Νίκος Τορναρίτης

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Δημοκρατικός Συναγερμός, Nicos Tornaritis - Νίκος Τορναρίτης, θυμήθηκε το Σάββατο να παραστεί στην εκδήλωση υπέρ της επανένωσης στη Λήδρας. Εκεί που ο ΔΗΣΥ όμως έπρεπε να «σταθεί στον πόντο του» αν η διακηρυγμένη επιθυμία του για λύση ήταν ειλικρινής, ένιψε τας χείρας σαν σύγχρονος Πόντιος Πιλάτος.

enter image description here

Το ναυάγιο στο Κυπριακό και η αποδόμηση του Αναστάσιαδη

enter image description here

Κάπου εδώ το Κυπριακό σαν προοπτική επανένωσης (ξανά)λήγει άδοξα. Αλλά για πρώτη φορά με τη διχοτόμηση σαν ένα τόσο ορατό κίνδυνο. Οι ευθύνες του Αναστασιάδη είναι ασήκωτες για το διαφαινόμενο τελεσίδικο ναυάγιο και σύντομα ο ΟΗΕ και ο διεθνής παράγοντας θα τις υποδείξουν ως τέτοιες με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Οι πράξεις του, όμως, είναι εξηγήσιμες και εκφραστικές της οργανικής θέσης του εθνικισμού στο ελληνοκυπριακό κράτος και πολιτικό σύστημα. Μεταξύ άλλων οι προχθεσινές δηλώσεις Σαμψών για τους δυσαρεστημένους του ΔΗΣΥ ήταν ενδεικτικές των ελιγμών του Προέδρου από το πρώτο Μόντ Πελεράν έως σήμερα. Μπορεί ο Αναστασιάδης να είναι ο εκλεγμένος αντιπρόσωπος στις συνομιλίες, αλλά το να καθορίσουν το μέλλον της επανένωσης οι εσωτερικές ισορροπίες του ΔΗΣΥ και της ευρύτερης δεξιάς, δεν είναι μόνο αντί-δημοκρατικό από πλευράς λογοδοσίας αλλά και εν δυνάμει καταστροφικό.

Δεν μένει καμιά άλλη επιλογή εκτός από την κινηματική και πολιτική αντεπίθεση στα ψέματα, στις κοροϊδίες, στη διπλοπροσωπία και στον εθνικισμό που πρεσβεύουν ο Αναστασιάδης και οι συνεργάτες του. Η αποδόμηση του Αναστασιάδη σαν εν δυνάμει ηγέτη της επανένωσης και το ξεσκέπασμα του σκότους του πολιτικού παρασκηνίου που τον κατευθύνει είναι το πρώτο βήμα προς τη διάλυση της ψευδαίσθησης ότι αυτή η δεξιά σήμερα μπορεί να ηγηθεί της λύσης. Μετά από μια ενδεχομένως αχρείαστη περίοδο αναμονής από το φιάσκο του εορτασμού του ενωτικού «δημοψηφίσματος» και εντεύθεν, πρέπει να αρχίσει άμεσα η σύγκρουση συνολικά με τις δυνάμεις του εθνοκεντρισμού και του απορριπτισμού καθώς το ξέπλυμα τους από τα ΜΜΕ και οι τόνοι εθνικής ενότητας με τους οποίους η ελληνοκυπριακή ηγεσία έπεται να μας βομβαρδίσει πρέπει να θεωρούνται δεδομένα. Η αριστερά, κοινοβουλευτική και μη, ας αναλάβει τις ευθύνες της, που πλέον δεν είναι τίποτε άλλο από την καταγγελία των μέχρι τώρα χειρισμών του Προέδρου, την ανάδειξη των συνεπειών της διχοτόμησης και την κλιμάκωση του αγώνα για δικοινοτική συμφιλίωση και ειρήνη τόσο πολιτικά όσο και κινηματικά.

