Η θέση της ομάδας ΣΤΑΣΙΣ για το Κυπριακό ζήτημα και την επίλυσή του

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΣΤΑΣΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΛΥΣΗ ΤΟΥ

  1. Τα θεμέλια της θέσης μας για το Κυπριακό Ζήτημα

Α. Οι γενικές αρχές της μαρξιστικής-λενινιστικής θεώρησης του εθνικού ζητήματος

Οι γενικές αρχές της ομάδας Στάσις σε ό,τι αφορά το εθνικό ζήτημα στην Κύπρο εκπορεύονται από τις γενικές αρχές που διατύπωσε ο Β.Ι. Λένιν και το ΣΔΕΚΡ, με αφορμή το εθνικό ζήτημα στη Ρωσία κατά τις παραμονές της μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης. Συνοπτικά, οι αρχές αυτές είναι:

α. Η στήριξη στον “πιο αποφασιστικό και πιο συνεπή δημοκρατισμό σ’ όλα τα σημεία του εθνικού ζητήματος”· με άλλα λόγια, η εναντίωση σε “κάθε εθνική καταπίεση ή ανισοτιμία”, στα προνόμια οποιασδήποτε εθνότητας απέναντι σε άλλες εντός ενός έθνους-κράτους, και, αντίστροφα, η υπεράσπιση της ισοτιμίας “των εθνών και των γλωσσών” που συναπαρτίζουν την κρατική οντότητα (Β.Ι. Λένιν, “Κριτικά Σημειώματα πάνω στο Εθνικό Ζήτημα”, σελ. 25, 18-19). Η ομάδα Στάσις συμφωνεί έτσι πλήρως με τη διαπίστωση του Λένιν ότι: “υπάρχει μια μόνο λύση του εθνικού ζητήματος, εφ όσον γενικά είναι δυνατή η λύση του στον κόσμο του καπιταλισμού, και η λύση αυτή είναι ο συνεπής δημοκρατισμός” (ό.π., σελ. 31) στη διαχείριση των εθνοτικών, γλωσσικών, θρησκευτικών, κ.α. διαφορών εντός του όποιου έθνους-κράτους. Πεποίθησή μας, όπως και του Λένιν, είναι ότι αυτός ο δημοκρατισμός, η ισότιμη αντιμετώπιση εθνοτήτων, γλωσσών, πολιτισμών, κλπ., εντός του έθνους-κράτους, “κάνει να ξεχωρίζουν σε κάθε έθνος [δηλ. εθνότητα] μόνο τα συνεπή δημοκρατικά στοιχεία (δηλαδή μόνο οι προλετάριοι) και τα ενώνει με βάση όχι την εθνικότητα, αλλά τον πόθο τους για βαθιές και σοβαρές βελτιώσεις του γενικού κρατικού καθεστώτος” (ό.π., σελ. 33).

β. Η πεποίθηση, όπως προκύπτει από την αμέσως παραπάνω διατύπωση, ότι δεν αποτελεί εκ προοιμίου ματαιοπονία για τους μαρξιστές-λενινιστές να εντοπίζουν και κατόπιν να στηρίζουν τις προοδευτικότερες δυνατές πρακτικές λύσεις σε ένα εθνικό ζήτημα, ακόμα και εντός των συνθηκών του καπιταλισμού, που σήμερα αφορούν τη συντριπτική πλειοψηφία των χωρών του πλανήτη. Η ομάδα Στάσις θεωρεί θεμελιώδη και πολύτιμη ως παρακαταθήκη την παρατήρηση του Λένιν ότι οι σοσιαλιστές οφείλουν να απαιτούν “την απελευθέρωση των καταπιεζόμενων εθνών όχι με αόριστες γενικές φράσεις, όχι με χωρίς περιεχόμενο επαγγελίες, όχι με τη μορφή ‘αναβολής’ του ζητήματος ως το σοσιαλισμό, αλλά με ένα καθαρό και με ακρίβεια διατυπωμένο πολιτικό πρόγραμμα, που να παίρνει ειδικά υπόψη του την υποκρισία και τη δειλία των σοσιαλιστών των εθνών που καταπιέζουν” (Β.Ι. Λένιν, “Η σοσιαλιστική επανάσταση και το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των εθνών”, σελ. 110). Θεωρούμε αναμφισβήτητο ότι το εθνικό ζήτημα μίας χώρας, συγκεντρώνοντας, αναπόφευκτα, το ενδιαφέρον και τις αγωνίες των πλατιών μαζών όσο και τις στοχεύσεις της αστικής τάξης, δεν είναι ένα ζήτημα το οποίο οι σοσιαλιστές δικαιούνται απλώς να παραπέμψουν προς επίλυση σε ένα ασαφές σοσιαλιστικό “μέλλον”· οφείλουν, αντίθετα, να τοποθετηθούν με σαφήνεια, ακρίβεια και τεκμηρίωση ως προς την μορφή επίλυσης που είναι ωφελιμότερη για τις λαϊκές μάζες και την προοπτική της σοσιαλιστικής επανάστασης, πάντα σεβόμενοι την πρώτη και θεμελιώδη αρχή, αυτή του αποφασιστικού και συνεπούς δημοκρατισμού απέναντι στις εθνότητες, γλώσσες, θρησκείες, κλπ., που εμπλέκονται. Ο Λένιν έδειξε το νηφάλιο πραγματισμό του απέναντι στο ζήτημα υπερασπιζόμενος σθεναρά το (αστικό) πρότυπο της Ελβετίας ως θεμελίου λύσης του ρωσικού εθνικού ζητήματος: “Η πείρα όμως της Ελβετίας δείχνει ότι είναι δυνατή και πραγματοποιήθηκε στην πράξη η εξασφάλιση της πιο μεγάλης (σχετικά) εθνικής ειρήνης, όταν υπάρχει συνεπής (πάλι σχετικά) δημοκρατισμός όλου του κράτους” (Β.Ι. Λένιν, “Κριτικά Σημειώματα πάνω στο Εθνικό Ζήτημα”, σελ. 32).

γ. Όπως κατέστησε απόλυτα σαφές ο Λένιν στα σχετικά με το ζήτημα γραπτά του, η οπτική για το εθνικό ζήτημα που αρμόζει σε μαρξιστές είναι σταθερά και ανυποχώρητα αυτή του προλεταριακού διεθνισμού: “Το προλεταριάτο δεν μπορεί να υποστηρίξει καμία κατοχύρωση του εθνικισμού, αντίθετα υποστηρίζει κάθε τι που βοηθά το σβήσιμο των εθνικών διακρίσεων, το γκρέμισμα των εθνικών φραγμών, κάθε τι που κάνει όλο και πιο στενούς τους δεσμούς ανάμεσα στις εθνότητες, κάθε τι που οδηγεί στη συγχώνευση των εθνών” (Β.Ι. Λένιν, “Κριτικά Σημειώματα πάνω στο Εθνικό Ζήτημα”, σελ. 26).

Αυτό το γεγονός υπαγορεύει και μία πολύ συγκεκριμένη αντίληψη του ευκταίου και του επιδιώξιμου σε κάθε περίπτωση όπου παραμένει ανεπίλυτο το εθνικό ζήτημα μιας χώρας: “ο καπιταλισμός απαιτεί για την ανάπτυξή του όσο το δυνατό πιο μεγάλα και όσο το δυνατό πιο συγκεντρωτικά κράτη. Στην περίπτωση που οι υπόλοιποι όροι θα είναι ίσοι, το συνειδητό προλεταριάτο θα υποστηρίζει πάντα ένα πιο μεγάλο κράτος. Θα πολεμά πάντα το μεσαιωνικό τοπικισμό και θα χαιρετίζει πάντα την όσο το δυνατό πιο στενή οικονομική ένωση μεγάλων εδαφών, όπου μπορεί να αναπτυχθεί η πάλη του προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη” (ό.π., σελ. 36). Η ένωση, με όρους δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, όπως υπογραμμίζει ο Λένιν, διαφορετικών εθνοτήτων, θρησκειών, γλωσσών κλπ μέσα σε ένα κράτος αποτελεί λοιπόν “τεράστιο ιστορικό βήμα από το μεσαιωνικό κατατεμαχισμό προς τη μελλοντική σοσιαλιστική ενότητα” (ό.π., σελ. 37), διότι ενώνοντας την (καπιταλιστική) οικονομική δραστηριότητα διαφορετικών κοινοτήτων, ενώνει επίσης το πεδίο της ταξικής σύγκρουσης, σπάει τους κληρονομημένους από το παρελθόν φραγμούς που χώριζαν τόσο τους καπιταλιστές, από τη μία πλευρά, όσο και την εργατική τάξη, από την άλλη.

Εννοείται, φυσικά, ότι τούτη η διαδικασία δεν προχωρά ανενόχλητη από τις προσπάθειες των αντιδραστικότερων και οπισθοδρομικότερων αστικών στρωμάτων να συγκρατήσουν πρότερα ειδικά προνόμιά τους ενισχύοντας με διάφορους τρόπους τους εθνοτικούς, θρησκευτικούς κ.α. διαχωρισμούς. Εννοείται, επίσης, ότι η αστική τάξη στο σύνολό της, εάν νιώσει απειλημένη από ένα ρωμαλέο και αποφασιστικό εργατικό κίνημα, είναι νομοτελειακά αναγκασμένη να προάγει κάθε είδους κάθετες διαιρέσεις, περιλαμβανομένων δυνητικά των εθνοτικών ή θρησκευτικών, γλωσσικών, κ.α. διαφορών εντός της εργατικής τάξης. Ο κίνδυνος αυτός όμως είναι πάντοτε υπαρκτός σε όλα τα έθνη και δεν αναιρεί το γεγονός ότι δεν υπάρχει κανένας δρόμος μπροστά, προς τη σοσιαλιστική επανάσταση, χωρίς τη συντριβή του σωβινισμού, των φυλετικών και εθνοτικών προκαταλήψεων, του μεγαλοϊδεατισμού και των απομειναριών της περιτοίχησης δήθεν “επιούσιων” και ξεχωριστών λαών και πεπρωμένων, χωρίς τη σταδιακή ισοπέδωση όλων εκείνων των διαχωρισμών που διασπούν το προλεταριάτο και το αποσπούν από την αντίληψη της διαχωριστικής εκείνης γραμμής που κρίνει, ουσιαστικά, τον χαρακτήρα της κοινωνίας ως ταξικής και βασισμένης στην καταπίεση και εκμετάλλευση της πλειοψηφίας από μία μειοψηφία. Είναι διαφορετικό πράγμα η ανάγκη διαρκούς επαγρύπνησης απέναντι στην αποδεδειγμένη ικανότητα της αστικής τάξης να καταφεύγει σε κάθε είδους δολοπλοκίες για να διατηρήσει την εξουσία της, από τη φοβική και ουσιαστικά αντιδραστική αντιμετώπιση αυτού που ο Λένιν περιγράφει ως “παγκόσμια ιστορική τάση του καπιταλισμού να σπάζει τους εθνικούς φραγμούς, να σβήνει τις εθνικές διαφορές και να αφομοιώνει τα έθνη, τάση που […] αποτελεί έναν από τους ισχυρότερους κινητήρες που μετατρέπουν τον καπιταλισμό σε σοσιαλισμό” (ό.π., σελ. 18).

δ. Η ομάδα Στάσις αναγνωρίζει, μαζί με τον Λένιν, το αδύνατο της απόσπασης του εθνικού ζητήματος από την έμπρακτη κοινωνική κυριαρχία της τάξης που το θέτει: “Η αστική τάξη, που στην αρχή κάθε εθνικού κινήματος παρουσιάζεται φυσικά σαν ηγεμόνας (καθοδηγητής) του, ονομάζει πραχτική υπόθεση την υποστήριξη όλων των εθνικών επιδιώξεων” (Β.Ι. Λένιν, “Για το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των εθνών”, σελ. 58). Το να διακηρύττει κανείς ότι αναμένει την εποχή που το εθνικό ζήτημα θα τεθεί από την εργατική τάξη και όχι την αστική, ωσάν να ήταν η πρώτη που εκπροσωπεί τις κυρίαρχες ιδέες εντός της αστικής κοινωνίας, είναι πρακτική ανιστόρητη σε κάθε περίπτωση και είτε αριστερίστικα ουτοπική είτε απλώς κυνικά υποκριτική. Τεράστια διαφορά έχει όμως η πραγματιστική αναγνώριση της σύνδεσης του εθνικού ζητήματος με τις ιστορικές πρωτοβουλίες της αστικής τάξης από την παθητική αποδοχή του ρόλου “ουράς” σε αυτές τις πρωτοβουλίες. Είναι άλλο πράγμα να στηρίζεις την αστική τάξη σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση που εξυπηρετεί και τους δικούς σου σκοπούς και άλλο να ταυτίζεσαι με τις δικές της επιδιώξεις και στοχεύσεις, να γίνεσαι παθητικά “ουρά” της: “Η πολιτική όμως του προλεταριάτου στο εθνικό ζήτημα (όπως και στα υπόλοιπα ζητήματα) υποστηρίζει απλώς την αστική τάξη σε μιαν ορισμένη κατεύθυνση, ποτέ όμως η πολιτική του δεν συμπίπτει με την πολιτική της. Η εργατική τάξη υποστηρίζει την αστική τάξη μονάχα προς το συμφέρον της εθνικής ειρήνης (που η αστική τάξη δεν μπορεί να τη δώσει ολόκληρη και που είναι πραγματοποιήσιμη μονάχα στα πλαίσια μιας ολοκληρωτικής δημοκρατικοποίησης), προς το συμφέρον της ισοτιμίας, προς το συμφέρον της δημιουργίας καλύτερων όρων για την ταξική πάλη. Γι αυτό ακριβώς οι προλετάριοι προβάλλουν ενάντια στον πρακτικισμό της αστικής τάξης μια πολιτική αρχών στο εθνικό ζήτημα, υποστηρίζοντας την αστική τάξη πάντα μόνο υπό όρους” (ό.π., σελ. 58-59).

Πώς όμως εκδηλώνεται αυτή η μερική και με αυτοτελή στόχευση συμπόρευση με τις πρωτοβουλίες της αστικής τάξης (ακριβέστερα, με τα πιο προοδευτικά, δηλαδή τα πιο ανοιχτά στην εθνική συγχώνευση και ολοκλήρωση) τμήματά της; Και για αυτό το ζήτημα ο Λένιν είναι σαφής και μας βρίσκει απόλυτα σύμφωνους. Το καθήκον του μαρξιστή απέναντι στο ζήτημα της εθνικής ανεξαρτησίας και ολοκλήρωσης, γράφει, “βασικά έχει αρνητικό χαρακτήρα. Το προλεταριάτο […] δεν μπορεί να προχωρήσει στην υποστήριξη του εθνικισμού πέρα απ’ αυτό το σημείο, γιατί παραπέρα αρχίζει η ‘θετική’ δράση της αστικής τάξης, που αποβλέπει στη στερέωση του εθνικισμού” (Β.Λένιν, “Κριτικά Σημειώματα πάνω στο Εθνικό Ζήτημα”, σελ. 25). Με άλλα λόγια, το χρέος των μαρξιστών είναι να καταπολεμήσουν την εθνική ανισοτιμία, τις διακρίσεις σε βάρος συγκεκριμένων εθνοτικών, θρησκευτικών, γλωσσικών ομάδων, την έλλειψη δημοκρατισμού και των πλατύτερων δυνατών ελευθεριών και όχι να ενισχύουν την όποια αστική τάξη στην αναγωγή της ιδέας της εθνικής ολοκλήρωσης, ενοποίησης και ανεξαρτησίας σε προγραμματικό αυτοσκοπό, ούτε να μετατρέπονται σε χορωδία των μεταφυσικών της ενασχολήσεων με το “εθνικό πεπρωμένο” ή τον περιούσιο χαρακτήρα του έθνους “της”. Η επίλυση, στην κατεύθυνση του μέγιστου εφικτού δημοκρατισμού και ισονομίας, του εθνικού ζητήματος, αποτελεί σε κάθε περίπτωση απλό (αν και ιστορικά απαραίτητο) μέσο, ποτέ στόχο και σκοπό της δράσης των σοσιαλιστών.

Στη βάση των τεσσάρων παραπάνω αρχών, θεωρούμε, η μαρξιστική-λενινιστική προσέγγιση στο εθνικό ζήτημα διαχωρίζεται κάθετα από μια σειρά άλλων προσεγγίσεων που κυριαρχούν στο πεδίο της πολιτικής ζύμωσης και αντιπαράθεσης και που μπορούν να συνοψιστούν σχηματικά σε τρεις τάσεις:

– Την τάση του αντιδραστικού σωβινισμού, για την οποία υπάρχουν ανώτερες και κατώτερες, “κυρίαρχες” και “υποτελείς” εθνότητες, γλώσσες, θρησκείες, κλπ, την τάση δηλαδή της ευθείας άρνησης των αρχών του δημοκρατισμού και της ισονομίας στη διαχείριση των πληθυσμιακών ομάδων του έθνους-κράτους, όπως και την τάση του αστικού εθνικισμού, για την οποία η ολοκλήρωση της εθνικής συγκρότησης αποτελεί τη μοναδική εφικτή και νόμιμη εκπλήρωση των επιδιώξεων των εργαζόμενων μαζών.

