[Αναδημοσίευση] O άνθρωπος που εσήκωσε κκελλέ στη Χούντα τότε, εν μασά Κοτζιάες τζιαι εθνικά κέντρα σήμερα (T. X''Δημητρίου)

Απευθύνομαι στους φίλους, σ΄αυτους που συμωνουν με τις απόψεις που εξεφρασα, αλλα και στους καλης πιστης διαφωνουντες. Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΕΓΓΥΗΣΕΩΣ της ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ και η ΕΛΛΑΔΑ Η αποτυχία των διαπραγματεύσεων στο Μοντ Πελερέν ήταν απρόσμενη, κάτω από τις συνθήκες που συνέβη. Γέμισε με απογοήτευση και απελπισία τους Κυπρίους, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους που αγωνίζονται για την επανένωση της πατρίδας τους. Η αποτυχία είχε ακόμη ευρύτερο αντίκτυπο, κλόνισε την εμπιστοσύνη και το κύρος της κυπριακής ηγεσίας στο διεθνή χώρο. Στην προηγουμένη σύνοδο, στο Μοντ Πελερέν, είχε επιτευχθεί πρόοδος στο πιο επίμαχο ζήτημα που ήταν το εδαφικό, σε βαθμό που θεωρήθηκε βέβαιο ότι η κατάληξη ήταν δυνατή. Τις προσπάθειες των ηγετών στήριζε πια όχι μόνο η διεθνής διπλωματία αλλά και ο λαός. Χιλιάδες ήταν οι πολίτες, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, που συμμετείχαν, τις μέρες των συνομιλιών, σε δύο εκδηλώσεις στη Λευκωσία, με μήνυμα προς τους ηγέτες υπέρ της λύσης. Ακολούθησε το δεύτερο Πελερέν και απ’ εδώ άρχισαν τα παραπατήματα. Επανεμφανίστηκαν οι εγγενείς αδυναμίες του Κυπριακού. Γνωρίζουμε την τούρκικη πολιτική. Αυτή δεν είναι στα χέρια μας για να την αλλάξουμε. Θα ήταν, όμως, λάθος να κρυβόμαστε πίσω από τις τουρκικές ευθύνες και να αποκρύβαμε τις δικές μας αδυναμίες. Και αυτές συνίστανται σε δύο βασικά σημεία. Πρώτον, οι δισταγμοί και η ευθυνοφοβία που καταλαμβάνει την κυπριακή ηγεσία να πάρει αποφάσεις την κρίσιμη στιγμή, και δεύτερο η εμπλοκή της Ελληνικής Κυβέρνησης που παρεμβαίνει, με τις δικές της δυνατότητες, δεσμεύσεις και κριτήρια ως εντολοδόχος ή κηδεμόνας της Κύπρου. Στην προκειμένη περίπτωση οι συνομιλίες στο Μόντ Πελερέν περιεπλάκησαν όταν ο πρόεδρος Αναστασιάδης διέκοψε τη συζήτηση, σε μια παραγωγική στιγμή, ζητώντας αναβολή μιας εβδομάδας και επιπρόσθετα όταν το εδαφικό, κατά τρόπο αχρείαστο, συνδέθηκε όχι μόνο από τουρκικής πλευράς αλλά και από ελληνικής με τα θέματα ασφάλειας και εγγυήσεων. Η Αθήνα, σε επανειλημμένες δηλώσεις της, ανέφερε ως προϋπόθεση για συμμετοχή της σε πολυμερή τις μηδενικές εγγυήσεις και την απομάκρυνση όλων των τουρκικών στρατευμάτων. Η παρεμβολή αυτή, την κρίσιμη στιγμή των συζητήσεων για το εδαφικό, έφερε σκλήρυνση της τουρκικής θέσης. Παρόλο που πολύς λόγος γίνεται για τα θέματα των εγγυήσεων και της ασφάλειας δεν πρέπει να παραγνωριστεί ότι το εδαφικό παραμένει το πιο βασικό στοιχείο του Κυπριακού. Είναι γνωστή η απροθυμία της τουρκικής πλευράς για εδαφικές παραχωρήσεις και ιδιαίτερα της Μόρφου, περιοχή που επιστρεφόταν στο σχέδιο του ΟΗΕ του 2004, ενώ, αντίθετα είναι το κυριότερο ζητούμενο από την ελληνοκυπριακή πλευρά. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο θα έπρεπε να αποφευχθεί η παράλληλη με το εδαφικό ανακίνηση του θέματος των εγγυήσεων και της ασφάλειας. Οι απόλυτες θέσεις και οι εκβιαστικοί όροι στις συνομιλίες δεν βοηθούν τη διαπραγμάτευση. Αντίθετα προσφέρουν προσχήματα για υπαναχωρήσεις και μετακινούν τον κεντρικό στόχο, που είναι η επίλυση του προβλήματος, σε επιμέρους θέματα. Οι διαφωνίες και τα αδιέξοδα οδηγούν σε συντήρηση του στάτους κβο, που με την πάροδο του χρόνου εδραιώνεται και νομιμοποιείται. «Και ο χρόνος δημιουργεί δίκαιον» έλεγε ο συνταγματολόγος Γιώργος Παπαδημητρίου. Εγείρεται, όμως, και ένα άλλο ζήτημα: Πώς και γιατί τον τελευταίο καιρό το υπουργείο εξωτερικών της Ελλάδας παρουσιάζεται τόσο λαλίστατο και ακραίο πάνω στο ζήτημα των εγγυήσεων και της ασφάλειας; Ποιο σκοπό εξυπηρετεί; Τη λύση ή τη μη λύση; Και πώς δεν βλέπει ότι με την ανακίνηση του ζητήματος, με τόσο απόλυτο τρόπο, εκείνο που επιτυγχάνει είναι την αναβίωση του ζητήματος των εγγυήσεων και την επαναφορά των μητέρων πατρίδων που τόση συμφορά επισώρευσαν στην Κύπρο; Μπορεί η Ελλάδα να εγγυηθεί την ακεραιότητα της Κύπρου; Μπορεί Η Ελλάδα να κάνει την Τουρκία να αρνηθεί τις εγγυήσεις; Γύρω από το θέμα των εγγυήσεων υπάρχει σύγχυση και άφθονη δημαγωγία. Διάχυτη είναι η εντύπωση ότι τις υιοθετούμε ή τις καταργούμε κατά βούληση. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Η Συνθήκη εγγυήσεως περιλαμβάνεται στην ιδρυτική πράξη της Κυπριακής Δημοκρατίας και αποτελεί μίαν αμετακίνητη πραγματικότητα. Είναι όμως ταυτόχρονα μια συμβατική πράξη που υπέστη τις περισσότερες παραποιήσεις. Η ελληνική χούντα έκανε ουσιαστικά πόλεμο εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας και κατακρήμνισε το οικοδόμημα του συντάγματος που ήταν εντεταλμένη να προστατέψει. Στη συνέχεια, η Ελλάδα ουσιαστικά παραιτήθηκε από εγγυήτρια δύναμη όταν κατά τη διάρκεια της εισβολής είπε ότι η Κύπρος είναι μακριά και δεν μπορεί να παρέμβει για να την προστατέψει. Αλλά και οι άλλες δύο εγγυήτριες δυνάμεις την παραβίασαν η κάθε μια με το δικό της τρόπο. Η Βρετανία με την αποχή της και η Τουρκία με τη βάναυση εισβολή και την κατοχή του 37% της γης της Κύπρου. Η εκ των πραγμάτων κατάρρευση δε σημαίνει και την συνταγματική της έκπτωση. Όταν ο Μακάριος κατήγγειλε τις συνθήκες εγγύησης και συμμαχίας την πρώτη Ιανουάριου του 1964 υποχρεώθηκε να την ανακαλέσει σε έξι ώρες. Οι εγγυήσεις ως αναπόσπαστο μέρος της συνθήκης εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας μόνο έναν τρόπο έχουν για να καταργηθούν ολοκληρωτικά: Να συμφωνήσουν όλα τα συμβαλλόμενα μέρη στην κατάργησή τους. Γνωρίζουμε, όμως, ότι η Τουρκία δε συγκατατίθεται κι εμείς δεν έχουμε τη δύναμη να επιβάλουμε την κατάργησή τους. Όμως η παραβίαση των όρων της συμφωνίας από πλευράς Τουρκίας μας επιτρέπει να ζητήσουμε αναθεώρησή της. Εφόσον η κατάργησή της με μόνη τη δική μας διαφωνία δεν επιτυγχάνεται, ο μόνος δρόμος που απομένει είναι η εξασθένιση και η υπερφαλάγγιση της σύμβασης με νέες πρόνοιες που να την καθιστούν ανενεργή και, κύρια, να εξουδετερώνουν την αναφορά σε μονομερή επέμβαση. Η όποια βοήθεια προς την κατεύθυνση αυτή μπορεί να προέλθει από τρίτους, ισχυρούς παράγοντες της διεθνούς σκηνής. Η Ελληνική Κυβέρνηση, εάν πράγματι θέλει την εξουδετέρωση της Συνθήκης Εγγυήσεως, μπορεί να το επιτύχει με δική της απόσυρση από το σύστημα. Εξασθενεί τη Συνθήκη και απομονώνει την Τουρκία μέσα στα πλαίσια της μελλοντικής διαπραγμάτευσης. Αντί να προχωρήσει προς αυτήν την κατεύθυνση, έκανε ακριβώς το αντίθετο. Παραμέρισε την Κύπρο, έβαλε εξωπραγματικούς στόχους κι επιζήτησε απ’ ευθείας διαβουλεύσεις με την Άγκυρα. Και φυσικά εισέπραξε ένα προσβλητικό όχι. Αλλά ακόμη και να γινόταν συνάντηση, το αποτέλεσμα θα ηταν ένας νέος Έβρος ( όταν η χούντα θέλησε να διαπραγματευτεί το Κυπριακό με την Τουρκία το Σεπτέμβρη του 1967). Είχε, όμως, η ελληνική έμβαση και μια άλλη συνέπεια. Έπληττε το κύρος και την υπόσταση της ΚΔ. Η εμφάνιση της ελληνοκυπριακής πλευράς ως οντότητας που κηδεμονεύεται από την Ελλάδα ενισχύει ταυτόχρονα και την τουρκική πολιτική ως κηδεμόνα της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Η καλύτερη στήριξη που η Ελληνική Κυβέρνηση μπορεί να προσφέρει στην Κύπρο είναι να δηλώσει ότι είναι έτοιμη να δεχθεί τις αποφάσεις που θα ληφθούν από τις δύο κοινότητες. Πρωταρχική της θέση πρέπει να είναι η υποστήριξη των θέσεων της κυπριακής ηγεσίας. Πέραν αυτού, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης πρέπει να αφεθεί απερίσπαστος να χειριστεί τα πράγματα ως ο εκλεγμένος ηγέτης της ελληνοκυπριακής κοινότητας και ως υπεύθυνος ηγέτης ενός ανεξάρτητου κράτους. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης έχει, ακόμη, μια μεγάλη υποχρέωση κι ευθύνη: Να αναδειχθεί σε ηγέτη έτοιμο και ικανό να ανταποκριθεί στο ρόλο που ο ίδιος διεκδίκησε. Κι ο ρόλος του ηγέτη δε σημαίνει μόνο τιμές, αλλά και ευθύνες με όλες τις συνέπειες που τούτο συνεπάγεται. Εκείνο που σήμερα χρειάζεται η Κύπρος είναι ηγέτες έτοιμους να εργαστούν για μια νέα αρχή, όπου Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι από κοινού θα εργαστούν για την οικοδόμηση ενός κοινού μέλλοντος.

