζητήσουμε συλλογικούς τρόπους για να αντισταθούμε στο νέο πλαίσιο που μας έχουν επιβάλει. Γιατί ο Απρίλης είναι ο μήνας που κτυπήθηκε ο παραλογισμός της διαίρεσης. Γιατί, όπως θα έλεγε και ο Κωστής Αχνιώτης, τον οποίο μνημονεύουμε ένα χρόνο μετά που έφυγε στις 4 Απριλίου 2017, «τις νίκες μας πρέπει να τις γιορτάζουμε», και ιδιαίτερα αυτές τις νίκες που άλλαξαν τη μορφή και το περιεχόμενο του αγώνα μας.

enter image description here

Recognition of conscientious objector status

Dr. Gregoris Ioannou To: the Minister of Defence of the Republic of Cyprus, Competent Authorities of the National Guard 22 September 2017

I am not willing to participate in any way in any future activities of the National Guard, as my conscience and my philosophic and moral beliefs prevent me from contributing in any way in a future war conflict in Cyprus or anywhere else in the world. Therefore I am not in the National Guard’s disposal to serve as a reservist or in any other alternative military service and based on the relevant existing legislation I apply to be recognised as a “conscientious objector”.

Supporting documents/evidence

I served a 26-month military service from July 1998 until September 2000. Then I studied modern international history in the United Kingdom. My course at the University of London gave me the opportunity to study a number of national, regional and international conflicts which took place in the last two centuries. This allowed me to realise how devastating wars can be for humanity and the environment. Moreover, I realized the conditions upon which citizens’ recruitment is based and their transformation into death tools. Lastly, I realised each citizen’s responsibility in every country to prevent war and build peace.

From the end of 2000, in parallel to the beginning of my studies, I started participating in international anti-war movements, the rapprochement movement of Greek Cypriots and Turkish Cypriots for peace and reunification on the island and later in the movement for the demilitarisation of Cyprus. I wrote many public articles over the past 15 years against war and armies, against recruitment and the National Guard and I have participated in a number of events demanding the abolition of all Cypriot military forces and the withdrawal of all foreign troops, something apparent from supporting biographic evidence provided at the end of this document.

I oppose using military violence in general and the use of military force in Cyprus specifically. I have dozens of close friends and collaborators and hundreds of friends of Turkish Cypriot and/or Turkish origin and I am not willing to fight against them under any circumstances. I interact with them on a daily basis both socially and professionally and we share common values, views and visions.

I oppose the ongoing ethnic conflict in Cyprus which started in1963 and I refuse to participate in structures which maintain, reproduce and accentuate it. I am of the belief that the National Guard is a Greek Cypriot army and, as the opposite Turkish Cypriot force, serves the continuation of the country’s division on an ethnic basis. Additionally, I consider that the National Guard’s operation gives Turkey the justification to claim that the presence of its own army in Cyprus is necessary because the Turkish Cypriots’ security is jeopardised. As a result, Cyprus is sadly one of the most militarised areas of the planet. I directly oppose any participation in extending the ethnic conflict, the division and the ongoing militarisation of the country I come from and in which I live and work.

The National Guard, as every organized army, is based on cultivating the nationalist ideology with all its racist and chauvinist elements, reproduces gendered, sexist and patriarchal stereotypes and views and promotes the diffusion of authoritarianism in society. Moreover, the National Guard absorbs a relatively huge percentage of Cyprus’ GDP, one of the highest in the world, public money which is spent on military equipment and maintenance expenses and paying thousands of mercenaries, conscripts and reserves; money which could be better utilised for social welfare purposes, especially under the current circumstances caused by the crisis. I consider the National Guard as an institution which harms Cyprus’ society, the society which I serve as a citizen and a scientist.

Serving in the army is by definition an exercise for war, i.e. the systematic preparation to participate in murders. I refuse to participate in any training programmes and exercises which aim to transform individuals to inhumane machines willing to kill or help those who are ready to kill. I refuse to participate in any military interventions which could arise from alliances and/or interstate or multinational agreements between the Republic of Cyprus and the European Union in the Eastern Mediterranean or elsewhere in the world.

Summing up, for reasons of conscience and moral beliefs, ideological consistence and philosophical views, I cannot take part in military structures and I am not willing to do any reserve military service. I am not willing to fight against any human of any ethnic origin.