– Την τάση του αφηρημένου αστικού προοδευτισμού, για την οποία η εθνική ολοκλήρωση και η κατανίκηση πρότερων εθνοτικών, θρησκευτικών, γλωσσικών κ.α. προλήψεων είναι συνώνυμη της εξάλειψης των κοινωνικών ανταγωνισμών εν γένει, και για την οποία είναι, κατά συνέπεια, εφικτή η κοινωνική αρμονία χωρίς τη μετατόπιση του πεδίου του ανταγωνισμού από την εθνότητα, γλώσσα, κλπ., στην κοινωνική τάξη, ωσάν να είναι εφικτή μια καπιταλιστική κοινωνία χωρίς ανταγωνιστικές αντιθέσεις και συγκρούσεις στο ένα ή στο άλλο επίπεδο (βλέπε εδώ και την διακωμώδηση τέτοιων ουτοπικών προσδοκιών από την οργανική στροφή της καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης στην αναβίωση των εθνικισμών και τοπικισμών που υποτίθεται ότι η ίδια η συγκρότησή της σηματοδοτούσε το οριστικό ξεπέρασμά τους).

– Την τάση της αφηρημένης ταξικής καθαρολογίας, για την οποία το εργατικό κίνημα δεν έχει καμία θέση στην πάλη για την επίλυση ενός εθνικού ζητήματος επειδή τα πλαίσιά του καθορίζονται από την κυρίαρχη τάξη και θα πρέπει απλώς να αναμένει την δια μαγείας επίλυσή του σε κάποια μελλοντική χρονική στιγμή, όταν θα έλθει, ανεξάρτητα από την μη παρέμβαση της εργατικής τάξης και των κομματικών της εκπροσώπων στις παρούσες συνθήκες, ο σοσιαλισμός.

ε. Η πέμπτη και τελευταία γενική αρχή που θεωρούμε ότι θεμελιώνεται από το πολύτιμο έργο του Λένιν πάνω στο εθνικό ζήτημα είναι ότι οι πιο πάνω γενικές αρχές είναι αναγκαία αλλά όχι ικανά εργαλεία ανάλυσης του κάθε συγκεκριμένου εθνικού ζητήματος· με άλλα λόγια, ότι η μαρξιστική-λενινιστική πολιτική για το εθνικό ζήτημα οφείλει να συνδυάζει την πολιτική αρχών με τη συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, να διασαφηνίζει για κάθε εθνικό συγκείμενο το πώς μεταφράζονται σε συγκεκριμένες συνθήκες οι γενικές αρχές τις οποίες υπερασπίζουν οι μαρξιστές, αναλαμβάνοντας βέβαια την ευθύνη και το βάρος της σωστής εκτίμησης του συνόλου των συγκεκριμένων παραγόντων που καθορίζουν κάθε εντοπισμένη στο χώρο και το χρόνο μετάφραση των πιο πάνω γενικών αρχών: “Απόλυτη απαίτηση της μαρξιστικής θεωρίας είναι, όταν εξετάζεται ένα οποιοδήποτε κοινωνικό πρόβλημα, να τοποθετείται μέσα σε ορισμένα ιστορικά πλαίσια και ύστερα, αν πρόκειται για μια χώρα (λ.χ. για το εθνικό πρόγραμμα μιας δοσμένης χώρας), να παίρνονται υπόψη οι συγκεκριμένες ιδιομορφίες που κάνουν αυτή τη χώρα να διαφέρει από τις άλλες μέσα στα όρια μιας και της ίδιας ιστορικής εποχής. […] Ούτε λόγος να γίνεται ότι οι μαρξιστές μιας δοσμένης χώρας δεν μπορούν να καταπιαστούν με την επεξεργασία του εθνικού τους προγράμματος χωρίς να υπολογίσουν όλες αυτές τις γενικές ιστορικές και συγκεκριμένες κρατικές συνθήκες” (Β.Ι. Λένιν, “Για το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των εθνών”, σελ. 50-51). Περνάμε λοιπόν ευθύς αμέσως σε μια συνοπτική έκθεση αυτών ακριβώς των ιδιομορφιών, των ιδιαίτερων δηλαδή χαρακτηριστικών του “Κυπριακού Ζητήματος” με τη μορφή που δημιουργήθηκε ιστορικά και με αυτή που τίθεται σήμερα.

Β. Οι συγκεκριμένοι καθορισμοί του Κυπριακού Ζητήματος

α. Το Κυπριακό Ζήτημα δεν ξεκινά το 1974, με το ελληνικό πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή (αν και θα πρέπει να παρατηρηθεί ότι ακόμα και η συμπαιγνία ανάμεσα σε αυτά τα δύο γεγονότα συχνά αποκρύπτεται σε τοποθετήσεις περί του χαρακτήρα του ζητήματος). Αυτό το οποίο συνέβη το 1974 ήταν μάλλον η αποκορύφωση και η συνεπαγόμενη στρατιωτική αποκρυστάλλωση (ως στάτους κβο) διαστάσεων που κωδικοποιήθηκαν ήδη με σαφήνεια κατά τη διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ, υπό την ηγεσία του Γεώργιου Γρίβα, για τη λεγόμενη “εθνική αυτοδιάθεση.” Ακόμα και οι κατηγορίες που χρησιμοποιεί το σχετικό λήμμα της wikipediai είναι αποκαλυπτικές ενός (φαινομενικού μόνο) παραδόξου, που αποτελεί και το θεμέλιο της “εθνικής ιδιαιτερότητας” της Κύπρου: η ιδεολογία της ΕΟΚΑ κωδικοποιείται ως: “Αντιϊμπεριαλισμός”, “Ένωσις”, “Εθνικισμός”, “Αντικομμουνισμός”. Πώς μπορεί άραγε ένας “αντιϊμπεριαλιστικός” αγώνας να είναι επίσης αντικομμουνιστικός, όπως αναμφισβήτητα ήταν ο αγώνας της ΕΟΚΑ; Η ιστορική αποτίμηση της πληθώρας χτυπημάτων στους αντίστοιχους στόχους επιβάλλει την αναγνώριση ότι ο αγώνας αυτός είχε μέτωπο τόσο απέναντι στην Αριστερά, κυρίως δε την κομμουνιστική Αριστερά και στις δύο μεγαλύτερες εθνοτικές κοινότητες της Κύπρου, όσο και απέναντι στην Τουρκοκυπριακή κοινότητα ως τέτοια (ανεξάρτητα ιδεολογίας και βάσει εθνοτικής ταυτότητας). Το να θεωρηθεί ότι ήταν ταυτόχρονα αντιαποικιακού χαρακτήρα συνεπάγεται την αποδοχή ότι μπορεί να υπάρξει τριμέτωπος αγώνας που να μην καταλήγει στην άμεση συντριβή αυτού που τον διεξάγει. Ακόμα κι αν θεωρήσουμε, λοιπόν, ότι η ΕΟΚΑ στόχευε ταυτόχρονα, και με την ίδια ζέση, ενάντια στην αγγλική αποικιοκρατία, το αναμφισβήτητο της αντικομμουνιστικής και αντιτουρκοκυπριακής της στόχευσης μας αναγκάζει να δεχτούμε ότι το αντιαποικιοκρατικό στοιχείο δεν θα μπορούσε να είναι ο κυρίαρχος και ρυθμιστικός παράγοντας, καθώς είναι αδύνατος ένας τέτοιος αγώνας σε μια χώρα όπου προωθείται ταυτόχρονα (και δια της βίας) η εθνοτική και η ιδεολογική διαίρεση του ντόπιου πληθυσμού, ενώ αποκλείονται (και πάλι δια της βίας) τα προοδευτικότερα και δυναμικότερα οργανωμένα στοιχεία του από τη συμμετοχή. Περαιτέρω, δεν γνωρίζουμε στην ιστορία αντιαποικιακό αγώνα στερημένο από κάθε οικουμενικό πρόταγμα χειραφέτησης, πράγμα που ορθότατα είχε επισημάνει, παρά τη στήριξή του στην πολιτική της Ένωσης, ο ΓΓ του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης όταν αμφισβητούσε τη γνησιότητα του αντιαποικιακού χαρακτήρα του αγώνα της ΕΟΚΑ και του ηγέτη της το 1955: “Η ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα δεν μπορεί να σημαίνει διατήρηση ή χειροτέρεψη της υποδούλωσης των τούρκων μα απελφθέρωση και για την τουρκική μειονότητα του νησιού με βάση την πλήρη εθνική αφτονομία της. Διεκδικώντας το δικαίωμα της αφτοδιάθεσης μέχρι και αποχωρισμού για τους έλληνες δε μπορούμε να αρνηθούμε αφτό το δικαίωμα στην τουρκική μειονότητα. Αλλιώς θα χαντακώναμε και την όλη υπόθεση της απελεφθέρωσης της Κύπρου. Δεν μπορείς νάσαι λέφτερος όταν κρατάς άλλο σκλάβο που σε πολεμά να λεφτερωθεί. Αφτό διακήρυξε και ο Μεγάλος Λένιν που τις μέρες αφτές τον τιμά όλη η προοδεφτική ανθρωπότητα” (“Ενάντια στους ιμπεριαλιστές και τους εθνοπροδότες κυπροκάπηλους”).ii Πρώτος παράγοντας λοιπόν καθορισμού του Κυπριακού Ζητήματος είναι ο εκτρωματικός χαρακτήρας της εγκεκριμένης από την ντόπια και τις “μητροπολητικές” αστικές τάξεις πάλης για εθνική ανεξαρτησία, ο οποίος αναπόφευκτα κληροδότησε στο νεοσυσταθέν κράτος του 1960 και στην ιστορική του πορεία τα κάτωθι:

– Την αποσύνδεση του αντιαποικιακού και αντιϊμπεριαλιστικού αγώνα από το αίτημα της καθολικής χειραφέτησης που χαρακτηρίζει κάθε προοδευτικό κίνημα ιστορικά, και άρα την ακύρωση ή κένωσή τους ως τέτοιου είδους αγώνων.

– Τη σύνδεση της εθνικής πάλης με τον αντικομμουνισμό

– Την αποσύνδεση της αυτοδιάθεσης από την ανεξαρτησία, καθώς τόσο η ΕΟΚΑ όσο και οι χειροκροτητές της στην Ελλάδα (περιλαμβανομένης της έκτης Πλατιάς Ολομέλειας που διέγραψε το Ζαχαριάδη) συνέδεαν την αυτοδιάθεση από την Αγγλία με την Ένωση με την (την υπαγωγή στην) Ελλάδα (ενώ αντίστοιχες τάσεις αναπτύχθηκαν και στην άλλη πολυπληθή εθνοτική κοινότητα, την τουρκοκυπριακή).

– Την ενίσχυση, κατά συνέπεια, όλων των διαλυτικών και διχοτομικών τάσεων εντός της Κύπρου εξ αρχής, δια της οργανικής ένταξης του κυπριακού εθνικισμού στην υπηρεσία των μεγαλοϊδεατικών εθνικισμών της ελληνικής και τουρκικής αστικής τάξης· ο “κυπριακός εθνικός αγώνας”, με απλά λόγια, ήταν απλώς το βολικό καμουφλάζ αλλότριων εθνικών επιδιώξεων αλυτρωτικού και επεκτατικού χαρακτήρα.

– Την ενίσχυση, δια της αποδυνάμωσης της ενότητας και γνησιότητας της αντιαποικιακής πάλης, του μακροπρόθεσμου ρυθμιστικού ρόλου τόσο του αποικιοκράτη (Ηνωμένο Βασίλειο), όσο και των νατοϊκών, από το 1952, διωκτικά αντικομμουνιστικών και αυταρχικού χαρακτήρα “τοποτηρητών” που ακούνε στο όνομα ελληνική και τουρκική αστική τάξη. Κάπως έτσι, το “Κυπριακό Ζήτημα” κατέληξε να είναι ζήτημα δύο διαπλεκόμενων ζευγών εξωκυπριακών ανταγωνισμών: αυτόν μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, και αυτόν (πιο κεκαλυμμένα αλλά όχι λιγότερο σημαντικά) μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και ΗΠΑ (μιας και η Κύπρος αποτελεί ένα από τα τελευταία προπύργια επιρροής της πάλαι ποτέ κραταιάς Βρετανίας σε μια γεωγραφική περιοχή που πέρασε, μετά τη δεκαετία του 1950, στο σταδιακό έλεγχο του διάδοχου ιμπεριαλιστικού ηγεμόνα, των ΗΠΑ). Όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, και όπως συνέβαινε ήδη στην εποχή που ο Λένιν στηλίτευε το σωβινισμό, ο “αντιϊμπεριαλισμός” γίνεται μέσο ενδο-ιμπεριαλιστικής πολεμικής, καθώς κάθε “παίχτης” (περιλαμβανομένων, όπως έδειξε ο Λένιν, αρκετών από τους “σοσιαλιστές” της εκάστοτε ιμπεριαλιστικής χώρας) εντοπίζει τον “ιμπεριαλισμό” στους αντιπάλους του, ποτέ στις στοχεύσεις της δικής του δράσης.

β. Ο δεύτερος παράγοντας του καθορισμού του Κυπριακού Ζητήματος αναδύεται, εφόσον εστιάσουμε στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας, ήδη από την εποχή των διακοινοτικών ταραχών της περιόδου 1963-64 και περνά σε ένα στάδιο κλιμάκωσης μετά το πραξικόπημα της ελληνικής δικτατορίας και την εισβολή της Τουρκίας το 1974: πρόκειται για τον σταδιακό εκτοπισμό κυρίως του τουρκοκυπριακού πληθυσμού από τη χώρα. Βεβαίως, η μετανάστευση των Τουρκοκυπρίων είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα, κατά τη διάρκεια της εκχώρησης της Κύπρου από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στην Μεγάλη Βρετανία, και συνεχίστηκε με ιδιαίτερη ένταση στην περίοδο του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Σε αυτό όμως το ρεύμα μετανάστευσης προστέθηκε αυτό που ανέκυψε σε σημαντικό βαθμό εξαιτίας της δράσης της ΕΟΚΑ και του ενδεχομένου της Ένωσης με την Ελλάδα κατά τη δεκαετία του 1950, καθώς και η εσωτερική και εξωτερική μετανάστευση που προκάλεσαν οι ταραχές του 1963-64. Μετά το 1974, το ζήτημα μπήκε σε νέα φάση επιδείνωσης για την παρουσία των Τουρκοκυπρίων λόγω της οικονομικής απομόνωσης του βορρά και της υιοθέτησης, από την πλευρά της Τουρκίας, της πολιτικής του εποικισμού (υπολογίζεται έτσι ότι 130.000 Τουρκοκύπριοι εγκατέλειψαν την ΤΔΒΚ για τη Μεγάλη Βρετανία από το 1974-5 ως σήμερα).iii Έτσι, ενώ στην ΤΔΒΚ στην παρούσα φάση διαμένουν μεταξύ 120.000 και 150.000 Τουρκοκυπρίων, ο τουρκοκυπριακής καταγωγής πληθυσμός στην Τουρκία υπολογίζεται στις 500.000 και αυτός στο Ηνωμένο Βασίλειο σις 300.000 με 400.000iv, αποτελώντας την πλειοψηφία των τουρκόφωνων μεταναστών στο Ηνωμένο Βασίλειοv (περίπου το 65%). Η συνολική λοιπόν πορεία της εξέλιξης του Κυπριακού, αρκετά πριν την ανεξαρτησία και σταθερά μετά το 1960, είναι αυτή του συνειδητού εκτοπισμού των Τουρκοκυπρίων, πρώτα μέσω των ελλαδικών επεκτατικών επιδιώξεων που εξέφρασε η τρομοκρατία της ΕΟΚΑ του Γ. Γρίβα, και κατόπιν μέσω των τουρκικών επεκτατικών επιδιώξεων που εκφράζουν οι τουρκικές κυβερνήσεις, κυρίως μετά το 1974. Η σφοδρή οικονομική κρίση που χτύπησε την Ελλάδα μετά το 2010, από την άλλη πλευρά, διόγκωσε απότομα τον αριθμό των μεταναστών από την Ελλάδα στο έδαφος της κολοβής, από το 1963 και μετά, Κυπριακής Δημοκρατίας. Σύμφωνα με το ελληνικό Υπουργείο Εσωτερικών, μόνο από το 2010 ως το 2015 μετανάστευσαν στην Κύπρο 31.474 Έλληνεςvi, τη στιγμή που το σύνολο του πληθυσμού στην Κυπριακή Δημοκρατία το 2011 ήταν 838.897vii (ποσοστό δηλαδή γύρω στο 3.75% του συνολικού πληθυσμού της Κ.Δ με στοιχεία 2011, και 5.5% του συνολικού αριθμού των ελληνοκυπρίων κατά το 2014 (όταν ο αριθμός τους υπολογίζονταν σε 572.000viii και με πτωτική τάση πληθυσμιακής μεταβολής). Όσο για τον αριθμό των Τούρκων εποίκων, αν και δεν υπάρχουν ακριβή και αξιόπιστα στοιχεία, θα πρέπει να θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι είναι κατά τι τουλάχιστο μεγαλύτερος αυτού των Τουρκοκυπρίων εντός των κατεχομένων.ix