[Αναδημοσίευση] Η Κύπρος ως παίγνιο στην δίνη της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης (Κωστής Αχνιώτης)

Η Κύπρος ως παίγνιο στην δίνη της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης

Το παιγνίδι επίρριψης ευθυνών στο οποίο έχουν επιδοθεί οι ηγέτες των κοινοτήτων (την ίδια ώρα που φραστικά το απορρίπτουν) θα δυσκολέψει την επανεκκίνηση του διαλόγου, ιδίως μετά το πολεμικό κλίμα που θα πυροδοτήσουν στους οπαδούς της διχοτόμησης. Πρόκειται για ένα παιγνίδι το οποίο γνωρίζουν πολύ καλά και οι δυο τους γιατί είναι η βασική διπλωματική κληρονομιά των προκατόχων τους.  Αναφορικά με την «ειλικρινή» διακαναλική διάσκεψη του Αναστασιάδη, την οποία ακούσαμε μπορούμε να σημειώσουμε τα εξής:

1) Αποκαλύπτει ότι στο θέμα του εδαφικού ο Ακκιντζή δεν ήταν διαλλακτικός στη δεύτερη φάση και χαλά την καλή εικόνα που είχε και έναντι πολλών Ελληνοκυπρίων( με την πρόταση του για επιστροφή μόνο 55% ως 65%.  των προσφύγων μέσω των εδαφικών αναπροσαρμογών στην Ελληνοκυπριακή Πολιτεία).