Selected references to anti-war and antimilitarist initiatives in which I actively participated and public statements I made:

2001-2004: Anti-war movement in London and Cyprus (against the wars in Afghanistan and Iraq) and rapprochement initiatives (Ledra Palace, Pyla and island wide after the opening of checkpoints in 2003). 2004-2007: Member of the coordinating committee of the Common Cultural Centre “Gardaş” (bicommunal social space for meeting and collaboration of Greek Cypriot and Turkish Cypriot youth in Nicosia) 2005-2017: Participation in every anti-war demonstration rally in Cyprus against wars in the region (Lebanon, Palestine, Libya, Turkey - Kurdistan, Syria) 2008-2017: Greek Cypriot and Turkish Cypriot Teachers Platform “United Cyprus” (initiatives for reunification, developing peace culture and tackling the spreading of nationalism in GC and TC schools) 2011-2017: Initiative for the demilitarisation of Cyprus (events, actions, rallies and demonstrations both in areas under the control of the Republic of Cyprus and under Turkish state rule against all armies in Cyprus). In February 2011, representing the Initiative for Demilitarisation I gave public statements to the CyBC which were transmitted in the channel’s 20:00 news.

Additional references from: 1) My article titled«The demilitarization of the country as the first and final act of reunification», published in March 2010 in the sixth edition of local magazine “To Revma” and posted on my personal blog http://nekatomata.blogspot.com.cy/:

“[…]The demilitarization of our country,one of the most militarized areas of the planet, is not only a long-term reunification objective, the process of building that is lasting peace, but also a short-term objective in its achievement. Demilitarisation could start before a settlement agreement, serving as a booster and catalyst for reunification. Demilitarising Cyprus is an absolute necessity and this should be realised by all. Since a military “solution” has been rejected from both sides which reckon there’s no other way out than the peace talks, keeping troops on the island is an anachronism and a mockery of the people. Especially so after the opening of the checkpoints in 2003 and the entry into the EU in 2004. […] The National Guard has only brought damage to Cyprus. It has systematized and legalized nationalist violence from GC paramilitaries and staged the coup which led to the disaster in 1974. It has since become a mechanism of nationalist indoctrination to those who serve and learn to hate the ‘Turkish enemies’ (completing the work of the ethnocentric education system), a vehicle of self-service for those with “contacts” and “connections” in a field of corruption and opacity, dissipating public money in commissions and bribes at the expense of Cyprus’ economy, holding thousands of men on annual basis outside the labour market. To those who serve, it causes psychological issues and cultivates insensitivity or even brutalisation, permeating interpersonal relations with the poison of authoritarianism. It’s time to get rid of that which is harmful and irrational. If we are serious about seeking a settlement and reunification and if we really want a healthy society, let us demonstrate this in practice”. http://nekatomata.blogspot.com.cy/2010/03/blog-post.html

2) Personal article posted on my blog in July 2011 titled“Nor weapons, nor ammunition, nor deaths!”:

“[…]Disengagement, destruction of ammunition and demilitarization should start now and we should at last proceed to a settlement of the Cyprus issue and reunifying the country. Full disarmament now! Nor weapons, nor ammunition, nor deaths! [Cyprus should be] An example of peace for the Middle East, not a military warehouse for militarised antagonisms, whether ethnic or geopolitical”. http://nekatomata.blogspot.com.cy/2011/07/blog-post.html

3) “Peace Pact between the people of Cyprus”: an online petition I co-prepared and co-signed in August 2017:

“[…] we, the signatories, are determined to take things in our own hands and build the Cyprus we dream of. We claim the individual right to live in Cyprus without a Cyprus issue, a problem which casts shadow over every other political matter. We demand the right to live together peacefully, without the threat of war, without the shadow of weapons. The culture of militarism contributes and strengthens division, while supporting and prolonging other oppressing structures connected to nationalism, gender and sexuality, the destruction of the environment, our ecological commons and the commons of our cities in general. We hereby state that: • we refuse to take arms against any individual living on the island something which would prolong ethnic conflict in Cyprus • we will not participate in any military activity (including civil defence)[…]”. https://goo.gl/quPgWJ