Συνοπτικά λοιπόν, έχουμε μια κατάσταση στην οποία:

– Ο αριθμός των Τουρκοκυπρίων εκτός Κύπρου είναι πολλαπλάσιος αυτού εντός των κατεχομένων εδαφών

– Ο αριθμός των Τούρκων εποίκων είναι μεγαλύτερος των Τουρκοκυπρίων εντός των κατεχομένων εδαφών

– Ο πληθυσμιακός συσχετισμός ελλαδιτών και ελληνοκυπρίων εντός της Κ.Δ έχει μεταβληθεί σημαντικά στην περίοδο μετά το 2010, σε βάρος των δεύτερων

Τι σημαίνουν αυτά; Σημαίνουν ότι το άλυτο στο παρόν “Κυπριακό Ζήτημα” τείνει όλο και περισσότερο να μετατραπεί σε Ελληνο-Τουρκικό ζήτημα, και όχι απλώς στο επίπεδο της στρατιωτικής πρώτιστα ισχύος των δύο “μητέρων πατρίδων” που αποτελούν, μαζί με το ΗΒ, τις “εγγυήτριες δυνάμεις”, αλλά στο επίπεδο της ίδιας της πληθυσμιακής σύστασης της Κύπρου. Σημαίνουν ότι εδώ και δεκαετίες, και με μια σειρά αφορμών, το ίδιο το υποκείμενο που ονομάζεται κυπριακός λαός, εξ ονόματος του οποίου μιλούν, συχνά μελοδραματικά, όλοι οι εμπλεκόμενοι, περιθωριοποιείται σταθερά ως ρυθμιστής της μοίρας της Κύπρου (ας ληφθεί εδώ υπόψει ότι μια σειρά παραγόντων που διαμόρφωσαν θετικές ή εξισορροπητικές συνθήκες για την Κύπρο—η ύπαρξη του Σοβιετικού μπλοκ, ο Αραβικός κοσμικός και αντιαποικιακός εθνικισμός, η Συμμαχία των Αδεσμεύτων—έχουν πάψει να υφίστανται ή να παίζουν εξισορροπητικό ρόλο). Σημαίνει, κατά συνέπεια, ότι η επίλυση του εθνικού ζητήματος είναι πλέον συνώνυμη με την ίδια την ιστορική επιβίωση του Κύπριου ως πολιτικο-ιστορικού υποκειμένου και η μη επίλυσή του συνώνυμη με την εξαφάνισή του από τον ιστορικό χάρτη, με τη θέση του να εκχωρείται πλέον τελεσίδικα στα δύο έθνη-κράτη τα οποία συνδιαμόρφωσαν το Κυπριακό Ζήτημα ως Διεθνές πρόβλημα προς λύση. Αυτή η διαπίστωση μάς οδηγεί στον τρίτο καθορισμό, ο οποίος είναι, κατά την άποψή μας, ο ορατότερος στη δημόσια συζήτηση και ταυτόχρονα ο προβληματικότερος: αυτός των “ενεργειακών ανταγωνισμών”.

γ. Το βασικό επιχείρημα τόσο μιας μερίδας της αστικής τάξης που επιδιώκει κάποιου είδους διευθέτηση του Κυπριακού Zητήματος όσο και της κριτικής στην υπό διαπραγμάτευση επίλυση από μαρξιστική υποτίθεται σκοπιά αφορά στη σημασία της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων φυσικού αερίου που εντοπίστηκαν στην ΑΟΖ της Κύπρου και τους ανταγωνισμούς που προκύπτουν στη βάση αυτής της εκμετάλλευσης. Ωστόσο, η ίδια η προφάνεια της αντιδικίας και σύγκρουσης για τον έλεγχο των ενεργειακών κοιτασμάτων και της διακόμισής τους τείνει να συσκοτίσει ορισμένα βασικά στοιχεία για τη φύση των ενεργειακών ανταγωνισμών σήμερα.

Η ενέργεια, ως γνωστό, αποτελεί σημαντικότατο εμπόρευμα για έναν βασικό και θεμελιώδη λόγο: είναι αυτό που κινεί τη βιομηχανική παραγωγή. Όταν λοιπόν γίνεται λόγος για “ενεργειακούς ανταγωνισμούς” αυτό που υποδηλώνεται σχεδόν αυτόματα είναι ότι πρόκειται για ανταγωνισμούς στα πλαίσια του ανταγωνισμού για μεγαλύτερη σε όγκο και φτηνότερη βιομηχανική παραγωγή. Προκύπτει όμως έτσι άμεσα ένα πρώτο ερώτημα: με δεδομένο ότι όλοι σχεδόν συμφωνούν ότι η πορεία της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας έχει στον ένα ή τον άλλο βαθμό ανακοπεί σε ό,τι αφορά τους αναπτυξιακούς της ρυθμούς μετά την έκρηξη της χρηματοπιστωτικής “φούσκας” το 2008, με δεδομένο ότι σε πλειάδα ισχυρών οικονομικά κρατών οι ρυθμοί ανάπτυξης έχουν μείνει παγωμένοι σε μηδενικά σχεδόν επίπεδα, με δεδομένο ότι η κρίση έχει δημιουργήσει σταθερές τάσεις υποκατανάλωσης σε σειρά χωρών, λιμνάζοντα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια και συρρίκνωση της αγοράς, για ποιο λόγο να υπάρχουν ανταγωνισμοί που αποσκοπούν εξ ορισμού σε περισσότερη βιομηχανική παραγωγή;

Θα ανέμενε κανείς, περαιτέρω, ότι εφόσον έχουν οξυνθεί οι ενεργειακοί ανταγωνισμοί, εφόσον δηλαδή έχει οξυνθεί η διαπάλη μεταξύ κρατών για την εκμετάλλευση και διακίνηση των ενεργειακών πηγών, η τιμή της ενέργειας θα είχε αυξηθεί αντίστοιχα. Όμως τα στοιχεία του OPECx για την τιμή του ακατέργαστου πετρελαίου δείχνουν πτώση από τα 107.46 δολάρια το βαρέλι το 2011 σε λιγότερο από το μισό, 40.68 μόλις δολάρια το βαρέλι το 2016. Όπως εύλογα παρατηρεί το CNN Money, και με αφορμή την οικονομική κατάρρευση της Βενεζουέλα, που είναι ένα από τα μεγάλα οικονομικά θύματα της κάθετης πτώσης στην τιμή του πετρελαίου (Ρωσία και Σαουδική Αραβία αντιμετώπισαν επίσης σημαντικότατες οικονομικές συνέπειες από την τάση της περιόδου), “o βασικός λόγος για τις τόσο χαμηλές τιμές είναι ότι υπάρχει υπερβολικά πολύ διαθέσιμο πετρέλαιο παγκόσμια”.xi

Στην περίοδο μετά το ξέσπασμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, τέλος, ανέκυψαν τρία βασικά μέτωπα ιμπεριαλιστικής παρέμβασης, όλα σε χώρες πλούσιες σε ενεργειακά κοιτάσματα ή/και σε υποδομές διακομιδής ενέργειας σε άλλες χώρες: Λιβύη, Ουκρανία, Συρία. Θα ανέμενε κανείς ότι, εφόσον οι “ενεργειακοί ανταγωνισμοί” αφορούν ποιος θα εκμεταλλευτεί περισσότερο τα ενεργειακά κοιτάσματα για να αυξήσει την παραγωγή του, το αίμα που χύθηκε σε αυτές τις τρεις χώρες θα μεταφραζόταν σε αύξηση της παραγωγής ενέργειας. Ας δούμε τα σχετικά στοιχεία:

Λιβύη:

enter image description here

Ουκρανία:

enter image description here

Συρία: enter image description here

Αναμφισβήτητα, η περίοδος την οποία διανύουμε μετά το 2008 έχει δει μια σειρά μεγαλεπίβολων σχεδίων για την εκμετάλλευση και διακομιδή ενεργειακών κοιτασμάτων· αλλά εξίσου αναμφισβήτητα, κανένα από αυτά δεν έχει περάσει στο στάδιο της υλοποίησης. Αναμφισβήτητα, επίσης, η ίδια περίοδος στιγματίζεται από πολεμικές και ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα συγκρούσεις· αλλά εξίσου αναμφισβήτητα, καμία από αυτές δεν έχει οδηγήσει είτε σε ένταση της εκμετάλλευσης πλουτοπαραγωγικών πηγών ούτε σε κάποια σαφή κατεύθυνση στον παγκόσμιο συσχετισμό: παρά τις τεράστιες καταστροφές που προκλήθηκαν κυρίως στη Συρία και δευτερευόντως στην Ουκρανία, για παράδειγμα, το γεωπολιτικό και οικονομικό τους μέλλον παραμένει ασαφές και ρευστό, καθώς όλες οι εμπλεκόμενες στις συγκρούσεις δυνάμεις κάνουν “ένα βήμα μπρος και δύο βήματα πίσω”, χωρίς καμία από αυτές να μπορεί να ειπωθεί ότι έχει επιβάλλει με επιτυχία τα όποια σχέδιά της, ενώ η ίδια η κατάστασή τους σήμερα μπορεί να περιγραφεί με το παράδοξο “ούτε πόλεμος ούτε ειρήνη”xii (παραμένει επιπρόσθετα ασαφές ποια, άλλη από μια παρατεταμένη αστάθεια και έλλειψη κατεύθυνσης, είναι η τελική κατάληξη της δυτικής επέμβασης στη Λιβύη). Επιστρέφοντας στο κυπριακό: αναμφισβήτητο είναι ότι τμήμα των αστικών τάξεων των εμπλεκομένων χωρών έκανε λόγο για τις αναπτυξιακές δυνατότητες και ευκαιρίες που θα πρόσφερε μια λύση στα δικά τους μέτρα· αναμφισβήτητο, εξίσου όμως, είναι ότι κανείς από τους εμπλεκόμενους δεν φαίνεται αποφασισμένος να “κινήσει ουρανό και γη” για να έλθει αυτή η επίλυση, ότι οι βασικοί εμπλεκόμενοι είναι “με το ένα πόδι μέσα και το ένα έξω” από τις διαπραγματεύσεις, και ότι, παρά τις πομπώδεις γενικολογίες για τον “ιμπεριαλισμό που καίγεται για λύση στο Κυπριακό ώστε να εκμεταλλευτεί τους ενεργειακούς πόρους”, οι εμπλεκόμενοι παράγοντες κινούνται με την ίδια διστακτικότητα και επιφυλακτικότητα απέναντι στην προοπτική που βλέπει κανείς στις κινήσεις τους σε άλλες ζώνες διεθνούς εμπλοκής.

Αυτό που συγκρατούμε από τα παραπάνω ως ομάδα είναι δύο πράγματα:

– πρώτο, ότι έχει πολύ μεγάλη σημασία το σε ποιο πλαίσιο εντάσσει κανείς την έννοια “ενεργειακοί ανταγωνισμοί”, πράγμα που η συντριπτική πλειοψηφία όσων χρησιμοποιούν την έννοια αποφεύγει να κάνει: είναι εντελώς διαφορετική η φύση των ενεργειακών ανταγωνισμών σε οικονομικά περιβάλλοντα αναπτυξιακής δυναμικής, φιλοδοξίας και αυτοπεποίθησης των αστικών τάξεων που εμπλέκονται, και σε περιβάλλοντα που χαρακτηρίζονται από την μακροπρόθεσμη επενδυτική ατολμία, την παρατεταμένη ύφεση, την συνολικά ανεπίλυτη ως τα τώρα αδυναμία κίνησης λιμναζόντων κεφαλαίων (ενδείξεις που παραπέμπουν σε μια καπιταλιστική κρίση κάθε άλλο παρά κυκλική). Στην πρώτη περίπτωση, αυτή του φυσιολογικού στο στάδιο του φιλελεύθερου καπιταλισμού κύκλου κρίσης και ανάκαμψης, οι συγκρούσεις αποσκοπούν στην ηγεμόνευση αυτού που εμπλέκεται πάνω σε ανταγωνιστές, σε “θετικό” δηλαδή στόχο· στη δεύτερη, αυτή της μακροπρόθεσμης και χωρίς σαφή προοπτική διεξόδου κρίσης, είναι αρκετά πιθανότερο να έχουν ως κύριο (και “αρνητικό”) στόχο την παρεμπόδιση των αντιπάλων, δηλαδή να αφορούν πρώτιστα την καταστροφή δυνητικών πλεονεκτημάτων άλλων και όχι την επιβολή μιας συγκεκριμένης αναπτυξιακής κατεύθυνσης.

– δεύτερο, ότι το σύνολο των στοιχείων της περιόδου, όπως συνοπτικά παρουσιάστηκε πιο πάνω, δεν τεκμηριώνει ότι αυτό που εμφορείται από τους “ενεργειακούς ανταγωνισμούς” εντάσσεται στην πρώτη από αυτές τις κατευθύνσεις, και συνεπώς ότι δεν είναι καθόλου σαφές ούτε ότι οι αστικές και ιμπεριαλιστικές δυνάμεις επιδιώκουν λύση με κάθε μέσο και κόστος για να εκμεταλλευτούν ενεργειακές δυνατότητες, ούτε ότι το πλαίσιο εντός του οποίου μπορούν να ερμηνευτούν οι επιδιώξεις και κινήσεις των εμπλεκόμενων αστικών τάξεων είναι γενικά και αφηρημένα οι “ενεργειακοί ανταγωνισμοί”.

δ. Ο τελευταίος δομικός καθορισμός που θεωρούμε σημαντικό, κυρίως στην παρούσα συγκυρία, αφορά τη ιδιαίτερα επίφοβη σύμπτωση των συνολικών πληθυσμιακών μετατοπίσεων που αναλύσαμε πιο πάνω με τις αρνητικές εξελίξεις στα εσωτερικά Ελλάδας και Τουρκίας κατά την περίοδο μετά το 2010. Πρώτον, πρώτα η Ελλάδα και σε κατοπινό στάδιο και η Τουρκία εισήλθαν σε έντονες οικονομικές κρίσεις, παρά το γεγονός ότι η αντοχή της τουρκικής οικονομίας σε μια περίοδο όπου η ελληνική καταβαραθρώθηκε άνοιξε την “ψαλίδα” ανάμεσα στις αστικές τάξεις των τοποτηρητών της Ανατολικής Μεσογείου σε όφελος της Τουρκίας. Δεύτερον, η οικονομική κρίση οδήγησε και τις δύο χώρες σε πολιτικές κρίσεις, σε ένταση του αυταρχισμού και της κρατικής καταστολής, σε περιστολή των βασικών πολιτικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών και σε ενίσχυση των φασιστικών τάσεων. Στην παρούσα φάση λοιπόν, Ελλάδα και Τουρκία επηρεάζουν το Κυπριακό Ζήτημα ως πολλαπλά ανασταλτικοί παράγοντες: επειδή η ισχύς τους πάνω στην ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή αστική τάξη μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε “φρένο” στην περαιτέρω ανάπτυξή τους· επειδή η στρατιωτική τους ισχύς αποκτά όλο και μεγαλύτερο βάρος για τον έλεγχό τους στις “όμορρες” αστικές τάξεις (υπό την κεκαλυμμένη και εύσχημη απειλή των “εγγυητριών ασφάλειας”)· επειδή και οι δύο αποτελούν σε βάθος χρόνου αλλά και με ιδιαίτερη ένταση μετά το 2010, εξαγωγείς νατοϊσμού, αφενός, και φασισμού αφετέρου (αρκεί η αναφορά στον πρωταγωνιστικό ρόλο της “Χρυσής Αυγής” για την ίδρυση και συγκρότηση του αδελφού ΕΛΑΜ στην Κ.Δ και στην διόγκωση της φασιστικής απειλής μέσω των λούμπεν δικτύων στήριξης του AKP, των Γκρίζων Λύκων, κλπ. στα κατεχόμενα εδάφη). Υπό αυτό το πρίσμα, επίσης, η ανεξαρτητοποίηση, ο αποχωρισμός της κυπριακής αστικής τάξης από αυτές των “μητέρων πατρίδων” είναι σαφώς πιθανότερο να εξασφαλίσει κάποιες στοιχειώδεις ελευθερίες στα εργατικά και λαϊκά στρώματα της Κύπρου από ό,τι η διαιώνιση του υφιστάμενου στάτους κβο, που ήδη, και με αφορμή τις “πατριωτικές” συγχορδίες ετερογενών πολιτικών χώρων σε Κύπρο, Ελλάδα και Τουρκία έχει πέραν πάσης αμφιβολίας ενισχύσει το σωβινισμό, τη μισαλλοδοξία, και την απολογητική σε ιδεολογίες έμμεσης τουλάχιστον “εθνοκάθαρσης” και στις τρεις χώρες σε ό,τι αφορά το Κυπριακό. Η λεγόμενη “περιρρέουσα” που διαμορφώνεται στο νησί, ελέω, σε μεγάλο βαθμό, και της παρέμβασης των κομματικών μηχανισμών των “μητέρων πατρίδων”, “αριστερών” και “δεξιών”, είναι σκοτεινότερη και απειλητικότερη για ένα προοδευτικό και δημοκρατικό (πόσο μάλλον σοσιαλιστικό) μέλλον του κυπριακού λαού από ποτέ.