Η εισήγηση του Παναγιώτη Αχνιώτη εκ μέρους της Α.Κ.Θ.Ο. στη συζήτηση της προηγούμενης Τετάρτης, «Η επανένωση θέλει αντιφασισμό και ο αντιφασισμός θέλει επανένωση».

Η δική μου παρέμβαση εννά εν σύντομη, νομίζω εν θα χρειαστώ τα 10 λεπτά που έχω. Όπως είδαμε ιστορικά, ο νεοφασισμός στην Κύπρο πίννει που το κυπριακό τζιαι ευρύττερα που την ελληνο-τουρκική διαμάχη. Τούτη εν η πιο βασική διαφορά των ελληνοκύπριων νεοφασιστών σε σχέση με ανάλογους τους στην Ευρώπη. Ενώ στην Ευρώπη τα νεοφασιστικά κόμματα κτίζουν πάνω στον αντιμουσουλμανισμό, την εναντίωση τους στους πρόσφυγες τζιαι τους μετανάστες τζιαι γενικόττερα πάνω στη λεγόμενη σύγκρoυση των πολιτισμών, στην Κύπρο τούτα μπαίνουν σε δεύτερο πλάνο. Τζιαι όταν μπαίνουν, γίνεται πάλε μια άμεση σύνδεση του ζητήματος με την Τουρκία. Κλασικό παράδειγμα ήταν η ξενοφοβική διαδήλωση του ΚΕΑ στην Λάρνακα το 2010 με σύνθημα «δεν είναι μετανάστες, τους στέλλει η Τουρκία». Οι πρόσφυγες τζιαι οι μετανάστες αντιμετωπίζουνται στην ουσία ως άλλοι έποικοι, άρα το ζήτημα εμπίπτει πάλε στη σφαίρα του Κυπριακού. Η μετανάστευση εσυνδέετουν τζιαι με το γεγονός ότι εν ανοικτά τα οδοφράγματα.

Η πρώτη επίσημη –τζιαι αποτυχημένη- προσπάθεια διαδήλωσης του ΕΛΑΜ στους δρόμους της Λευκωσίας, τον Δεκέμβρη του 2009, ήταν με σύνθημα έξω οι ξένοι τζιαι εθέλαν imish να καθαρίσουν την Παλιά Λευκωσία. Τωρά όμως μπορούμε να δούμε ότι το κέντρο των δράσεων τους τζιαι του λόγου τους άλλαξε τζιαι εμεταφέρτηκε εκ νέου στο Κυπριακό. Τούντο πράμα μπορούμε να το δούμε μέσα τζιαι που τις τραμπουκικές τους επιθέσεις. Το τελευταίο διάστημα οι επιθέσεις (τουλάχιστον τζείνες που μαθαίνουμε) έχουν σαν αποκλειστικό στόχο τους Τουρκοκύπριους. Όπως ξέρετε, υπάρχουν δεκάδες περιστατικά επιθέσεων εναντίον αυτοκινήτων Τουρκοκυπρίων. Την περίοδο που ήταν σε πρώτο πλάνο η αντιμεταναστευτική ρητορική, οι τραμπούκικες επιθέσεις ήταν κυρίως στην Παλιά Λευκωσία τζιαι εστρέφουνταν εναντίον μεταναστών ή αλληλέγγυων σε αυτούς. Μια τέθκοια επίθεση το Νοέμβρη του 2009 στην Ονασαγόρου αποτέλεσε την αφορμή για να οργανωθεί η μεγάλη αντιφασιστική πορεία του Δεκέμβρη για να μεν αφήσει τους φασίστες να μπουν στην πόλη. Εν τω μεταξύ, τούτοι θεωρούν τζιαι τους Τουρκοκυπριους ξένους, αφού πιστεύκουν πως η Κύπρος εν ελληνική. Ως το 2015 τουλάχιστον, αναφέρνουνταν στους Τουρκοκύπριους βάλλοντας σε εισαγωγικά το «κύπριους».