I also refer to my signed posts on my blog in February and December 2014 to expresss solidarity and support to Turkish Cypriot conscientious objectors Murat Kanatli and Haluk Selam Tufanli. http://nekatomata.blogspot.com.cy/2014/02/blog-post_25.html http://nekatomata.blogspot.com.cy/2014/12/blog-post.html

enter image description here

Αναγνώριση καθεστώτος αντιρρησία συνείδησης

Αναγνώριση καθεστώτος αντιρρησία συνείδησης

Στοιχεία ή/και δικαιολογητικά προς την υποστήριξη της αίτησης

Δρ Γρηγόρης Ιωάννου

Υπουργό Άμυνας Κυπριακής Δημοκρατίας, Σχετικές Υπηρεσίες της Εθνικής Φρουράς

22 Σεπτεμβρίου 2017

Δεν προτίθεμαι να συμμετάσχω με κανέναν τρόπο στις όποιες μελλοντικές δραστηριότητες της Εθνικής Φρουράς, καθότι η συνείδησή μου και οι φιλοσοφικές και ηθικές μου πεποιθήσεις δεν μου επιτρέπουν με κανένα τρόπο να συμβάλω σε καμιά τυχόν μελλοντική πολεμική σύγκρουση στην Κύπρο ή οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. Ως εκ τούτου δεν τίθεμαι στη διάθεση της Εθνικής Φρουράς για τους σκοπούς εκπλήρωσης εφεδρικής στρατιωτικής ή εναλλακτικής εφεδρικής στρατιωτικής υπηρεσίας και βάση της κείμενης νομοθεσίας αιτούμαι την αναγνώριση μου ως «αντιρρησία συνείδησης».

Στοιχεία ή/και δικαιολογητικά προς την υποστήριξη της αίτησης

Ολοκλήρωσα 26μηνη στρατιωτική θητεία την περίοδο Ιούλιος 1998 – Σεπτέμβριος 2000. Ακολούθως μετέβηκα για σπουδές στο Ηνωμένο Βασίλειο. Σπούδασα σύγχρονη διεθνή ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και είχα την ευκαιρία να μελετήσω σειρά πολεμικών συγκρούσεων, εθνικών, περιφερειακών και παγκοσμίων, που διεξήχθησαν τους τελευταίους δυο αιώνες. Η εντατική αυτή ενασχόληση με τη σύγχρονη ιστορία της ανθρωπότητας υπήρξε καθοριστική για την αντίληψη εκ μέρους μου της καταστροφικότητας των πολέμων για τον άνθρωπο και το περιβάλλον. Επιπλέον, αντιλήφθηκα τις προϋποθέσεις πάνω στις οποίες βασίζεται η στρατολόγηση των πολιτών και η μετατροπή τους σε εργαλεία θανάτου. Συνειδητοποίησα, τέλος, τις ευθύνες που έχει ο κάθε πολίτης κάθε χώρας για την αποτροπή του πολέμου και την οικοδόμηση της ειρήνης.

Από τα τέλη του 2000, παράλληλα με το ξεκίνημα των σπουδών μου, ξεκίνησε και η ενεργή συμμετοχή μου σε διάφορα διεθνή αντιπολεμικά κινήματα, στο κίνημα επαναπροσέγγισης Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων για την επίτευξη της ειρήνης και της επανένωσης της Κύπρου και αργότερα και στο κίνημα για την αποστρατιωτικοποίηση της Κύπρου. Έχω αρθρογραφήσει δημόσια πολλές φορές τα τελευταία 15 χρόνια ενάντια στον πόλεμο και στους στρατούς γενικά, στη στράτευση και στην Εθνική Φρουρά και έχω συμμετάσχει σε πληθώρα εκδηλώσεων με αίτημα την κατάργηση όλων των κυπριακών στρατιωτικών δυνάμεων και την αποχώρηση όλων των ξένων στρατευμάτων, όπως γίνεται ξεκάθαρο από τα ενδεικτικά βιογραφικά στοιχεία που παρατίθενται στο τέλος του παρόντος εγγράφου.

Τάσσομαι ενάντια στη χρήση στρατιωτικής βίας γενικά, και ενάντια στη χρήση στρατιωτικής βίας στην Κύπρο ειδικότερα. Έχω δεκάδες στενούς φίλους και συνεργάτες και εκατοντάδες φίλους με τουρκοκυπριακή ή/και τουρκική καταγωγή και σε καμιά περίπτωση δεν προτίθεμαι να πολεμήσω εναντίον τους. Συναναστρέφομαι μαζί τους στην καθημερινότητά μου σε κοινωνικό και επαγγελματικό επίπεδο και μοιραζόμαστε κοινές αξίες, απόψεις και οράματα.