  1. Οι κατευθύνσεις που θεωρούμε ζωτικές για τη μορφή επίλυσης του Κυπριακού Ζητήματος

Η πιο πάνω θεμελίωση γενικών αρχών μαρξισμού-λενινισμού πάνω στο εθνικό ζήτημα και η ανάλυση των συγκεκριμένων καθορισμών του Κυπριακού Ζητήματος οδηγεί την ομάδα Στάσις στα πιο κάτω:

– Πρώτο, στη θέση ότι ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η πλαισίωση της συζήτησης για την επίλυση του εθνικού ζητήματος γίνεται, όπως πάντα από την αστική τάξη, αποτελεί μαρξιστική υποχρέωση η παρέμβαση στους υφιστάμενους, υπαρκτούς όρους αυτής της συζήτησης. Με άλλα λόγια, οι μαρξιστές οφείλουν να τοποθετούνται συγκεκριμένα και με βάση τα υπαρκτά δεδομένα, και όχι να υπεκφεύγουν καταφεύγοντας είτε σε μελλοντικές και χιλιαστικού χαρακτήρα προσδοκίες είτε σε αποκλειστικά αρνητικές και καταστροφολογικές διαπιστώσεις ότι δεν μπορεί να υπάρξει λύση όσο δεν λύνεται συνολικά το ζήτημα της εξουσίας (το να λυθεί συνολικά είναι δική τους δουλειά, όχι μεταφυσικά “της ιστορίας” και εξαρτάται από την ορθή τους τακτική σε κάθε ιστορική στιγμή και για κάθε πολιτικό δίλημμα).

– Δεύτερο, στη θέση ότι είναι επί της αρχής ασύμβατη με τον μαρξισμό-λενινισμό κάθε προσέγγιση στο κυπριακό που αποδέχεται, άμεσα ή έμμεσα, τη ντε φάκτο διχοτόμηση της κυπριακής εργατικής τάξης, τον πολιτισμικό, εθνοτικό, γλωσσικό και θρησκευτικό σωβινισμό, την άρνηση ισοτιμίας και τον μέγιστο εφικτό δημοκρατισμό στην κρατική διοίκηση. Σε αυτές τις απαράδεκτες επί της αρχής προσεγγίσεις ανήκουν και όλες ανεξαιρέτως οι προσεγγίσεις στους Τουκοκύπριους ως απλής “μειονότητας” που δεν δικαιούται τίποτε άλλο παρά περιορισμένα πολιτιστικά δικαιώματα, καθώς, βέβαια, και όλες τους οι αναπαραστάσεις ως ενσυνείδητης ή ασυνείδητης “πέμπτης φάλαγγας” του “εχθρού”.

– Τρίτο, στη θέση ότι για τους πιο πάνω λόγους, το κυπριακό κράτος είτε θα είναι δικοινοτικό (όπως ήταν ήδη στο Σύνταγμα του 1960) είτε δεν θα υπάρξει, παρά μόνο ως ένα μεταβατικό έκτρωμα προς προσάρτηση στις αντιδραστικές νατοϊκές δυνάμεις Ελλάδα και Τουρκία.

– Τέταρτο, στη θέση ότι η απτή μορφή των εξελίξεων που υπαγορεύτηκαν από τη δράση ΕΟΚΑ, ΤΜΤ, και άλλων ακροδεξιών παρακρατικών ομάδων, τόσο κατά τη δεκαετία του 1950 όσο και κατά τις Διακοινοτικές Συγκρούσεις του 1963-64 και αργότερα, επιβάλλει ως αναγκαία μορφή του κυπριακού κράτους τη Διζωνικότητα, τουλάχιστο για μια μεταβατική περίοδο απαραίτητη για την ουσιαστική αποκατάσταση της αμοιβαίας εμπιστοσύνης των εθνοτήτων και την οικοδόμηση των λαϊκών εκείνων θεσμών αλληλεγγύης και κοινού αγώνα που αποτελούν το μόνο βιώσιμο και μακροπρόθεσμο εχέγγυο συντριβής της μισαλλοδοξίας και του εθνοτικού σπαραγμού σε κάθε χώρα.

Στη βάση των τεσσάρων αυτών θέσεων, η ομάδα Στάσις υπογραμμίζει την κρίσιμη σημασία που έχουν—για μια ουσιώδη και βιώσιμη για τα λαϊκά στρώματα, την εργατική τάξη και τα προοδευτικά στοιχεία των μικροαστικών στρωμάτων λύση του Κυπριακού—οι πιο κάτω κατευθύνσεις διεκδίκησης του λαϊκού κινήματος και στις δύο κοινότητες:

Διακυβέρνηση:

– Θεωρούμε ως απόλυτη αναγκαιότητα για τη βιωσιμότητα και τη λειτουργικότητα του ομόσπονδου κράτους, να διασφαλιστεί όπως οι τομείς της Παιδείας, της Υγείας και των Κοινωνικών Ασφαλίσεων υπάγονται αποκλειστικά κάτω από τις αρμοδιότητες του ομόσπονδου κράτους και κατοχυρώνονται συνταγματικά.

– Να διασφαλίζεται στο μέγιστο δυνατό βαθμό η πολιτική ισότητα και αντιπροσώπευση των κοινοτήτων σε όλους τους τομείς διακυβέρνησης.

– Να διασφαλίζεται ότι θα εφαρμόζεται η εκλογή αξιωματούχων με την μορφή της διασταυρούμενης ψήφου.

– Να υπάρχει κοινό εργασιακό πλαίσιο κατοχυρωμένο από το σύνταγμα, το οποίο και θα επιβλέπεται από τις συντεχνίες.

Ασφάλεια – Εγγυήσεις:

– Καθόλα σημαντικός και απαραίτητος για την διασφάλιση της εφαρμογής της λύσης είναι ο ορισμός του πλαισίου λειτουργίας της ομόσπονδης αστυνομικής και στρατιωτικής δύναμης. Οι ομόσπονδες στρατιωτικές και αστυνομικές δυνάμεις κατά την άποψη μας θα πρέπει να είναι στελεχωμένες με ίσο αριθμό μελών από όλες τις κοινότητες και να έχουν ρητές και συνταγματικά κατοχυρωμένες αρμοδιότητες οι οποίες και θα συμπεριλαμβάνουν την μηδενική ανοχή σε οποιεσδήποτε εκφάνσεις φυλετικού, θρησκευτικού, σωβινιστικού και εθνικιστικού μίσους, καθώς επίσης και στην διασφάλιση της ασφάλειας του κράτους από οποιαδήποτε εξωτερική απειλή.

– Θεωρούμε ως μοναδική λειτουργική και πιθανά αποδεκτή μορφή εγγυήσεων την διασφάλιση εφαρμογής της ενδεχόμενης συμφωνίας επίλυσης από τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Οποιοδήποτε σενάριο εμπλοκής πολυεθνικής στρατιωτικής ή αστυνομικής δύναμης θα αποτελέσει την απαρχή της οριστικής νατοποίησης του νησιού.

– Θεωρούμε ως συζητήσιμο το ενδεχόμενο παραμονής μικρής στρατιωτικής δύναμης της Τουρκίας και της Ελλάδας (και υπό την αυστηρή επίβλεψη και επιτήρηση των ομόσπονδων οργάνων ασφαλείας), για αυστηρά προκαθορισμένο χρονικό διάστημα και μόνο για διασκέδαση των δικαιολογημένων ανησυχιών και ανασφαλειών των συνιστώντων κοινοτήτων κατά την πρώτη περίοδο εφαρμογής της λύσης.

Βρετανικές Βάσεις:

Οι βρετανικές βάσεις, ως απότοκο της αποικιοκρατίας και της διαμάχης μεταξύ ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας, αποτελούν ένα μόρφωμα που χρησιμοποιείται για να προάγει τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα κυρίως της ίδιας της Μεγάλης Βρετανίας, αλλά κατ’ επέκταση και του ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Η ύπαρξη τους και μετά την ενδεχόμενη λύση του κυπριακού προβλήματος αποτελεί δυστυχώς δεδομένο που, με όρους ρεαλισμού, δεν είναι σε θέση να το αμφισβητήσει αυτή τη στιγμή το υφιστάμενο εργατικό κίνημα, καθώς βρίσκεται, με βασική ευθύνη τόσο του άλυτου χαρακτήρα του εθνικού ζητήματος, όσο και της συνολικής ιστορικής στάσης της κυπριακής αριστεράς, πολύ πίσω από τις απαιτήσεις συνθηκών που θα μπορούσαν να θέσουν την ύπαρξη των Βρετανικών βάσεων έμπρακτα σε αμφισβήτηση στο πλαίσιο οποιασδήποτε κοινά αποδεκτής λύσης (αν και δεν πρέπει να λησμονείται ότι ακόμα και σε περιπτώσεις όπου είχαμε επαναστατική ανατροπή, όπως στην Κούβα, εξακολουθεί να παραμένει άλυτο το ζήτημα της παραμονής ιμπεριαλιστικών βάσεων που εξασφάλισαν την ύπαρξή τους μέσω των Συνταγματικών ρυθμίσεων που συνόδευσαν την τυπική ανεξαρτητοποίηση).xiii

Ως θύμα της συμπαιγνίας της αποικιοκρατίας με την Ψυχροπολεμική δράση της ακροδεξιάς στην περιοχή, η Κύπρος κληρονόμησε στην ίδια την Συνθήκη Εγκαθίδρυσής της ως Δημοκρατίας ένα καθεστώς απαράδεκτο για σύγχρονο έθνος-κράτος, το οποίο αποτελεί όνειδος για κάθε όραμα εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας. Κατανοούμε τις πραγματιστικές δυσκολίες που αυτό δημιουργεί διαπραγματευτικά και δε συμμεριζόμαστε τον ανέξοδο μαξιμαλισμό απαιτήσεων· από την άλλη πλευρά, είναι αδύνατο να παραμείνεις μαρξιστής-λενινιστής και να συμφιλιωθείς παθητικά με τη διαιώνιση της αποικιοκρατίας στον 21ο αιώνα στο όνομα οποιουδήποτε πραγματισμού.

Θεωρούμε κατά συνέπεια θεμελιακό καθήκον για το λαϊκό κίνημα, πριν και μετά την λύση, τη σύσταση ενιαίου αντιϊμπεριαλιστικού μετώπου των δύο κοινοτήτων που θα θέτει τους άξονες και θα οριοθετεί τα τακτικά μέσα της πάλης, εντός και εκτός της Κύπρου, ενάντια στην ύπαρξη και λειτουργία των βρετανικών βάσεων στο νησί και των οποιονδήποτε επιχειρήσεων, στο έδαφος των βρετανικών βάσεων, ενάντια σε κράτη και τους λαούς τους στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, της Βορείου Αφρικής κλπ.


Πιστοί στις αρχές του μαρξισμού – λενινισμού και στην πρόθεση μας για επίλυση του κυπριακού προβλήματος αλλά και για επανένωση του λαού μας, και απόλυτα πεπεισμένοι ότι μια ενδεχόμενη λύση με τη μορφή ΔΔΟ, παρόλες τις προβληματικές πτυχές της και ιδιαιτερότητες, θα αποτελέσει το πρώτο βήμα για την πολυπόθητη από κοινού πάλη του κυπριακού λαού, προς μια Κύπρο πραγματικά απελευθερωμένη από κάθε μορφή καταπίεσης, για μια Κύπρο πραγματικά ελεύθερη, σοσιαλιστική.

Η Ομάδα Στάσις

i Βλ. https://el.wikipedia.org/wiki/ΕθνικήΟργάνωσιςΚυπρίων_Αγωνιστών

ii https://parapoda.wordpress.com/2016/04/03/ν-ζαχαριάδη-ενάντια-στους-ιμπεριαλισ/

iii https://en.wikipedia.org/wiki/Turkish_Cypriots

iv https://en.wikipedia.org/wiki/Turkish_Cypriots

v https://en.wikipedia.org/wiki/Turkish_Cypriot_diaspora

vi http://www.e-radio.gr/post/63892/h-metanasteysh-twn-ellhnwn-ta-xronia-ths-krishs-se-arithmoys

vii https://el.wikipedia.org/wiki/ΑπογραφήΠληθυσμού_2011(Κύπρος)

viii http://www.tanea.gr/news/politics/article/5130198/meiopshfia-o-ellhnokypriakos-plhthysmos-sthn-kypro-symfwna-me-meleth/

ix Το Υπουργείο Εξωτερικών της Κ.Δ, σε τοποθέτησή του το 2006, υπολόγιζε τους εποίκους σε 160.000 και τους Τουρκοκύπριους σε 88.000, δηλαδή περίπου σχέση 2:1. http://www.mfa.gov.cy/mfa/mfa2016.nsf/mfa15_gr/mfa15_gr?OpenDocument

Σε άρθρο της εφημερίδας “Πολίτης” (2014), και σε διόρθωση του αριθμού που έδωσε το Ινστιτούτο Δημογραφικής και Μεταναστευτικής Πολιτικής Κύπρου, ο αριθμός συνολικά των κατοίκων της ΤΔΒΚ υπολογίζεται σε 300.000-400.000. http://politis.com.cy/article/dimo-sio-grafia-tou-kafene-kai-epikinduni

x www.statista.com/statistics/262858/change-in-opec-crude-oil-prices-since-1960

xi http://money.cnn.com/2016/08/17/news/economy/venezuela-oil-prices/

xii Βλ. Ανακοίνωση της Ομάδας Εθελοντών του Ντονμπάς Interunit: “Υπάρχουν ακόμα καθημερινές συγκρούσεις και οι άνθρωποι εξακολουθούν να πεθαίνουν, αλλά μέρα με τη μέρα οι στρατιωτικές δραστηριότητες μειώνονται. Έχουμε μια κατάσταση «ούτε πολέμου ούτε ειρήνης» που ενδεχομένως να συνεχιστεί για αρκετά χρόνια.” https://solidarityantifascistukraine.wordpress.com/2017/01/23/interunit_anastellei_stratiwtikes_drasthriothtes_sto_donbass/

xiii Για το νομικά συγγενές ζήτημα της επονείδιστης παραμονής της βάσης του Γκουαντανάμο στην Κούβα, βλ. http://www.coha.org/the-guantanamo-base-a-u-s-colonial-relic-impeding-peace-with-cuba/

http://stasiscy.com/2017/01/31/%CE%B7-%CE%B8%CE%AD%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CE%B4%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CF%85%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA/

Ένας γεωγραφικός χάρτης των εγκλημάτων

Ένας γεωγραφικός χάρτης των εγκλημάτων – πόσο κοντά είναι το Λευκόνοικο και η Αλόα: πώς τα πιο φρικτά εγκλήματα των μασκοφόρων της ΕΟΚΑ το 1958 ενάντια σε ελληνοκύπριους αριστερούς έγιναν στην ίδια ακριβώς περιοχή, όπου έγιναν και οι πιο φριχτές σφαγές Τουρκοκυπρίων αμάχων το 1974 [δεν ήταν απλώς οι ίδιες νοοτροπίες – ήταν, κατά πάσα πιθανότητα, και το ίδιο δίκτυο, ίδια συμμορία στον ίδιο χώρο, το 1958 και το 1974..]