Όταν λαλούμε ότι ο αντιφασισμός θέλει επανένωση εννοούμε ότι στην Κύπρο εν μπορεί να νοηθεί οποιοσδήποτε αντιφασιστικός αγώνας χωρίς την εναντίωση στην μήτρα που έφερε τούτον τον φασισμό, δηλαδή τον εθνικισμό τζιαι την εθνοτική σύγκρουση. Θεωρώ ότι οι σημερινοί φασίστες επί της ουσίας εν πιο πολλά ΕΟΚΑβητατζήες παρά νεοναζί Ευρωπαίοι. Εν οι συγχωρεμένοι του 74 παρά οι ηττημένοι του 45. Τζιαι όταν λαλούμε ότι η επανένωση θέλει αντιφασισμό, εννοούμε ότι οποιαδήποτε προσπάθεια διάτρησης της πράσινης γραμμής εν αναγκαίο να συνοδεύκεται τζιαι που τα ανάλογα αντιφασιστικά αντανακλαστικά. Οποιαδήποτε ενέργεια εναντιώνεται στη διχοτόμηση, αυτόματα εναντιώνεται τζιαι στους φασίστες με αποτέλεσμα να γίνεται στόχος. Η πράσινη γραμμή πλέον αποτελεί για τους φασίστες αναπόσπαστο κομμάτι του DNA τους. Νομίζω τούντο πράμα έγινε ξεκάθαρο τον τελευταίο χρόνο, με αποκορύφωμα τα γεγονότα στην Τσεττίν Καγιά τον Γενάρη τζιαι τις προάλλες στο ΤΕΠΑΚ.

Μετά το άνοιγμα τον οδοφραγμάτων το 2003 το δικοινοτικό κίνημα εκατέλαβε βασικά την πράσινη γραμμή τζιαι έθεσε την στο επίκεντρο των δράσεων του. Έτσι τζιαι αλλιώς το άνοιγμα τους εν οι δυνάμεις της επανένωσης στη βόρεια πλευρά που το επετύχαν. Επομένως οι εθνικιστές απομακρυνθήκαν που τα οδοφράγματα όπου μέχρι τότε είχαν την ηγεμονία. Πoυ τότε, μόνο 1-2 φορές το χρόνο επετειακά πάσιν στο Λήδρα Πάλλας τζιαι τη Λήδρας, που στην ουσία κάμνουν το για να «κλείσουν» έστω τζιαι συμβολικά το οδόφραγμα. Ενώ τις προηγούμενες δεκαετιές επροσπαθούσαν τζιαι καλά να ανοίξουν την πράσινη γραμμή για να απελευθερώσουν τα κατεχόμενα, ο βασικός τους αγώνας που τότε ένει να κλείσουν τα οδοφράγματα. Ένα παράδειγμα για τούτο ήταν η αντιδιαδήλωση που επροσπαθήσαν – πάλε ανεπιτυχώς- να καμουν στο τέρμα της Λήδρας το 2007, όταν το δικοινοτικό κίνημα εδιαδήλωνε για τη διάνοιξη του οδοφράγματος τζιαμέ. Τωρά, 10 χρόνια μετά, έσιει πλέον αναπτυχθεί μια ζωή γύρω που το σύνορο για μια μερίδα του πληθυσμού της Λευκωσίας, δηλαδή ένα ειδος συνύπαρξης μεταξύ αθρώπων βόρεια τζιαι νότια της πράσινης γραμμής.