Εκφράζω την αντίθεσή μου στην εθνοτική σύγκρουση που μαίνεται στην Κύπρο από το 1963 και την αντίρρησή μου να μετέχω σε δομές που τη συντηρούν, την αναπαράγουν και την επιτείνουν. Είναι πεποίθησή μου ότι η Εθνική Φρουρά αποτελεί κοινοτικό στρατό των Ελληνοκυπρίων και, όπως και το αντίστοιχο τουρκοκυπριακό ένοπλο σχήμα, υπηρετεί τη συνέχιση της διαίρεσης της χώρας σε εθνοτική βάση. Περεταίρω, θεωρώ ότι η λειτουργία της Εθνικής Φρουράς παρέχει το δικαίωμα στην Τουρκία να επικαλείται την αναγκαιότητα της παρουσίας του στρατού της στην Κύπρο λόγω του κινδύνου για την ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η Κύπρος να έχει τη θλιβερή πρωτιά ως μια από τις πιο στρατιωτικοποιημένες περιοχές του πλανήτη. Είμαι κάθετα αντίθετος σε οποιαδήποτε συμμετοχή μου στην παράταση της εθνοτικής αντιπαράθεσης, της διχοτόμησης και της συνέχισης της στρατιωτικοποίησης της χώρας από την οποία κατάγομαι και στην οποία ζω και εργάζομαι.

Η Εθνική Φρουρά, όπως κάθε οργανωμένος στρατός, βασίζεται στην καλλιέργεια της εθνικιστικής ιδεολογίας με όλες τις ρατσιστικές και σοβινιστικές της διαστάσεις, αναπαράγει έμφυλα, σεξιστικά και πατριαρχικά στερεότυπα και αντιλήψεις και προωθεί την εξάπλωση του αυταρχισμού στην κοινωνία. Επιπλέον, η Εθνική Φρουρά απορροφά ένα συγκριτικά τεράστιο ποσοστό του ΑΕΠ, από τα ψηλότερα στον κόσμο, δημόσιο χρήμα που κατασπαταλείται σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς και έξοδα συντήρησης και διατήρησης πολλών χιλιάδων μισθωτών, κληρωτών και έφεδρων στο στρατό, λεφτά τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν παραγωγικά και για σκοπούς κοινωνικής πρόνοιας ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες της κρίσης. Θεωρώ την Εθνική Φρουρά ένα θεσμό που βλάπτει την κυπριακή κοινωνία, την οποία υπηρετώ ως πολίτης και ως επιστήμονας.

Η υπηρεσία στον στρατό είναι εξ ορισμού η εξάσκηση για τον πόλεμο, δηλαδή η συστηματική προετοιμασία για συμμετοχή σε δολοφονίες. Αρνούμαι να συμμετέχω σε οποιαδήποτε προγράμματα εκπαίδευσης και ασκήσεων που στοχεύουν στη μετατροπή των ατόμων σε απάνθρωπες μηχανές που είναι διατεθειμένες να σκοτώσουν ή/και να βοηθήσουν αυτούς που είναι έτοιμοι να σκοτώσουν. Αρνούμαι να συμμετέχω σε οποιεσδήποτε στρατιωτικές παρεμβάσεις δύναται να προκύψουν από συμμαχίες ή/και διακρατικές ή πολυμερείς συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και αλλού στον κόσμο.

Συνοψίζοντας, για λόγους συνείδησης και ηθικής, ιδεολογικής συνέπειας και φιλοσοφικής πεποίθησης δεν μπορώ να μετέχω σε στρατιωτικές δομές και δεν προτίθεμαι να εκπληρώσω καμιά εφεδρική στρατιωτική υπηρεσία. Δεν προτίθεμαι να πολεμήσω εναντίον κανενός ανθρώπου οποιασδήποτε εθνοτικής ή εθνικής καταγωγής.