Το ζήτημα της πολιτικής βίας στην Κύπρο, και των αιτίων της, παραμένει ένα ημιλογοκρινόμενο θέμα. Συγκριτικά με το παρελθόν σαφώς έχει γίνει πρόοδος στο να συζητηθούν στο εσωτερικό της κάθε κοινότητας τα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί σε βάρος ατόμων της άλλης κοινότητας. Αλλά και για τη βία που ασκήθηκε σε βάρος ατόμων της ίδιας κοινότητας με βάση την διαφορετική ιδεολογία – και αυτό αφορά τη βία που ασκήθηκε από μερίδα της δεξιάς/ακροδεξιάς σε κάθε κοινότητα σε βάρος της αριστεράς. Όμως, παρά το σχετικό χαλάρωμα και την παραβίαση των ταμπού της έμμεσης λογοκρισίας, το όλο ζήτημα παραμένει ακόμα σε ένα είδος σκιάς: κάθε φορά που το θέμα αναδύεται, μια μερίδα συντακτών της δεξιάς στα ΜΜΕ αντιδρά έντονα, προσπαθώντας με διάφορους τρόπους [και ρητορικές που θα δούμε πιο κάτω] να επανέρθει το πέπλο της σιωπής. Στην ελληνοκυπριακή κοινότητα λ.χ. τα μόνα πολιτικά εγκλήματα που συζητιούνται σχετικά ανοιχτά είναι τα εγκλήματα [και πάλι της ακροδεξιάς] της ΕΟΚΑ β την περίοδο πριν το 1974 – και φυσικά, τα εγκλήματα της ακροδεξιάς της άλλης κοινότητας. Η κωμική εικόνα ατόμων/σχολιογράφων που υποδεικνύουν τη δολοφονία του Καβάζογλου σαν χαρακτηριστική [υπερασπιζόμενοι τον Καβάζογλου και καταδικάζοντας την ΤΜΤ] ενώ είναι οι ίδιοι που προσπαθούν να λογοκρίνουν την συζήτηση για τις δολοφονίες ελληνοκύπριων αριστερών από ανάλογους ακροδεξιούς της κοινότητας τους, είναι ενδεικτική. Διότι η πολιτική βία είχε δυο μορφές την περίοδο της γενικευμένης βίας του 1956 -1974: τη δικοινοτική βία [ενάντια σε άτομα ή ομάδες της άλλης κοινότητας], και την ιδεολογική βία στο εσωτερικό της κοινότητας. Η προσπάθεια λογοκρισίας έχει φυσικά να κάνει και με πολιτικά και υλικά συμφέροντα – είναι χαρακτηριστικό ότι με τόσα και τόσα εγκλήματα από την ελληνοκυπριακή ακροδεξιά, κανένας δεν καταδικάστηκε, ούτε καν για τα εγκλήματα στο πραξικόπημα.

Η διερεύνηση του θέματος, ωστόσο, δεν αφορά μόνο το ζήτημα της πολιτικής ή της επιστημονικής κατανόησης, αλλά και το ζήτημα των πραγματικών διαστάσεων και αιτίων της βίας. Διότι εκτός από την βία, στην περίοδο 1956-74, είχαμε και έντονες και ηρωικές προσπάθειες αντίστασης στη βία – άοπλη αντίσταση και καθημερινές ιστορίες ανθρώπινης αλληλεγγύης. Επιπλέον, η βία δεν ήταν καθολικά διάχυτη – αντίθετα, αν τη μελετήσει κάποιος με βάση την γεωγραφική της κατανομή φαίνεται να υπάρχει ένα πλαίσιο ερμηνείας με βάση την λογική των αντιποίνων. Αυτό καταγράφηκε ιδιαίτερα σε περιπτώσεις δικοινοτικής βίας [στη σχέση λ.χ. 1958 και 1964 σε χωριά στη βόρεια Κύπρο]. Η συγκεκριμενοποίηση της βίας προσφέρει με αυτήν την έννοια και μια πιο ισορροπημένη εικόνα, αλλά και μια κατανόηση του περιορισμού της βίας – άρα και των αντιστάσεων σε άλλες περιοχές. Είναι γνωστό λ.χ. ότι οι διαταγές του Γρίβα για επιθέσεις ενάντια στην αριστερά δεν τηρήθηκαν σε μεγάλο βαθμό σε περιοχές πέρα από την επαρχία Αμμοχώστου ή και από στελέχη της ΕΟΚΑ, όπως ο Μάτσης και ο Αυξεντίου. Στην πιο κάτω ανάλυση γίνεται μια προσπάθεια να αναλυθεί η γεωγραφική κατανομή και προσδιορισμός της βίας στην περιοχή της ανατολικής Κύπρου, διασυνδέοντας τα 2 είδη βίας –την δικοινοτική και την ιδεολογική. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό – φαίνεται ότι τα χειροτέρα εγκλήματα [τόσο ιδεολογικά, όσο και δικοινοτικά] όσον αφορά στους ελληνοκυπρίους έγιναν στην ίδια περιοχή – όπως φαίνεται στο πιο πάνω χάρτη. Από το Λευκόνοικο στην Αλόα. Κατά συνέπεια η μελέτη της συγκεκριμένης περιοχής μπορεί να είναι και αποκαλυπτική του όλου σκηνικού – αντίστοιχο του οποίου [σε βαρβαρότητα, αλλά και στο ποσοτικό μέγεθος των εγκλημάτων] δεν υπάρχει αλλού. Υποδεικνύει όμως και το γεγονός ότι μιλούμε πολύ πιθανό είτε για τα ίδια άτομα, είτε για μια νοοτροπία που αναπτύχθηκε σε μερικούς, σε ένα δίκτυο στην συγκεκριμένη περιοχή, που επέτρεπε αυτήν τη βαρβαρότητα.

Η συγκάλυψη των εγκλημάτων: η στρατηγική της λογοκρισίας των γεγονότων και η στρατηγική της μεταφοράς των εγκλημάτων των λίγων και των δειλών, σε όλους… Κάθε φορά που οι απολογητές των εγκλημάτων ενάντια σε άοπλους της άλλης κοινότητας προσπαθούν να συγκαλύψουν τα εγκλήματα, αλλά και να συντηρήσουν το κλίμα λογοκρισίας γύρω από τις ευθύνες εκείνων που έκαναν τις σφαγές, συνήθως επικαλούνται μια ανύπαρκτη κατηγορία ενάντια σε όλη την κοινότητα. Έτσι, όταν λ.χ. προκύψει ζήτημα στην ελληνοκυπριακή κοινότητα για τις σφαγές τουρκυπρίων αμάχων το 1974 [στην Τόχνη και τα χωριά Μαράθα – Σανταλάρης-Αλόα] το κλασικό επιχείρημα είναι ότι η ό,ποια συζήτηση προσπαθεί να ενοχοποιήσει ολόκληρη την κοινότητα. Αρχικά, βέβαια, η προσπάθεια είναι η πλήρης άρνηση ακόμα και των εγκλημάτων. Ο Λ. Μαύρος λ.χ. έχει εμπλακεί σε αρκετές τέτοιες προσπάθειες, με κλασική περίπτωση την απόπειρα του 2009-10 [σε επίθεση του εναντίον του ιστορικού Ρολάνδου Κατσιαούνη] να λογοκρίνει την υπόθεση της σφαγή στον Άγιο Βασίλειο [του πρώτου ομαδικού τάφου που ανοίχτηκε στην Κύπρο με διεθνή παρουσία τον Γενάρη του 1964].. Η εμμονή του και η κωμική προσπάθεια να συγκαλύψει ένα γεγονός καταγεγραμμένο και στους καταλόγους αγνοουμένων, ήταν εκφραστική του επιπέδου στο οποίο μπορεί να καταλήξει μια «δημοσιογραφία» της συγκάλυψης – αλλά και των ενδεχομενων ιδεολογικων ενοχων. Όταν αυτή η προσπάθεια λογοκρισιας αποτύχει [αφού οι Τουρκοκύπριοι νεκροί είναι καταγραμμένοι στον κατάλογο αγνοουμένων που αποδέχτηκε και η ελληνοκυπριακή πλευρά] [1] τότε υιοθετείται η στρατηγική του η συζήτηση για τα εγκλήματα των λίγων είναι επίθεση ενάντια σε ολόκληρη τη. Κοινότητα [«μας κατηγορούν όλους»].

Είναι κατανοητή η ενοχή – ιδεολογική και πολιτική – μερικών. Αλλά η συζήτηση για τα εγκλήματα δεν αφορά καθόλου» όλη την κοινότητα. Αφορά αντίθετα μόνο αυτούς που έκαναν τα εγκλήματα. Το ότι εκείνα τα εγκλήματα του 1974 λειτουργήσαν σαν ένα δεύτερο πραξικόπημα, δίνοντας, δηλαδή, τη δικαιολογία στην τουρκικά να επεκταθεί τον Αύγουστο του 1974, λογοκρίνεται φυσικά. Οι ενοχές των ιδεολογικών και πολιτικών συμμάχων των δολοφόνων.

"Η ιστορία ενός βοσκού από το χωριό Σανταλάρης"

Οι δειλοί, που δεν τόλμησαν να αναλάβουν δημόσια τις ευθύνες των εγκλημάτων τους, αλλά και που δεν είχαν καν το στοιχειώδες ήθος να πολεμήσουν έστω… Και αυτοί οι δολοφόνοι τους οποίους συγκαλύπτουν μερικοί ήταν εμφανως δειλοί αν θα κρινουμε με την αξιολογικη κλιμακα των πολεμων – δολοφόνησαν αμάχους, ενώ αλλού γίνονταν μάχες. Και δεν φαινεται να είχαν καν την αξιοπρέπεια να πολεμήσουν έστω όταν έφτασαν στις περιοχές που σκότωναν τους αθώους τα τουρκικά στρατεύματα. Η Αμμόχωστος έπεσε χωρίς πυροβολισμό. Ουσιαστικά οι ένοχοι των εγκλημάτων φόρτωσαν τις ατομικές τους ευθύνες σε άλλους – η πτώση της Αμμοχώστου ήταν και και αποτέλεσμα εκείνης της βλακώδους σφαγής αμάχων – και οι απολογητές προσπαθούν ακόμα να τους συγκαλύπτουν. Οι ενοχοι έχουν προφανώς υψηλή προστασία στα ΜΜΕ, ίσως όχι τόσο σαν άτομα, αλλά σαν εκφραστές μιας νοοτροπίας – και του φόβου ότι αν και όταν αναγνωριστούν αυτά τα εγκλήματα σαν μέρος μιας συγκεκριμένης νοοτροπίας και όχι σαν προϊόν ολόκληρης της κοινότηας [όπως θέλει να ισχυρίζεται ο αντίπαλος εθνικισμός] τότε η ενοχή θα αφορά και μια ιδεολογική θέση – και όχι όλους.... Και ίσως να είναι αυτό που ενεργοποιεί τα σύνδρομα συγκάλυψης ακόμα...

Αυτό που αποκαλύπτει ακόμα περισσότερο τις ενοχές που συγκαλύπτουν μερικοί, είναι και η σχέση αναμεσά στα εγκλήματα σε βάρος τουρκοκυπρίων και σε βάρος ελληνοκυπρίων από τους ακροδεξιούς. Και μια γεωγραφική ανάλυση των εγκλημάτων δείχνει ότι η βία δεν ήταν καθολική, αλλά εξέφραζε συγκεκριμένες τάσεις σε συγκεκριμένους χώρους. Δεν έγιναν σφαγές τουρκοκυπρίων παντού. Δεν έγιναν δολοφονίες αριστερών ελληνοκυπρίων παντού. Δεν υπάρχει, δηλαδή, συλλογική ευθύνη – είτε της ελληνοκυπριακής κοινότητας [για τις επιθέσεις εναντίον τ/κ] είτε της ελληνοκυπριακής δεξιάς για τις επιθέσεις εναντίον της αριστεράς.

Ο χάρτης [το αρχικό ένθετο με την σχέση των χωριών και ο ευρύτερος πιο κάτω] είναι ενδεικτικός. Αφορά στην περιοχή της ανατολικής Κύπρου, όπου έγιναν τα περισσότερα εγκλήματα εναντίον αριστερών το 1958. Και σε εκείνη ακριβώς την περιοχή έγιναν και οι σφαγές εναντίον Τουρκοκυπρίων στα 3 χωριά. Το πιο εντυπωσιακό είναι πόσο κοντά είναι τα χωριά, όπου έγιναν οι δολοφονίες αριστερών και οι σφαγές Τουρκοκυπρίων αμάχων. Ο χώρος που βρίσκεται στο περίγραμμα περιλαμβάνει τα χωριά Λευκόνοικο, Γύψου, Μηλιά, Πηγή [και στα 4 χωριά υπήρχαν θύματα αριστεροί το 1958] και τα τουρκοκυπριακά Μαράθα, Σανταλάρης, Αλόα [όπου έγιναν οι σφαγές των Τουρκοκυπρίων]. Σε όλα αυτά τα χωριά έγιναν εγκλήματα από την ίδια τάση – την ελληνοκυπριακή ακροδεξιά. Το ότι ουσιαστικά η περιοχή αφορά ένα είδος ενιαίου χώρου δείχνει ότι λειτουργούσε εκεί, είτε η ίδια συμμορία, είτε ένα δίκτυο ίδιων ατόμων. Όσοι την ανέχτηκαν το 1958, όσοι φοβήθηκαν να μιλήσουν για τις αθλιότητες των μασκοφόρων τότε, το 1974 πλήρωσαν με την προσφυγοποιήση τους – γιατί η ίδια συμμορία προφανώς, αποφάσισε να επιδοθεί σε μια ακόμα επίθεση εναντίον αόπλων και να το σκάσει μόλις εμφανίστηκε ο τουρκικός στρατός, ο οποίος χρησιμοποίησε τα εγκλήματα τους ως δικαιολογία για να προελαύσει.

Ακόμα και οι συγκυρίες των δολοφονιών είναι χαρακτηριστικές: Λευκόνοικο – δολοφονήθηκε στις 23 Μαΐου 1958 ο Σάββας Μένοικος με λιθοβολισμό στην αυλή της εκκλησίας του Λευκονοίκου. Οι μασκοφόροι ήταν τόσο δειλοί που τον έδεσαν και τον σκότωσαν. Δεν είχαν καν το έστω παραδοσιακό ήθος του «άντρα» να αναμετρηθούν μαζί με τον Μένοικο με ίσους όρους.

Γύψου – το ίδιο βράδυ που δολοφονήθηκε ο Μένοικος δολοφονήθηκε στο διπλανό χωριό ο Δημήτρης Γιασεμή Μάτσουκος [σύμφωνα με μια μαρτυρία του έβγαλαν τα μάτια] γιατί μετέφερε αριστερούς σε συγκεντρώσεις με το αυτοκίνητο του. Προφανώς, οι δολοφόνοι του Μένοικου μετά την δολοφονία στο Λευκόνοικο μετακινηθήκαν στη Γύψου το ίδιο βράδυ.

Μηλιά – κατά την διάρκεια του Αυγούστου του 1958 [3 μήνες μετα τις δολοφονίες στο Λευκόνοικο και στην Γύψου] έγιναν μια σειρά από επιθέσεις ενάντια σε αριστερούς στην Μηλιά. Κατά την διάρκεια των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας, στις 26 Αυγούστου οι μασκοφόροι δολοφονήσαν 2 γυναίκες – την Δεσπούλα Κατσούδη 13 χρονών και την Μαρία Χαρίτου μητέρα 3 παιδιών.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τον Μάιο [6/5/1958] δολοφονήθηκε και ο Κ. Πατάτας από την Πηγή, καθώς επέστρεφε από την Μηλιά στο χωριό του – προφανώς η συμμορία είχε αρχίσει από πριν την δράση της] ..Κανένας δεν απολογήθηκε για εκείνα τα εγκλήματα. Οι αριστεροί βγήκαν στους δρόμους και αντιστάθηκαν στο καθεστώς της μάσκας. Πολλοί που διαφωνούσαν, σιωπήσαν. Λίγο αργότερα, στις εκλογές του 1960, όταν ένας δεξιός δημοσιογράφος [στη Λευκωσία] ο Φαρμακίδης έγραφε ενάντια στον υποψήφιο της δεξιάς τότε, τον Μακάριο, τον απήγαγαν. Και όταν τον αφήσαν, δικαιολόγησε την απαγωγή. Συμβιβάστηκε με την τρομοκρατία. Οι ένοχοι είχαν την ίδια νοοτροπία.

Όμως, στην περιοχή της Αμμοχώστου τα ίδια εγκλήματα θα επαναληφθούν το 1974…. ο 1974 τα θύματα ήταν Τουρκοκύπριοι – το 1958 ήταν ελληνοκύπριοι. Όταν μερικοί ανέχτηκαν το λιθοβολισμό ενός ανθρώπου δεμένου σε ένα δέντρο.. άνοιξαν το δρόμο στο έγκλημα. Η βία εκφράστηκε και με τη δολοφονία των 2 γυναικών στη Μηλιά τον Αύγουστο του 1958… Η δολοφονία άοπλων, αθώων κλπ, και με φρικτό τρόπο, είχε «νομιμοποιηθεί» στην αντίληψη μερικών… Και έτσι, όταν το έγκλημα του πραξικοπήματος έφερε σαν συνέπεια την εισβολή, αυτή η νοοτροπία και οι φορείς της πήγαν να βιάσουν, να σκοτώσουν αμάχους… Τέτοιοι «αγωνιστές».. Και φυσικά, όπως και το πραξικόπημα, πρόσφεραν στην Τουρκία τη δικαιολογία και για την δεύτερη εισβολή..