Αν αντιστρέψουμε τον τίτλο της σημερινής εκδήλωσης νομίζω μπορούμε να καταλάβουμε τζιαι πώς ακριβώς δομείται ο φασισμός στην Κύπρο τζιαι τι τον διαιωνίζει. Ο φασισμός στην Κύπρο θέλει διχοτόμηση, για να υπάρχει τζιαι για να νομιμοποιείται η δράση τζιαι ο λόγος του. Οι αντιφασίστες τζιαι αντιφασίστριες, στο βορρά τζιαι στο νότο, είμαστε πολλά πιο δυνατές τους ενωμένοι. Σε ένα επανενωμένο τόπο, αναγκαστικά οι φασιστικές δυνάμεις εν θα μπορούν να έχουν την ίδια στήριξη που κάποια κομμάθκια της κοινωνίας αλλά τζιαι του κράτους. Ξέρουμε ότι πίσω που τα κροκοδείλια δάκρυα τζιαι τις ψευτοκαταδίκες του Ιωνά μετά που κάθε τραμπούκικη επίθεση, υπάρχει τζιαι η θεσμική ανοχή τζιαι οι θεσμικές ευθύνες. Ας πούμε, εκατάντησε γελοίο να καταδικάζει κάθε φορά τις επιθέσεις τζιαμέ στην Κένεντυ, αλλά ολόκληρο Υπουργείο Δικαιοσύνης τζιαι μηχανισμός καταστολής να μεν έκαμε ακόμα μισή σύλληψη. Αντιστρέφοντας το σλόγκαν, η διχοτόμηση θέλει φασίστες που να την επιβάλλουν στην κοινωνία, ειδικά τωρά, 14 χρόνια μέτα που ανοίξαν τα οδοφράγματα τζιαι ένα μέρος της κοινωνίας, τζιαι ποτζιει τζιαι ποδά, ζει σε συνθήκες «μειωμένης» διχοτόμησης. Σε περίπτωση που ξεκινήσουν με τα θερμά επεισόδια τζιαι τις ΑΟΖ να είστε σίουροι ότι αυτόματα εννά μεταφερτεί τζιαι τούτη η ένταση στο εσωτερικό τζιαι πιθανότατα γυρώ που τα οδοφράγματα. Τζιαι τζιαμέ ακριβώς εννά δούμε τζιαι τον πραγματικό ρόλο το φασιστών, είτε γρεβάτες φορούν είτε κουκκούλες, ως φορείς της μισσαλοδοξίας τζιαι ως ομάδα κρούσης των δυνάμεων του, επιτρέψτε μου τον όρο, διχοτομικού τόξου.

Εν όψει του πιθανού ναυαγίου στις συνομιλίες τζιαι της αύξησης της έντασης στις θάλασσες, θεωρώ ότι εν χρέος μας να διασφαλίσουμε ότι τα οδοφράγματα εννά μείνουν ανοικτά τζιαι να απαιτήσουμε τζιόλας τη διάνοιξη επιπλέον περασμάτων. Θεωρώ αντιφασιστικό μας χρέος να διασφαλίσουμε τζιαι να διευρύνουμε, να αγκαλιάσουμε, αν θέλετε, τούτη την διακοινοτική συμβίωση που αργά αλλά σταθερά αναπτύχθηκε στο κέντρο της μοιρασμένης Λευκωσίας τζιαι να τη προστατέψουμε που οποιεσδήποτε φασιστικές επιθέσεις. Τούτη η δικοινοτική συμβίωση τζιαι δράση που πλέον υπάρχει φανερά θέτει ένα ανάχωμα στην εθνικιστική υστερία τζιαι αν μη τι άλλο φέρνει μας σε καλύτερη θέση παρά τη δεκαετία του 90, στο τότε εθνικιστικό παραλήρημα όπου η διχοτόμηση ήταν απόλυτη. Θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να υπερασπιστούμε την ειρήνη κόντρα σε οποιεσδήποτε πολεμικές ιαχές, είτε προέρχουνται που το εσωτερικό είτε που τα εθνικά κεντρα, εν όψει τζιαι των γεωτρήσεων. Θα συνεχίσουμε να παλέφκουμε μαζί για ούλλα. Hersey icin, ortak mucadele.