Επιλεγμένες ενδεικτικές αναφορές σε αντιπολεμικές και αντιμιλιταριστικές πρωτοβουλίες και δράσεις στις οποίες συμμετείχα ενεργά και δημόσιες δηλώσεις στις οποίες προέβηκα:

2001-2004: Αντιπολεμικό κίνημα στο Λονδίνο και στην Κύπρο (ενάντια στους πολέμους στο Αφγανιστάν και Ιράκ) και επαναπροσεγγιστική δράση (Λήδρα Πάλας, Πύλα και σε ολόκληρη την Κύπρο μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003). 2004-2007: Μέλος της συντονιστικής επιτροπής του Κοινού Πολιτιστικού Κέντρου «Καρτάς», (δικοινοτικός κοινωνικός χώρος συνεύρεσης και συνεργασίας Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων νέων στη Λευκωσία) 2005-2017: Συμμετοχή σε όλες τις αντιπολεμικές κινητοποιήσεις που πραγματοποιήθηκαν στη Κύπρο ενάντια σε πολέμους που έγιναν / γίνονται στην περιοχή (Λίβανος, Παλαιστίνη, Λιβύη, Τουρκία – Κουρδιστάν, Συρία) 2008-2017: Πλατφόρμα Ε/κ και Τ/κ Εκπαιδευτικών «Ενωμένη Κύπρος» (δράσεις για την επανένωση της Κύπρου, την ανάπτυξη της κουλτούρας της ειρήνης και την αντιμετώπιση της αναπαραγωγής του εθνικισμού στα ε/κ και τ/κ σχολεία) 2011-2017: Πρωτοβουλία για την αποστρατιωτικοποίηση της Κύπρου (εκδηλώσεις, δράσεις, πορείες και συγκεντρώσεις σε τακτά χρονικά διαστήματα τόσο στο έδαφος υπό τον έλεγχο της Κυπριακής Δημοκρατίας, όσο και στο έδαφος υπό την επικυριαρχία του τουρκικού κράτους ενάντια σε όλους στρατούς στην Κύπρο, ξένους και δικούς). Τον Φεβρουάριο του 2011 ως εκπρόσωπος της Πρωτοβουλίας για την Αποστρατιωτικοποίηση έκανα και σχετικές δηλώσεις που μεταδόθηκαν στο δελτίο ειδήσεων των 20:00 του ΡΙΚ.

Αναφέρω επίσης τα εξής αποσπάσματα από το:

1) Ενυπόγραφο κείμενο μου με τίτλο «Η αποστρατικοποίηση της χώρας ως η πρώτη και η τελευταία πράξη της επανένωσης», που δημοσιεύτηκε τον Μάρτη του 2010 στο περιοδικό «Το ρεύμα, τεύχος 6» και στο ιστολόγιό μου http://nekatomata.blogspot.com.cy/:

«[…]Η αποστρατικοποίηση της χώρας μας, μιας από τις πιο στρατιωτικοποιημένες περιοχές του πλανήτη, αποτελεί όχι απλώς το μακροπρόθεσμο στόχο της επανένωσης, διαδικασία δηλαδή εμπέδωσης της διαρκούς ειρήνης, αλλά και το βραχυπρόθεσμο στόχο στην επίτευξή της. Η αποστρατικοποίηση θα μπορούσε να αρχίσει να υλοποιείται πριν ακόμα υπογραφεί η συμφωνία λειτουργώντας ως προωθητής και καταλύτης της. Η αποστρατικοποίηση της Κύπρου συνιστά αδήριτη αναγκαιότητα και αυτό θα πρέπει επί τέλους να γίνει αντιληπτό. Αφού η στρατιωτική “λύση” έχει απορριφθεί και από τις δυο πλευρές που δεν θεωρούν ότι υπάρχει άλλη διέξοδος από τις ειρηνευτικές συνομιλίες, η διατήρηση στρατευμάτων συνιστά αναχρονισμό και κοροϊδία του λαού. Ιδιαίτερα μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003 και την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004. […] Η Εθνική Φρουρά μόνο ζημιά έχει προκαλέσει στην Κύπρο. Συστηματοποίησε και νομιμοποίησε την εθνικιστική βία των ε/κ παρακρατικών και διενέργησε το πραξικόπημα επιφέροντας την καταστροφή του 1974. Από τότε έχει μετατραπεί σε μηχανισμό εθνικιστικής κατήχησης στους υπηρετούντες που μαθαίνουν να μισούν τους “Τούρκους εχθρούς” (ολοκληρώνοντας έτσι το έργο της εθνοκεντρικής παιδείας) σε φορέα αλληλοεξυπηρετήσεων αυτών με τις κατάλληλες “επαφές” και “μέσα”, σε πεδίο διαφθοράς και αδιαφάνειας με διασπάθιση δημόσιου χρήματος σε μίζες και προμήθειες και σε βάρος της κυπριακής οικονομίας, κρατώντας ετήσια χιλιάδες άντρες εκτός της αγοράς εργασίας. Για αυτούς που υπηρετούν αποτελεί πηγή ψυχολογικών προβλημάτων και καλλιεργεί την αναισθησία έως και την αποκτήνωση, διαποτίζοντας με το δηλητήριο της εξουσίας τις διαπροσωπικές σχέσεις. Είναι καιρός να τελειώνουμε με το επιβλαβές και το παράλογο. Αν σοβαρολογούμε για τη λύση και την επανένωση και αν επιθυμούμε πραγματικά την εξυγίανση της κοινωνίας μας, ας το δείξουμε στην πράξη».