Τα αποσπάσματα για τις σφαγές των Τουρκοκυπρίων είναι από το βιβλίο της Sevgül Uludağ «Τα στρείδια που έχασαν τα μαργαριτάρια τους» μια παρουσίαση αφηγήσεων από μάρτυρες και συγγενείς θυμάτων της εισβολής, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Η φωτογραφία της εκκλησίας του Λευκονοίκου όπου διαπράχθηκε το πιο φρικτό έγκλημα των μασκοφόρων της ΕΟΚΑ, είναι από το βιβλίο του Μ. Μιχαήλ «Διμέτωπος Αγών».

[1] Οπως έγινε και με την προσπάθεια του Α. Μιχαηλίδη να παρουσιάσει τις απαγωγές και εκτελέσεις 32 τ/κ στο Βαρώσι τον Μάϊο του 1964 σαν «κουβέντες του καφενέ»

http://2ha-cy.blogspot.com.cy/2017/01/1958-1974-1958-1974.html

Γυμνοί στο φως της μέρας

Ας δούμε τα πράματα από μιαν άλλη, ‘αιρετική’ , οπτική γωνία. Είδαμε έναν Αναστασιάδη να διακόπτει τις συνομιλίες στο Μοντ Πελεράν σ΄ένα πολύ κρίσιμο σημείο για να πάει να διαβουλευτεί με τον……. Κοτζιά αφήνοντας σύξυλους τους συνομιλητές του.

Είχαμε το γνωστό έγγραφο Κοτζιά (το οποίο αποσύρθηκε αργότερα) όπου η Ελλάδα έθετε την γενική αποδοχή της κατάργησης των εγγυήσεων σαν προϋπόθεση για να παρακαθίσει στις συνομιλίες που είχαν αντικείμενο τη συζήτηση των εγγυήσεων!!

Είχαμε την ‘ευφάνταστη’ ιδέα της δημιουργίας τεχνικών επιτροπών όπου θα συζητούνταν τεχνικά θέματα που αφορούσαν στρατεύματα και εγγυήσεις πριν να συμφωνηθούν οι πολιτικές αρχές και κατευθύνσεις που θα μπορούσαν να προσδώσουν ουσιαστικό νόημα και περιεχόμενο σ΄αυτές τις τεχνικής φύσεως συζητήσεις. Μέχρι τώρα είχα την αφελή εντύπωση ότι οι τεχνικές συζητήσεις έπονται και δεν προηγούνται μιας καταρχήν πολιτικής συμφωνίας.

Με την διακοπή / κατάρρευση της διάσκεψης της Γενεύης και με τη παραπομπή του θέματος των εγγυήσεων στις τεχνικές επιτροπές αποδυναμώθηκε η πάγια τακτική της ε/κ πλευράς να προχωρήσει σε διασταυρούμενη συζήτηση των κεφαλαίων όπου θα μπορούσε για παράδειγμα να ‘δώσει’ στη διακυβέρνηση και να ‘πάρει’ στις εγγυήσεις ή στα μονομερή επεμβατικά δικαιώματα της Τουρκίας . Με τις τεχνικές επιτροπές σταματά η διασταυρούμενη διαπραγμάτευση και δεν προχωρεί ούτε και το κεφάλαιο της διακυβέρνησης. Όλα παγώνουν . Μακάρι να έχω λάθος.

Είδαμε τη σκλήρυνση της στάσης της κατοχικής δύναμης και τη προβολή ανόητων δηλώσεων του Ερτογάν και της κυβέρνησης του. Για παράδειγμα, διαβάσαμε χωρίς να γελάσουμε ότι δίνει την ανοικτή περιοχή της Αμμοχώστου με την πανεπιστημιούπολη των 50 χιλιάδων και βαλε φοιτητών για να πάρει τα Κόκκινα των μηδέν κατοίκων!! Και το κυριότερο, οι δηλώσεις του έγιναν μετά που κατατέθηκαν οι χάρτες των δύο πλευρών και που ουδόλως επιβεβαιώνουν (σύμφωνα με δηλώσεις τις ε/κ πλευράς) αυτά που λέγει !! Είτε ο άνθρωπος δεν κατέχει το κυπριακό ή ο αυταρχισμός και η αλαζονεία του δεν τον αφήνουν να δει πόσο ανόητος γίνεται με αυτές του τις δηλώσεις .

Βιώνουμε την λυσσαλέα αντίδραση της κυβέρνησης του βορρά (μη αναγνωρισμένης για να μην παρεξηγούμαστε ) ενάντια σε κάθε προοπτική λύσης σε πλήρη συγχορδία με τους απ’ εδώ εθνικιστές που τέθηκαν σε συναγερμό αμέσως μόλις είδαν κάποια πιθανότητα επανένωσης του τόπου. Είχαμε επίσης τις δηλώσεις των ε/κ ναζί ότι θα τους βρίσκουμε πάντοτε απέναντι μας στον αγώνα μας για επανένωση. Το ίδιο και με τα υπολείμματα της ΤΜΤ απειλώντας ακόμη και με θάνατο τους τ/κ καθηγητές και δασκάλους που αγωνίζονται και αυτοί για την επανένωση και ειρηνική συμβίωση.

Είδαμε τέλος, έναν Ακκιντζί (που όλοι όσοι θέλουμε να δούμε κατάφατσα τη πραγματικότητα αναγνωρίζουμε τα πολύ δύσκολα αντικειμενικά δεδομένα που αντιμετωπίζει) να προσπαθεί να καταθέσει συμβιβαστικές προτάσεις σε μια προσπάθεια να διασώσει τη διαδικασία , όπως για παράδειγμα την μεταβατικότητα της παραμονής του στρατού, την αλλαγή της συνθήκης εγγύησης που να διαφοροποιεί το εύρος των εγγυητικών δικαιωμάτων και τις διαδικασίες ενεργοποίησης τους. Κανείς δεν αναμένει να γίνουν εκ προοιμίου αποδεκτές οι προτάσεις του. Θα μπορούσαν όμως να δημιουργήσουν μια βάση για αντιπροτάσεις που να κτίζουν γέφυρες. Ακούει κανείς ;; Κάνει κανείς κάτι;;

Με αυτά και με πολλά άλλα φτάσαμε στον σημερινό εκφυλισμό της όλης διαδικασίας των συνομιλιών με τη πλάστιγγα να γέρνει υπέρ ακόμη ενός αδιέξοδου. Ενός αδιεξόδου που αυτή τη φορά δεν εγγυάται την ‘κανονικότητα ‘ των προηγούμενων χρόνων.

Τελικά τα συμφέροντα είναι πολύ πιο ισχυρά απ΄ότι εμείς ο λαουτζίκος φανταζόμαστε . Χρειάζεται μια νέα αρχιτεκτονική αντίστασης από τα κάτω αν πρόκειται να εμποδίσουμε τον τελικό θρίαμβο των εθνικισμών στην Κύπρο με την οριστική διχοτόμηση . Ο ιστορικός ρόλος του αριστερού κινήματος στις προσπάθειες επανένωσης των Κυπρίων κάτω από την ομοσπονδιακή ομπρέλα αποτελεί στις μέρες μας ίσως τη μοναδική αχτίδα ελπίδας που μας απομένει.

Ο Αντρέας Παναγιώτου στην εκπομπή «Χωρίς Πλαίσια»

Ενα μικρό απόσπασμα μιας συνέντευξης που δόθηκε το 1992 στην εκπομπή του Τάκη Χατζηγεωργιου τζαι που ήταν η αφορμή μετά που λλιο τζαιρό να σταματήσει η εκπομπή, λόγω της... "προκλητικής" θεματολογίας της!

Λαός πρωταγωνιστής και όχι θεατής

Αναντίλεκτα, οι εξελίξεις στο Κυπριακό βρίσκονται σε κρίσιμο στάδιο. Ανεξαρτήτως από την έκβαση των συνομιλιών, οι λαϊκές δυνάμεις, οι άνθρωποι της εργασίας και του μόχθου, χρειάζεται να συνεχίσουν και να εντείνουν την κοινή τους δράση.

Η αστική αντίληψη που θέλει τον λαό θεατή και ουραγό των εξελίξεων, μετατρέποντάς τον σε παθητικό δέκτη των όποιων διεργασιών, καθηλωμένο στον καναπέ, την τηλεόραση και τα κοινωνικά δίκτυα, δεν μας αφορά.

Το αντίθετο είναι που συμβαίνει. Εξάλλου για την ΠΕΟ και ευρύτερα την Αριστερά, οι κοινοί αγώνες, η κοινή δράση αποτελούσε και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της δράσης μας. Δράσης που ποτίστηκε με το αίμα του Καβάζογλου και του Μισιαούλη, του Αχμέτ Σατί, του Φάζιλ Οντέρ Σελλά, του Αχμετ Γιαχιά, του Μιχάλη Πέτρου, του Ττοφαρή, του Μένοικου και τόσων άλλων μαρτύρων της τάξης μας.

Η εργατική τάξη, φύσει και θέσει, είναι απέναντι σε εθνικιστικές περιχαρακώσεις, σε διαχωρισμούς με κριτήριο την καταγωγή, την εθνική προέλευση, τη θρησκεία, το φύλο και κάθε άλλης μορφής διάκριση.

Ετσι είναι που πρέπει να ιδωθεί και η δράση μας μέσα στις σημερινές συνθήκες. Στις συνθήκες της κατοχής, της ντε φάκτο διαίρεσης. Σε συνθήκες όπου όσοι μπορούν και θέλουν να αφουγκρασθούν την κραυγή αγωνίας των Τουρκοκύπριων συμπατριωτών μας, που παλεύουν μέσα σε φοβερά αντίξοες συνθήκες, ενάντια στις επιβολές του Ερντογάν, ενάντια στις πολιτικές αφομοίωσής τους, ενάντια στην εξαφάνισή τους σε τελική ανάλυση.

Συνεπώς, στη δική μας αντίληψη, η κινητοποίηση του λαϊκού παράγοντα, όπως είδαμε πρόσφατα μέσα από τις μεγάλες εκδηλώσεις στήριξης των συνομιλιών, μπορεί να διαδραματίσει, όντως, πρωταγωνιστικό ρόλο.

Οχι βέβαια γιατί οι κινητοποιήσεις θα αντικαταστήσουν τις διαπραγματεύσεις.

Μπορούν όμως να αναδείξουν τη λαϊκή βούληση για λύση και επανένωση. Να δώσουν απαντήσεις σε όσους βολεύονται με τη διαιώνιση της κατοχής. Σε όσους πολιτεύονται με μύθους και ψευδαισθήσεις περί ιδεατής λύσης, αδυνατώντας βέβαια να εξηγήσουν και πώς θα την υλοποιήσουν.

Από την άλλη, μπορούν να θέσουν και το πλαίσιο στη δημόσια σφαίρα αναδεικνύοντας αιτήματα και διεκδικήσεις που δεν είναι στην πρώτη γραμμή της ειδησιογραφίας, αλλά αποτελούν σημαντικά κεφάλαια σε μια προσδοκώμενη επανενωμένη Κύπρο.

Οπως για παράδειγμα οι ομόφωνες προτάσεις που διαμόρφωσε το σύνολο των συνδικάτων του τόπου μας. Η απαίτηση για λύση που θα επανενώνει πραγματικά τον τόπο και τον λαό. Με μια ενιαία οικονομία, με ένα σύστημα εργασιακών σχέσεων, ενιαίο σχέδιο κοινωνικής ασφάλισης και προστασίας, ενιαίο σύστημα υγείας, για μια παιδεία που θα διαμορφώνει τους μελλοντικούς πολίτες με αρχές και αξίες αφήνοντας πίσω το παρελθόν.

Ακόμα και για την ίδια τη μορφή της λύσης, πολλές φορές η ΠΕΟ και τα τουρκοκυπριακά συνδικάτα, έχουν διατυπώσει με σαφήνεια ότι η λύση δεν είναι σύνθημα, ούτε γράμμα κενό. Οτι μόνος ρεαλιστικά εφαρμόσιμος δρόμος για ειρήνη και επανένωση είναι η λύση δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας, με μια κυριαρχία, μια ιθαγένεια, μια διεθνή προσωπικότητα και με πολιτική ισότητα των δυο κοινοτήτων, όπως αυτή περιγράφεται στα σχετικά κείμενα των Η.Ε..

Λύση αρχών που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα των Κυπρίων και όχι των οποιωνδήποτε ξένων. Λύση που θα καταστήσει την Κύπρο ελεύθερη, αποστρατιωτικοποιημένη, γέφυρα ειρήνης και ασφάλειας στην περιοχή μας, απορρίπτοντας κατηγορηματικά κάθε σκέψη ένταξης στο ΝΑΤΟ και εμπλοκή σε στρατιωτικούς συνασπισμούς.

Το όραμα για μια επανενωμένη Κύπρο συσπειρώνει και ενώνει τους ανθρώπους του τόπου μας και μπορεί να υλοποιηθεί με τον λαό πρωταγωνιστή και όχι θεατή.

Για μια λύση που δεν θα είναι απλά το τέλος μιας αιματοβαμμένης διαδρομής, αλλά αφετηρία νέων κοινών αγώνων για να κτίσουμε από κοινού την Κύπρο που ονειρευόμαστε.

Την Κύπρο της ειρήνης, της ευημερίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης.

  • Κεντρικός Οργανωτικός Γραμματέας ΠΕΟ

Η λύση του Κυπριακού ως Διακρής Διαδικασίας: οι αγώνες του κινήματος ενάντια στον εθνικισμό

Το ηχητικό αρχείο απο την εκδήλωση που έγινε στην Αθήνα στο Nosotros, για την λύση του κυπριακού με άτομα απο την Συσπείρωση Ατάκτων.

Περιμένοντας την λύση

Περιμενωντας την λυση "Εστραγκον: Εν μπορω να συνεχισω ετσι. Βλαντιμιρ: Ετσι νομιζεις. Εστραγκον: Τζαι αν εχωριζαμεν; Τουτον μπορει να εν καλλιτερον για εμας. Βλαντιμιρ: Θα κρεμαστουμεν αυριο. Εκτος τζαι αν ερτει ο Γκοντο. Εστραγκον: Τζαι αν ερτει;" "Περιμενωντας τον Γκοντο" Σ. Μπεκετ.

"Εγω αγαπω του αθρωπους για αυτο που ειναι. Με ολες τους τις βρωμιες και τα βιτσια τους. Αγαπω την φωνη τους και τα ζεστα τους χερια και το δερμα τους - το πιο γυμνο απο ολα τα δερματα- και το ανησυχο βλεμμα τους και τον απελπισμενο αγωνα που κανει ο καθενας εναντια στον θανατο και την αγωνια. Για μενα ενας λιγοτερος η περισσοτερος αθρωπος στον κοσμο μετραει πολυ. Ειναι πολυτιμος. Εσυ..η αγνοτητα σου μοιαζει με θανατο.." "Βρωμικα Χερια" Ζ. Π. Σαρτρ

"Ομοσπονδια η θανατος, η γιατι ακομα και αν δεν υπηρχε ομοσπονδια θα επρεπε να την εφευρουμε" Μ.Τ., Τραινο στην Πολη, underground εντυπο της ερωνησου, Αυτονομη περιοχη Λεμεσου. 1993.

Αμα θωρω χαρτες με το κλιμα νοιωθω την ιδια ανακουφιση που νοιωθω αμα θωρω γεωγραφικους [τζαι οϊ πολιτικους] χαρτες..η αισθηση οτι οι αερηες, τα συννεφα, η βροσιη οπως τζαι οι στρουθοι, οι κουρκουταες τζαι τα ψαρκα, εν εχουν συνορα εν σαν το χαδι της ελπιδας αμα ζιεις μεσα στες [φαντασιακες τζαι υλικες - των συνορων] φυλακες των εθνων.. Ακομα τζαι στες πιο δυσκολες περιοδους της εθνικιστικης υστεριας η οπτικη υπενθυμιση οτι η κυπρος εν ενα μιτσην νησι στην ακραν την Μεσογειου, ηταν ανακουφιστικη..την δεκαετια του 60 που σαν ροκολος εν εκαταλαβαινα ινταλως εν να γινει η "ενωση" με την οποια μας εζαλιζαν οι δασκαλοι τζαι το ραδιο [εν να κτισουν γιοφυρι; εν τραβησουν την κυπρο με κανενα γαντζο;], μαλλον εκφραζα με την απορια μου την υποσυνειδητη ανακουφιση για το ανεφικτο του ηγεμονικα "ευκταιου"...