2) Αποκαλύπτει ότι ήταν σε συνεχή επικοινωνία με τον Έλληνα πρωθυπουργό όπως και η άλλη πλευρά με την Τουρκία.

3) Παραδέχεται έμμεσα ότι υπήρχαν ζητήματα που τον «υποχρέωσαν» να διακόψει και να πάει να συνδιαλλαχτεί με τον Έλληνα πρωθυπουργό για να είναι όπως είπε σε θέση να δεχτεί ημερομηνία για την πολυμερή. ( αφού κατά τα άλλα συνομιλούσε μαζί του στο τηλέφωνο κάθε μέρα)

4) Παραδέχεται έμμεσα ότι υπήρχε πρόβλημα που σχετίζεται με τον υπουργό Εξωτερικών Κοτζιά ( εξ και επέμενε ότι συνομιλεί με τον Τσίπρα και δεν ακούει άλλα κουτσομπολιά)

5) Αποκαλύπτει με σαφήνεια ότι ο Ακκιντζή ήταν διαλλακτικός στην πρώτη φάση όπου φαινόταν να μετακινείται στο εδαφικό και άλλαξε μετά την διακοπή.

6) Ο Κοτζιάς παλιό στέλεχος του ΚΚΕ έχει σχέσεις με αρκετά παλιά στελέχη του ΑΚΕΛ.

7) Προηγήθηκε η γνωστή «αδιάκριτη» θέση του ΚΚΕ.

8) Η σπουδή παρέμβασης του Άντρου Κυπριανού να «ξεμπλοκάρει» την κατάσταση πιθανόν να δείχνει ότι γνωρίζει πιθανή προσπάθεια επηρεασμού της πολιτικής της ελληνικής κυβέρνησης από ακελικούς ή ακελογενείς κύκλους.

9) Είναι εντυπωσιακό το πρόσφατο κείμενο Νίκου Κατσουρίδη με το οποίο ουσιαστικά προσχωρά στην λογική Σιζόπουλου, δηλαδή επιχειρεί να πει ότι δεν υπάρχουν μόνο οι ομοσπονδιακοί και διχοτομικοί αλλά και μια τρίτη κατηγορία που απορρίπτουν μια «ομοσπονδία που είναι χειρότερη ή πιο επικίνδυνη» από την διχοτόμηση». Πρόσφατα ο Αντρος Κυπριανού είχε δηλώσει ότι θα πρέπει να ομολογήσουν όποιοι είναι ενάντια στην ομοσπονδία ότι είναι υπέρ της διχοτόμησης.

10 ) Φυσικά αν η Τουρκία ενδιαφερόταν να κλείσει με ταχύτητα το Κυπριακό, θα μπορούσε να καταπιεί την «κωλυσιεργία» τελικά της ελληνικής κυβέρνησης αντί να μπει στο παιγνίδι της όξυνσης.

11) Η εξέλιξη δείχνει ότι η Κυπριακής ιδιοκτησίας συνομιλίες είναι παραμύθι και ότι η Κύπρος είναι οικόπεδο ελληνοτουρκικής διεκδίκησης. Οι Κύπριοι θα πρέπει ωστόσο να αντιλαμβάνονται ότι το Κυπριακό είναι ατού για την πολιτική της Ελλάδας και της Τουρκίας αλλά εφτάρι. Το ατού που πετάνε πρώτο όταν χρειαστεί.

12) Όπως το 2004 αυτό που έκανε τον Τάσσο Παπαδόπουλο να τρέχει δεν ήταν η λύση του Κυπριακού αλλά η ανάγκη ελιγμού για την ένταξη στην ΕΕ με τα γνωστά διπλωματικά κόλπα έτσι και τώρα θα πρέπει πίσω από την νέα προσπάθεια να βλέπουμε γκάζι και ΑΟΖ. Να υπενθυμίσουμε εδώ ότι ο Τάσσος όχι μόνο δεν έθετε θέμα εγγυήσεων αλλά αντίθετα υπέγραψε την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, επαναβεβαιώνοντας την συνθήκη εγκαθίδρυσης της ΚΔ που περιλαμβάνει και τις συνθήκες εγγυήσεων οι οποίες επαναβεβαιώνονται με την ένταξη. Κωστής Αχνιώτης