http://nekatomata.blogspot.com.cy/2010/03/blog-post.html

2) Ενυπόγραφο κείμενο δημόσιας παρέμβασης στο ιστολόγιό μου τον Ιούλιο του 2011 με τίτλο «Ούτε όπλα, ούτε πυρομαχικά, ούτε θανάτους!»:

«[…]Να ξεκινήσει σήμερα η απαγκίστρωση, η καταστροφή των εξοπλισμών τζιαι η αποστρατικοποίηση τζιαι να προχωρήσουμεν επιτέλους σε συμφωνία λύσης του Κυπριακού τζιαι επανένωση της χώρας. Πλήρης αφοπλισμός, τωρά! Ούτε όπλα, ούτε πυρομαχικά, ούτε θανάτους! Παράδειγμα ειρήνης για την Μέση Ανατολή, όι στρατιωτική αποθήκη για πολεμικούς ανταγωνισμούς, είτε εθνοτικούς είτε γεωπολιτικούς!».

http://nekatomata.blogspot.com.cy/2011/07/blog-post.html

3) «Σύμφωνο Ειρήνης μεταξύ των ανθρώπων της Κύπρου» το οποίο συνδιοργάνωσα ως ψήφισμα και συνυπέγραψα επώνυμα στο διαδίκτυο τον Αύγουστο του 2017:

«[…] εμείς, οι υπογράφοντες/ουσες, είμαστε αποφασισμένες/οι να πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας και να οικοδομήσουμε την Κύπρο που ονειρευόμαστε και οραματιζόμαστε. Διεκδικούμε το δικαίωμα κάθε ατόμου να ζει στην Κύπρο χωρίς κυπριακό πρόβλημα, ένα πρόβλημα που έχει επισκιάσει κάθε άλλη πολιτική υπόθεση. Απαιτούμε το δικαίωμα να ζούμε μαζί ειρηνικά, χωρίς την απειλή του πολέμου, χωρίς τη σκιά των όπλων. Η κουλτούρα του μιλιταρισμού συμβάλλει και ενισχύει τη διαίρεση, ενώ παράλληλα υποστηρίζει και διαιωνίζει άλλες καταπιεστικές δομές που σχετίζονται με τον εθνικισμό, το φύλο και τη σεξουαλικότητα, την καταστροφή του περιβάλλοντος, των οικολογικών μας κοινών και των κοινών των πόλεων γενικότερα. Δηλώνουμε, λοιπόν, ότι: · αρνούμαστε να πάρουμε όπλα εναντίον οποιουδήποτε ατόμου ζει στο νησί, με σκοπό τη διαιώνιση της εθνοτικής σύγκρουσης στην Κύπρο · δεν θα συμμετάσχουμε σε καμία στρατιωτική δραστηριότητα (συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής άμυνας)[…]».

https://goo.gl/quPgWJ

Αναφέρω επίσης τις επώνυμες δημοσιεύσεις που έκανα σε ιστολόγιό μου τον Φεβρουάριο και Δεκέμβριο του 2014 για την έκφραση αλληλεγγύης και στήριξης για τους Τουρκοκύπριους αντιρρησίες συνείδησης Μουράτ Κανατλί και Χαλούκ Σελάμ Τουφανλί.

blog nekatomata

enter image description here