Τουτο το φθινοπωρο εν ενδιαφερον για την διαδικασια επανενωσης..Σαν να χαλαρωνει το κλιμα..οι μηχανισμοι παραγωγης υστεριας συνεχιζουν βεβαια..αλλα σαν να κατι να εκοψεν..σαν να φκαινει κατι σαν κουβεντα στις αντιπαραθεσεις...σαν να απλωνεται στην κοινωνια εναν ειδος λογου για το ειδος της λυσης.. Η δομη της υποδοχης καθε ιδεας που κουβεντιαζεται στες συνομιλιες εν σταθερη σαν ρουτινα: με το που εμφανιζεται η ιδεα αρκεφκουν να φωναζουν [ουρλιαζουν ισως να εν πιο σωστη περιγραφη] οι κουρτισμενοι - "κινδυνος", "εποικοι", "τουρκια", "εν να μας γελασουν"... Υστερα ακολουθει διστακτικα μια σειρα απαντησεων..Η δομη των αντιπαραθεσεων εν αναλογη με τους περσινους καυκαες για την εκπαιδευση τζαι τους καλοτζαιρινους με την τελικη ταφη της συμβολικης φωτογραφιας των αγνοουμενων...μονο που σαν να διευρυνεται το πλαισιο των απαντησεων..

Ας δουμε ομως τζαι την υλικη πραγματικοτητα που αντικατοπτριζει η διαστρεβλωνει ο δημοσιος λογος... Νομιζω οτι αν δουμε το κυπριακο σαν ολοτητα, η λυση εσιει αρκεψει να προσδιαγραφεται..τζαι μεσα που τες διαδικασιες που ετροχιοδρομηθηκαν που το 2003-04 τζαι μεσα που τες συζητησεις των τελευταιων μηνων που διαμορφωνουν πκιον ενα νεο συνθετικο σχεδιο λυσης.. Ας πουμεν οτι εχουμεν 4 βασικες ενοτητες στες οποιες οι 2 κοινοτητες διαφωνουν: κυριαρχια, εδαφικο, εποικοι, ασφαλεια/εγγυησεις.

Η κυριαρχια εν το θεμα οπου σαφως οι ε/κ ειχαν παραπανω τζαι πρεπει να δωκουν - η εν να αναγκαστουν να δωκουν ακομα τζαι χωρις πολιτικη λυση - θα τους το επιβαλουν διοτι η κυριαρχια εν θεμα αναγνωρισης που τους αλλους..οι ε/κ εκαμαν τα παλλουτζια τους χρυσα [σαν το ανοικτο στην ροη του κεφαλαιου μερος της κυπρου] με το να διαχειριζουνται μονοπωλιακα την πολιτειακη κυριαρχια..η οποια ομως εν κοινη/δικοινοτικη με βαση το συνταγμα του 60 - το οποιο εν η νομιμοποιηση μεχρι στιγμης της ε/κ διαχειρισης του κρατους..οποτε οι τ/κ σαφως εν θα εδεχουνταν ενα καθεστως οπως το 60 οπου εχασαν την θεση του αντιπροεδρου τζαι η διεθνης κοινοτητα αναγνωρισεν τον ε/κ προεδρο..που την αλλη οι ε/κ επιμεναν οτι το προβλημα εν ηταν η μονοπωλιακη διαχειριση του κρατους αλλα οι αποσχιστικες τασεις..οποτε ιδου ενας συμβιβασμος οπου η μειονοτητα πιανει συμβολικα το ενα τριτο της κυριαρχιας [το οποιο της ανηκει με βαση το 60] με την εκ περιτροπης, αλλα δεχεται την διασταυρωμενη/σταθμισμενη ψηφο..ανοιωντας την πορτα στην επανενωση της κοινωνιας.. τζαι οντως τουτη η διασταση [της εστω εν μερει επανανενωσης της κοινωνιας στην πολιτικη συμμετοχη] μπορει να πιστωθει στα θετικα της υπαρξης ενος αριστερου προεδρου..

Στο εδαφικο εν να δωσουν οι τ/κ..δαμαι οι "πληροφοριες" εστιαζουν στην "κατηγοριοποιηση"..αλλα με βαση το γεγονος οτι οι συζητησεις [οπως ειπεν τζαι ο τασσος του νικολα] εν γινουνται σε ενα κενο [κτιζουν πανω στες προηγουμενες] οι ε/κ θα πιασουν καμποση γη για να επιστρεψουν οσο πιο πολλοι γινεται στο νοτιο συστατικο μερος της ομοσπονδιας... υστερα εν να εν εφκολο να τα εβρουν με την δημοσια γη...που τζιαμαι τζαι τζει το ποιος/α εν να εσιει την προτεραιοτητα [ ο χρηστης η ο ιδιοκτητης] εν θεμα που σαφως παει στο τελος τζαι που τζιαμαι τζαι τζει σε μηχανισμο επιλυσης διαφορων.. Το πραγματικο ζητουμενο στο εδαφικο νομιζω εν η καρπασια..που μιαν κουβεντα του τσελεπη που εμετεφερεν ο στροβολιωτης στο μπλογκ του, μπορει να παιζει τζαι το "μερος" της καρπασιας..μπορει να σκεφτουν να καμουν εναν ειδος ομοσπονδιακης διαχειρισης..οπως εν η πολη της ουασιγκτον στις ΗΠΑ λ.χ... Εννα δειξει...

Στους εποικους, παρα τα ψεματα των "απογονων" του τασσου, σαφως η ε/κ πλευρα εν δεσμευμενη με τες 45-50,000 που εδεχτηκεν ηδη ο μακαριτης....τζαι εν αστεια η υποκρισια οσων [οπως ο Λυσσαριδης η τζηνοι του ευρωκο] εστηριξαν τον Κληριδη το 98 οταν ελαλεν "δεν μπορειτε να διωξετε παρανομους μεταναστες", να λασσουν τωρα για τους εποικους..το πραγματικο θεμα ενι οτι εχουν νομιμοποιηθει τζαι αλλοι..τζαι οσον περνα ο τζαιρος εν να πολληνισκουν..τζαι εσιει δικαιον ο αναστασιαδης να εστιαζει πανω σε τουτον αμα μιλα σε εθνικφρονα ακροατηρια..διοτι αν δεν λυθει το κυπριακο, τα βορεια συνορα θα παραμεινουν ανοιχτα [ η μπορει τζαι να ανοιξουν τελεια] τζαι σε 50 χρονια οι ε/κ μπορει να εν να εν μειοψηφια στην κυπρο...τζαι τοτε, ποιος εν να αθθυμαται ινταλως ηρτεν ο καθενας..ηδη ο Κληριδης ειπεν το ειλικρινα - για τον εξω κοσμο οι εποικοι εν παρανομοι μεταναστες..τζαι εν δυσκολο να τους θκιωξεις... το πιο ενδιαφερον στοιχειο ηταν μια δημοσκοπηση στον φιλελευθερο το καλοτζαιρι που εδειχνεν οτι μια πλειοψηφια των ε/κ καταλαβαινει πκιον οτι εν να μεινουν μια μεριδα των μεταναστων που την τουρκια που πληρουν καποια κριτηρια.. Το ζητημα της μεταναστευσης εν να εν το κεντρικο ζητημα στο μελλον δαμαι - τζαι οικονομικα τζαι αλλωςπως..οποτε η ρυμθμιση της ροης που την τουρκια εν μαλλον προυποθεση για να υπαρξει λογικη συζητηση..

Για την ασφαλεια τζαι τες εγγυησεις που σημειολογικα ηταν το πιο περιπλοκο, φαινεται να γινεται κατι ...οι εγγλεζοι φαινουνται να προωθουν αλλαγη τζαι εγκαταλειψη του μοντελου που υπηρχε...μορφες ασφαλειας εν να θελουν ουλλοι..αλλα οπως οι ε/κ κλωτσουν με τες τουρκικες εγγυησεις, γιατι να μεν κλωτσουν τζαι καποιοι εστω τ/κ αν θα βρεθουν σε ενα χριστιανικο κλπαμ οπως η ευρωπη;..δαμαι οι πολιτισμενοι [πε τζαι καλα] ελβετοι εκαμαν παρανομους τους μιναρεδες - ασιοιλε δημοκρατια οι γρισκιανοι α; η δημοκρατια της πλειοψηφιας... Οποτε να δουμεν την φορμουλα των εγγυησεων..τουτη που εχουμεν εν δραμα ετσι τζαι αλλοιως..αλλα εν να εσιει χαζιν να εχουμεν τους απορριπτικους εθνικοφρονες να αγωνιζονται να μεινουν οι τουρκικες εγγυησεις οπως ηταν το 60..

Τωρα το αν θα προκαμουν ως τον απριλη..ε αφου ειπαν οτι εν να το πιασουν καπαλι τον τριτο γυρο τον γεναρη, λογικα ναι, γινεται.. τωρα εν καμει κινηση με την ασφαλεια/εγγυησεις η τουρκια τωρα;

Λογικα παμε σε ενα πλαισιο λυσης οϊ μονο γιατι οι συνομιλιες εφτασαν δαμαι που εφτασαν, αλλα γιατι η υλικη πραγματικοτητα της ιστορικης εξελιξης οδηγα τζιαμαι... Για να αξιολογησουμε το ιντα που μπορει να γινει πρεπει να δουμεν τουτο το πλαισιο.. Εγραφεν την κυριακη στον πολιτη οτι εσυζητουσαν για την τουρκια 15 ευρωβουλευτες - τζαι μεταξυ τους ηταν τζαι τα 3 απορριπτικα αστερκα [η αντιγονη, ο μαυρονικολας, η θεοχαρους]..στο τελος εν τους αντεχεν κανενας που τους αλλους ευρωβουλευτες..φανταστειτε να ακουετε το ακατασχετο μπλα μπλα της αντιγονης, τες κουτοπονηρκες του κουλλη, τζαι το στημενο αχαρο υφος της θεοχαρους να το παιζει βλαχοκουλτουριαρα...καποτε μπορει να τους ακουαν οι ξενοι σαν γραφικους ιθαγενεις..σημερα λαλει ο μαυρονικολας εν μας ακουει κανενας.. φυσικα..διοτι η κυπρος εν μια πλουσια κοινωνια η οποια εσιει 2 κοινοτητες τζαι η πλουσια κοινοτητα που μονοπωλει τζαι την εκπροσωπηση στο ευρωκοινοβουλιο τζαι εσιει τον ελεγχο του κρατους, παιζει το θυμα.. Ετσι φαινεται στα μαθκια των αλλων..

Στην περιοχη μας ομως αλλασουν τζαι αλλα πραματα εκτος που την φτωχη κυπριουλα που εν μικροαστουλα πκιον - πλην μιζερη ακομα οταν την εκπροσωπουν οι θεοχαρους τζαι οι κουληες.. Η ανατολικη μεσογειος εν το συνορο της ευρωπης με τους αραβες..ειτε ενταχθει ειτε οϊ η τουρκια στην ευρωπη, εν να εν η γεφυρα της δυσης με την ανατολη ποδα..αναποφευκτα η κυπρο σαν γεωγραφικος χωρος εν να πρεπει να εβρει την θεση της σε ενα περιβαλλον οπου οι αραβες θα εβρουν τα ποθκια τους [η θα κυριαρχει η επιρροη του ιραν] τζαι η δυση εν να μιλα με ισους οϊ "κουλουφους ιθαγενεις"..Η τουρκια φτιαχνει προφιλ διαμεσολαβητη..οι αποοριπτικοι προσπαθουν να πεισουν την δυση οτι μονο το δικο τους προβλημα εσιει σημασια..good luck..με ετσι αντιπαλους ο νταβουτογλου παιζει μονοτερμα...

Στην νεα οικονομικη πραγματικοτητα της περιοχης θα απλωνουνται γυρον μας αγωγοι ενεργειας τζαι θα περνουν αθρωποι προς τζαι απο την δυση..συνηθως τουριστες που την δυση τζαι μεταναστες που την ανατολη..Αλλα που ηταν η Κινα πριν 50 χρονια τζαι που εν σημερα; Βεβαια επανασταση εν ειχαμε [ακομα] στους αραβες..αλλα η νεα κυβερνηση του Λιβανου αναγνωρισεν την Χιζμπολαχ σαν νομιμη λιβανεζικη οργανωση ενοπλης αντιστασης...Τζαι οι γαλλοι τζαι οι αμερικανοι αφησαν το να περασει ετσι.. Εν τους περνει πκιον..

Με τουτα τα γεωπολιτικα δεδομενα η κυπρος σαν νησι εν να εν αναποφευκτα ενιαιος χωρος...στον δημοσιο μας λογο κανενας εν φαινεται να αρθρωνει,ακομα, το μεγεθος της αλληλεξαρτησης της ευρυτερης περιοχης αλλα τζαι του ροτσου πανω στον οποιον παιζει τ' αππαριν μας...για χρονια λ.χ. υπηρχεν η ανησυχια στην τουρκια μηπως το κουρδικο ανταρτικο κτυπησει τις τουριστικες πολεις/κεντρα της τουρκιας..καλα γιατι οι ποδα οπαδοι του οτσαλαν εν εσυνηδητοποιησαν το τι θα εσημαινε ενα ["τυχαιο" ας πουμε] στρατιωτικο επεισοδιο στην περιοχη αμμοχωστου τζαι την λευκωσια στην τουριστικη σαιζον; εν το εκαμαν οι τουρτσιοι...οπως εν το εκαμαν τζαι οι κουρδοι..η αλληεξαρτηση ακομα τζαι των αντιπαλων δειχνει τα ορια που εχουν οι φαντασιωσεις στην πραγματικοτητα.. Η κυπρος με ενα εκατομυριο πληθυσμο νομιμο τζαι συντομα με ενα εκατομυριο περαστικους τζαι παρανομους, εν να εν κεντρο εμποριου τζαι διακινησης..τζαι σε τουτον εν να πρεπει οϊ μονο να συνεργαστει με την τουρκια τζαι τις αραβικες χωρες γυρον, αλλα τζαι να συνηδητοποιησουμε οτι με 2 πολεις [λευκωσια, βαρωσι] μοιρασμενες ειμαστεν καταδικασμενοι στην συμβιωσημε αλλους.. καταδικασμενοι στην ελευθερια οπως ελαλεν τζαι ο Σαρτρ..να ανακαλυψουμεν τον αλλο σαν διαφορετικο τζαι ομοιο στην υπαρξιακη αγωνια...

Τζαι οι απορριπτικοι το φκιολιν τους..η εκκλησια εκαταθεσεν αγωγες με τον αγγελιδη υιον..τον "μισο-φυγοστρατο" με μεσο του παπα του που τον ειδαμεν ουλλοι να περιφερεται στες επιτροπες της βουλης για να κανονισει το ρουσφετι των πελατων του δικηγορικου του γραφειου..ο απορριτπισμος πκιον εν η συντηρηση των εξουσιων τζαι των προνομιων οσων διαχειριζουνται το κυπριακο για δεκαετιες.. οσοι νομιζουν οτι εν ευκολο να απαλλαγουμεν που τουτα τα τσιβιτζια, καλα καμνουν να δουν οτι για να προσγειωθει η κοινωνια στην πραγματικτοητα σε σχεση με τους αγνοουμενους, εκαμαμεν 10 χρονια..σαν διαδιακασια την δεκαετια του 90..τζαι επερασαν τζαι 20-30 που το 74.. Οι βαθκιες δομες του ε/κ κατεστημενου εννα αντιδρασουν για να διαφυλαξουν οσα μπορουν..

Σε τουτον το πλαισιο ο καφκας στο δηκο εν μια πολλα υγιης διαδικασια..για πρωτην φορα στο κομμα του κεντρου γινεται μια διαμαχη με φοντο το κυπριακο..το δηκο εισιεν πολλες εσωτερικες συγκρουσεις ως τωρα..αποχωρησεις, αποβολες..τζαι σιουρα μια διασταση τωρα εν τζαι οι κλικες της παλιας ενωσης κεντρου εναντια στον μηχανισμο του δηκο που εδαμορφωθηκεν επι κυπριανου...αλλα ενω παλια οι αντιπαραθεσεις ηταν γυρον που προσωπα η, πιο πλαθκια, γυρον που την κεντροαριστερα η την κεντροδεξια, σημερα η κοντρα εσιει να καμει ουσιαστικα με την εμμεση επιθεση των τασσικων εναντιον του μαρκου κυπριανου με αξονα το κυπριακο..γιατι αν ειχαν τουλαχιστον το ηθος της αποψης θα ελαλουσαν, τζαι ο αστουλης ο κολοκασιδης τζαι νικολακης, οτι το προβλημα τους εν ο μαρκος, που σαν υπουργος εξωτερικων εν ο δευτερος στην κυβερντηικη ομαδα που ασχολειται με το κυπριακο..αν ο χριστοφκιας καμνει κατι τζαι ο μαρκος εν διαφωνει, τοτε το προβλημα εν ο μαρκος τζαι ο δημητρης λογικα.. αλλα σιγα που εν να εβρουν τζαι ηθος...

Γιατι μπορει να εν πιο μετριοπαθης ο μαρκος; Μπορει να εν τζαι θεμα στυλ..αλλα ουσιαστικα ο μαρκος εκαμεν στην ευρωπη τζαι αναποφευκτα εν μιλα οπως το αππωμενο μωρο, τον νικολα, που ακουεται σαν να αγκριστηκεν που τον επιασαν το παγωτο της εξουσιας...σαν να θωρει το μεγαλο χαρτη τζαι οϊ μονο τα τοπικα.. συμπερασμα: στειλτε χαρτες στον νικολα... φυσικα εν να δουμεν τζαι τον καρογιαν...

Η εδεκ μπορει να εσιει τουτην την ειλικρινεια προς τα εξω; Εκαμαν βεβαια μιαν μιτσιαν επανασταση τοτε που εδειξαν την πορτα του λυσσαριδη...αλλα το συνδρομο των απωθημενων που φκαινουν σαν τζαι επανερχεται.. που την μιαν εν η φωτογραφια με τα γαιματα του δωρου λοιζου..τζαι που την αλλην ο λυσσαριδης που ειδαμεν υστερα..ενα ειδος ρητορικης το οποιο εσυντηραν το χασμα αναμεσα στον λογο τζαι την πραγματικοτητα της ιστορικης εξελιξης..ο αθρωπος που εβριζεν τον κληριδη σαν πραξικοπηματια εφκαλεν τον 2 φορες προεδρο τζαι εν εισιεν καν την αξιοπρεπεια να το πει - εχωνετουν πισω που την κατα συνειδηση ψηφο.. Αχ κυριε Μακαριε ιντα κληρονομια μας αφησες..

ο ομηρου κρατα τες αντιφασεις στο εσωτερικο με φοντο την συμμετοχη στην εξουσια τζαι την συσπειρωση ψηφων..ετσι το 8-9% εγινεν πκιον αυτοσκοπος..οπως ομως δειχνουν τζαι οι προεδρικες, ο λογος υπαρξης της εδεκ γινεται αμφιβολος..ενα κομμα που εκλιπαρει ψηφους για να εσιει η κυπρος λογο στους σοσιαλδημοκρατες οι οποιοι μιλουν πολλα πιο ανετα με τους ακελικους παρα με τον κουλλη, εν μια αντιφαση που αργα η γληορα εν να προσγειωθει στην κυπριακη πραγματικοτητα.. τζαι καποτε ο ομηρου, που εξηνταρισεν στην σκια, θα πρεπει να αναλαβει τες ευθυνες του..τζαι τζηνος τζαι οι αλλοι.. μπορει, αραγες σου, τζαι ο λυσσαριδης να δει την ολοτητα;

Αξιζει να ασχοληθει κανενας με την λυση του κυπριακου;..θωρω καμιαν μαθκια στα [ετσι θα τα πω] παραληρηματα του Μικελλιδη στον πολιτη....που τον τζαιρον που εβριζεν τους τουρκους σαν βαρβαρους γιατι εν εδεχετουν λυση ο ντεκτας, υστερα στο βρισιμο των κυπραιων σαν τριτοκοσμικων, ο σημερινος δρομος προς την υποστηριξη της διχοτομησης εν απλος..ο κοσμος του ασπρου μαυρου.. ακομα τζαι με τες καλλιτερες προθεσεις οδηγα στο αδιεξοδο..τζαι η απλοικοτητα της προβολης του εσωτερικου αγκρισαμτος σε κοινωνικο φοντο εν υπερβολικο..αλλα ατε ο καθενας με οτι νοιωθει..τζαι εν τζαι ο μικελιδης σαν cult figure συμπτωμα..

Εν μπορει να υπαρξει διχοτομηση...απλα οι τ/κ θα αναγνωριστουν σαν ενα ιδιοτυπο καθεστως στην ευρωπαικη ενωση..ο μικελιδης θα μουρμουρα, οιεθνικοφορνες θα φωναζουν κοκ.. η μη λυση εν απλα μια παρατεταμενη κριση..

Να το δουμεν τζαι λλιον που την οπτικη την αθρωπινης απελευθερωσης..που συνηθως εκφραζεται που την αριστερα ιστορικα..αλλα σαφως αφορα την ολοτητα εστω τζαι αν εν το αποσπασμα που αποκτα συνειδηση του ολου... Κατ' αρχην η λυση του κυπριακου εν η καταργηση ενος ανενεργου μεν αλλα παντα εν δυναμει πολεμικου πεδιου..το οτι οι 2 κοινοτητες εν θελουν το πολεμο εν φανερο..γενικα στους κυπραιους φαινεται να μας αρεσκει να ακουωμεν για action παρα να μπλεκουμε..οπως οι αγωνιστες των σουβλακιων τζαι των πρωινων εκπομπων που εκλαιουνταν ουλλην την δεκαετια του 90, ως το 96, οτι "σαν θεμα αξιοπρεπειας" επρεπε να εχουμεν ενα νεκρο, τουλαχιστον, στην πρασινη γραμμη..τζαι αμα ειχαμεν 2 στα κοτσινοχωρκα τζηνοι φυσικα ηταν πισω παρακολουθωντας το θεαμα τζαι κατασκευαζοντας λογους πανω στον θανατο των αλλων.. Θελουν πτωματα για να κατασκευαζουν μισος.. Η λυση του κυπριακου με τουτην την εννοια οδηγα στην θετικη διασταση της αποστρατικοποιησης..δαμαι η νεοι [με συμπτωμα το 20% των φυγοστρατων] εν σαφως πιο μπροστα που την κοινωνια..η ιδεα οτι εν να στεκουν να φυλαουν 2 χρονια μια παραλογη διαχωριστικη γραμμη, αρκεψεν να τους φαινεται κουφη..τζαι οπως θα ειδοποιησει τζαι η Ελλαδα τα τεκνα της δακατω συντομα, τα οπλα στοιχιζουν σε περιοδο οικονομικης κρισης..

Ομως τα κερδη που την εμπεδωση ενος καθεστωτος ειρηνης εν τα λλιοτερα..στο βαθος τουτης τη ιστοριας του κυπριακου υπαρχει κατι βαθυτερο..το κυπριακο εκτος που την διασταση του πολιτικου προβληματος, εν τζαι ενα ειδος ιστορικης αλλοτριωσης..καποτε το κυπριακο ηταν προβλημα αντι-αποικιακο..υστερα, την περιοδο 1960-80 αποκτησε, στην διεθνη του διασταση, τζαι μια πτυχη αντι-ιμπεριαλιστικης διεκδικησης - η οποια ομως οικειοποιηθηκε/εκφραστηκε παραπανω που τους ε/κ αφου οι τ/κ εβρεθηκαν κλεισμενοι στα γκετο που το 63.. τουτες οι διαστασεις που εκαμαν το κυπριακο τζαι θεμα της αντιπαραθεσης της δυσης με τον τριτο κοσμο, ετελειωσαν..σημερα η κυπρος ανηκει στον πυρηνα του παγκοσμιου συτηματος...με μια ειρωνικη στροφη της ιστορικης διαλεκτικης [the cunning of history] οι κυπραιοι σαν συνολο, στον βαθμο που τους ανηκει ουλλους η κυπριακη δημοκρατια, εβρεθηκαν κερδισμενοι - ετσι το οικοπεδο εμεινεν τους..ακομα τζαι στην βορεια κυπρο η τουρκια εβρεθηκεν αναγκασμενη να στηριζει [τζαι να επιχορηγα] ενα μη αναγνωρισμενο καθεστως αντι να προσαρτησει την εδαφικη εκταση... Σημερα η μνημη της περιοδου 60-74 λειτουργα οϊ πκιον σαν ιστορικη συνεχεια αλλα σαν ενα ειδος αλλοτριωσης..σημερα εμεινεν η εικονα, το συμβολο χωρις αναφορα στην πραγματικοτητα..τζαι το συμβολο διαχειριζουντo οσοι θελουν να διατηρησουν μιαν εξουσια που σκοπιμα εν θελει να ερτει σε επαφη με την πραγμαιτκοτητα - για να χειραγωγει οπως το ιερο..οπως η εθνικοφροσυνη στην ελλαδα, ας πουμε, εστηριζεν για σχεδον εναν αιωνα ενα γερμανο βασιλια, ενω στην λαικη της ρητορικη επεμενε στην καθαροτητα του αιματος, της γλωσσας κλπ.. Η ρητορικη της καθαροτητας, οπως τζαι η αποσπασματικη αναφορα στο 74 σημερα [στην 20 τζαι οϊ στις 15 του ιουλη, στο 74 τζαι οϊ στο 63, στα εγκληματα σε βαρος των ε/κ τζαι οϊ σε τζηνα σε βαρος των τ/κ] λειτουργα σαν ενας μυθος νομιμοποιησης ενος καθεστωτος εγκλωβισμου...ιστορικα το "εθνικο" [σαν πιστη πριν το 50 τζαι σαν προβλημα υστερα] παντα ελειτουργαν σαν μηχανισμος καταπιεσης της κοινωνικης συγκρουσης...της αμφισβητησης που γεννα το νεο.. Σημερα η αντιφαση αναμεσα στην κυριαρχη ιδεολογια τζαι την πραγματικοτητα εν πιο εντονη...τζαι η απελευθερωση του μελλοντος περνα μεσα απο την κριτικη τζαι υπονομευση του οικοδομηματος της αλλοτριωσης.. Για τουτον, για να παραφρασω του σιτουασιονιστες του 68, μπορουμε να πουμε οτι οποιοι μιλουν για κοινωνικη αλλαγη, η κριτικη της εξουσιας, τζαι αδυνατουν να δουν τον εγκλωβισμο της κοινωνιας στο εθνικο, η αναπαραγουν σαν εκφωνητες την ρητορικη του εθνικου, "κουβαλουν ενα πτωμα στο στον λογο τους"..

Το οτι η λυση εν ενα ειδος ιστορικου περασματος φαινεται τζαι που την ετεροκλητη συμμαχια που θελει λυση..η δυση που το επροκαλεσεν εν ενδιαφερεται πκιον ακριβως για το ειδος της λυσης - οπως παλια, ας πουμε, επροτιμαν την διπλη προσαρτηση..τωρα απλα θελει να φυει το ζητημα σαν ενα καταλοιπο... στο εσωτερικο της κυπρου υπαρχουν σαφως 2 κοινωνικες - πολιτικες δυναμεις που στηριζουν την λυση - η αριστερα τζαι οι φιλελευθεροι - του δησυ αρχικα αλλα λογικα θα βρεθουν φιλελευθεροι του κεντρου... αλλα τουτα εν τα συνειδητα κομμαθκια της πολιτικης..η λυση εν τζαι στην καθημερινοτητα τζαι πρεπει να βοηθηθει να φκει στην επιφανεια..εν τζηνες οι στιγμες , απαγορευμενες σκεψεις, που καμνουν εναν μιτσην να μεν θελει να παει στρατο, εναν προσφυγα να σκεφτεται οτι εν καλα να μπορεσει να συνεχισει την ζωη του επιτελους με την οικογενειακη κληρονομια, τον κοσμο που εν καταλαβει γιατι γινεται τουτη ουλλη η ιστορια τωρα που ειμαστεν στην ευρωπη, στες συντεχνιες τζαι τους εργολαβους που θωρουν στην λυση μια τεραστια οικονομικη επενδυση..

Εν συμβιβασμος πραγματικα η ομοσπονδια; Αν υπαρχει κατι οδυνηρο πραγματικα εν το δραμα του 74..τζαι τζηνοι που αναλωνονται να το θυμιζουν εν τζηνοι που υποβαλαν τους συγγενεις των αγνοουμενων σε τζηνην την φρικτη εμπειρια του να εν εκθεμα πονου για να πουλουν καποιοι εθνικο προβλημα..το οδυνηρο ενι οτι καθε μερα οι γεροι πεθανισκουν τζαι η εικονα του παρελθοντος που κουβαλουν χανεται..ο 60αρης σημερα ηταν 25 χρονων τοτε..ο 50αρης 15..τουτη εν η αδυσωπητη ιστορια του βιογραφικου χρονου..δαμαι μπορει να υπαρχει πονος γιατι χανουνται οι μνημες τζαι κλειουν οι βιογραφικοι χρονοι χωρις ενα ειδος ολοκληρωσης στον δημοσιο χρονο..

Αλλα η ομοσπονδια σαν πολιτικη δομη ενεν συμβιβασμος..εν ιστορικη προοδος.. Τον τζαιρον που οι προυχοντες αποφασιζαν επρεπεν να γινει αγωνας για το δικαιωμα ουλλων [τζαι αρα της πλειοψηφιας σε μιαν κοινωνια η κοινοτητα] να αποφασιζουν..τοτε η εννοια της διαφορετικοτητας ηταν καθετη/ιεραρχικη τζαι ανεμιζαν την τζηνοι που ειχαν εξουσια...υστερα που την ολοκληρωση της ιστορικης δημοκρατικης επαναστασης [που συμπεριλαμβανε τζαι την παγκοσμια αντι-αποικιακη εξεγερση] το προβλημα εμετατοπιστηκεν στο δικαιωμα των μειοψηφιων να υπαρχουν...εφοσον ουλλοι οι αθρωποι εν ισοι, πρεπει να εν τζαι ιδιοι; Ιδου το ερωτημα της δεκαετιας του 60.... Αν η πλειοψηφια σε μια ιστορικη στιγμη πιστευκει οτι πρεπει να λιθοβολουν την πουτανα, η την γυναικα που της αρεσκει το μη-μονογαμικο σεξ, εν σωστο; Αν μια κοινωνια θεωρει οτι η μειοψηφια του 15% [οι ομοφιλοφιλοι ας πουμε] εν πρεπει να εχουν δικαιωμα υπαρξης, εν λογικο; Μπορει μια πλειοψηφια να υποχρεωσει μιαν μειονοτητα να ενταχθει σε αλλο κρατος - σε ενα κρατος που θα την εθεωρεν μιασμα- οπως ηταν η περιπτωση των τ/κ με την ενωση; Το κυπριακο εν ηταν μια παραδοξη περιπτωση..εδειξεν αντιθετα που την δεκαετια του 50 τα προβληματα που υπαρχουν σε πολυπολιτισμικες κοινωνιες αμα εφαρμοζεται η απλη λογικη της πλειοψηφιας.. Ποια εν η πλειοψηφια τζαι ποια η μειοψηφια; τραβας λλιον τα συνορα παρα δα η παρα τζιει τζαι αλλασουν τα δεδομενα..Το κασμιρ εν μια μειονοτικη διαμαχη στην ινδια, αλλα αν ανηκεν στο πακισταν θα ηταν διαφορετικα σαφως τα δεδομενα..το συνορο εν μια γραμμη στον χαρτη..μια γραμμη της ιστοριας πανω στην γεωγραφια..αλλα η ιστορια εν μεταβατικη..

Περα ομως που τες κοινοτητες, οι οποιες εν τζαι εναν ειδος θρησκευτικης κληρονομιας που αργα η γληορα εν να ξεπεραστουν για πολλους, η αισθηση οτι υπαρχουν ορια στο ιντα που μπορει να καμει μια συγκυριακη πλειοψηφια εν σημαντικη..το οτι εκολλησεν ο ορος περιρεουσα ατμοσφαιρα εν καλον..για να αθθυμιζει εναν ειδος αυταρχισμου που εισιεν ομως πολλα βαθυτερες ριζες..γιατι πρεπει να αθθυμουστεν οταν εσκοτωθηκαν πολλοι αθωοι τζαι η πλειοψηφια εσιωπησεν..που ηταν η πλειοψηφια στο λευκονοικο οταν ελυντσαραν οι μασκοφοροι του γριβα τον Μενοικο;

Η αποκεντρωση της εξουσιας που το κεντρικο κρατος τζαι η προστασια της αυτονομας των διαφορετικων, εν βασικο στοιχειο της διευρευνσης της δημοκρατιας προς την απελευθερωση - τζαι οϊ της καταναλωτικη χρηση της δημοκρατιας σαν χωρου χειραγωγησης των θεατων οπως καμνουν οι τηλεορασεις τζαι οι πολιτικοι-δικηγοροι..

Τζαι, που μιαν ριζοσπαστικη σκοπια, η εμπλοκη με την λυση, ενεν θεμα του τι θα γενει σε ενα δησμοψηφισμα αλλα το απλωμα της διαδικασιας επανενωσης σαν διευρυνσης της δημοκρατιας προς την τοπικη αυτοδιαχειριση.. Ουσιαστικα οι απορριπτικοι θελουν την διατηρηση του εγκλωβισμου των 2 κοινοτητων σε ενα πεπλο αγνοιας τζαι αλλοτριωσης των ιστορικων τους πιθανοτητων για να διαχειριζονται τζηνοι τα συμφεροντα τους.. Η λυση αντιθετα προυποθετει το απλωμα στην κοινωνια μιας συνειδησης για τες ιστορικες τζαι γεωπολιτκες δυναμικες..ενα ειδος ιστορικης συνειδησης στην οποια οι αθρωποι συμμετεχουν..οι αστοι εν να θωρουν αλλην προοπτικη τζαι οι προλεταριοι αλλην, στην λυση του κυπριακου..οπως εν παντα τα ιστορικα περασματα.. Το ανοιγμα του κλουβφκιου εν απελευθερωτικο που μονο του..

Νοέμβριος 2009, Σύρμα στο computer